Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018
Mια ημέρα που θα θυμάμαι όσο ζώ !!!

Με την ματιά της Νάνσυ Κούτσιου

Περιέργο παιχνιδι η ζωή … και ο θάνατος. Πριν δύο ημέρες, το
Σάββατο ήμουνα στη Ραφήνα και έκανα το μπάνιο μου, παρέα με τα
παιδιά μου…
« Μήπως σκέφτεστε τι θα είχε συμβεί εάν η ΦΩΤΙΑ ειχε ξεσπάσει την
ΚΥΡΙΑΚΗ … » λένε διαρκώς εως σήμερα σε όλα τα ΜΜΕ. Ή το
Σάββατο σκέφτομαι μέσα μου… Υπάρχει πάντα η Θεια Χάρη, η Τύχη θα
πουνε άλλοι.
Εκείνη την ημέρα ήταν Τρίτη. Όχι όμως μια συνηθισμένη…
Από το καλοκαιρινό πρωινό ήδη, είχα ένα άσχημο προαίσθημα,
αναίτια, μια κακή ψυχολογία. Με τέτοιο αέρα, τόσα μποφόρ που είχε
αέρα μέσα στην ΑΘΗΝΑ … το θέμα «ουρλιαζε» ότι κάπου μέσα στην
ημέρα θα ξεσπάσει μια πυρκαγιά…
Ο αέρας τρελος μέσα στο Παγκράτι δεν μπορουσα να οδηγήσω την
μηχανή μου 4 το απογευμα… σταμάτησα δεξια… αδύνατον.
Δυστυχώς επαληθεύτηκα …ξέσπασε , στη Κινέττα πρώτα, αλλά και
στο Μάτι … πιο αργά….πιο γρήγορη φωτιά …φονική. Μια φωτιά που
κατέκαψε τα πάντα, άφησε πίσω ένα μαύρο τοπίο, κουφάρια σπιτιών
και το σοβαρότερο … ανθρώπους-φαντάσματα…Τους συγγενείς των
νεκρών … που πιστεύω ο χρόνος σταμάτησε γι’ αυτούς, το ημερολόγιο
στις 23.07.2018.
102 (103?) αθώες ψυχές «έφυγαν» εκείνη την μαύρη ημέρα… άδικα
όπως ΣΗΜΕΡΑ έχει διαφανεί … από ΑΜΕΛΕΙΕΣ. Βουνό τα ΓΙΑΤΙ …
αναφέρω ενδεικτικά 1 μαρτυρία κατοίκου:
ΓΙΑΤΙ δεν έγινε καμία προσπάθεια να απομακρυνθούν οι πολίτες από
τους οικισμούς.
ΓΙΑΤΙ δεν έγινε καμία προσπάθεια έστω, να κινητοποιήσουν τους
ανθρώπους να αντενεργήσουν για να προστατευθούν.
ΓΙΑΤΙ δεν ακούστηκε ούτε σειρήνα.
ΓΙΑΤΙ ο Αρχηγός ζητάει να θαφτούν τα στοιχεία.

ΓΙΑΤΙ ο εναέριος συντονιστής έρχεται στην περιοχή και μετά από
τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αρχηγό επιχειρήσεων φεύγει.
ΓΙΑΤΙ το κέντρο δίνει εντολή να φύγει το ελικόπτερο που μόλις έχει
φθάσει, για «άλλο συμβάν».
ΓΙΑΤΙ όσοι συνετέλεσαν στην καταστροφή επιβραβεύτηκαν.
Μια φωτιά που ξεκίνησε στο Νταού Πεντέλης και την
Καλιτεχνούπολη κατέληξε να αφανίσει όλο το Νέο Βουτζά,
το Μάτι και να φτάσει μέχρι το Κόκκινο Λιμανάκι παίρνοντας μαζί της
102 (103?) ψυχές που βρήκαν τραγικό θάνατο στην πύρινη κόλαση.
Ανθρωποι που παραθέριζαν ανέμελοι, πολύ ηλικιωμένοι, μικρά
παιδιά που έπαιζαν, αδέλφια, γονείς, άνθρωποι σε βόλτα στα
λιμανάκια που εβλεπαν από μακριααα την φωτια στο Λοφο ακομη και
έβγαζαν video στις 5 και το απογευμα… έχοντας την πεποίθηση ότι
θα φύγω… θα βοηθηθώ, προλαβαίνουμε, υπάρχει ΜΕΡΙΜΝΑ,
ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ, ΠΡΟΛΗΨΗ!!!
Δυστυχως οι δρομοι έκλεισαν, η βοηθεια από αερα αργησε (?…)
τραγικά λόγω της φωτιάς στη Κινέτα…Οι δρομοι ακυρώθηκαν όταν
δεν επρεπε, ο κόσμος οδηγηθηκε με εντολές … προς τα κάτω..
Λάθη… λάθη … λάθη … ΠΟΛΛΑ και ΤΡΑΓΙΚΑ που έφεραν σε τοσο λιγο
χρόνο τόσο ΠΟΝΟ…. ΜΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ
Ερχομαστε στο σήμερα 2023 …
Η ΔΙΚΗ ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΚΑΙΡΟ… Ένα λουλούδι στις καρέκλες της
Αιθουσας του Δικαστηριου για κάθε ΘΥΜΑ … Συγκλονίζουν οι
καταθέσεις των συγγενών…

Αξέχαστα είναι τα δίδυμα αγγελάκια που “ έφυγαν “ αγκαλιά με τους
παππούδες τους, τα δύο κορίτσια που δεν έφυγαν, δεν βοηθηθήκαν
από κανέναν ως όφειλαν (το γράφω και θυμώνω), μόνο από την
οικογένεια τους (ο παππούς τους τα είχε αγκαλιά με την γιαγιά όταν
βρέθηκαν στο Κτήμα Φράγκου)! Σε αυτά τα δίδυμα αγγελάκια ποια
σύγνωμη να πούμε και να την στείλουμε στον Ουρανό ? ΣΥΓΝΩΜΗ …
Τις προηγούμενες ημέρες η μητέρα κα Ξυραφάκη μας συγκλόνισε στη
δίκη με την μαρτυρία του Γολγοθά της όπως και ο πατέρας. Μόνοι σε
όλα τα γεγονότα του Ιουλίου από την αρχή έως το τέλος… Μια
οικογένεια ολόκληρη «έφυγε»… Θλίψη και πόνος ανείπωτος πίσω…
Είναι απίστευτο σήμερα να δικάζονται για αμέλειες οι
«αρμόδιοι»….Αυτός που έβαλε την φωτιά να κάψει χόρτα… οι τέως
δήμαρχοι … κ.α.
Λάθη επί λαθών, παραλείψεις και ασυνεννοησία, οι καμπάνες των
εκκλησιών που δεν ήχησαν σαν συναγερμός για εκκένωση (το πιο
απλό), μηνύματα που δεν ήρθανε από τη πολιτεία (το σημερινό 112)
και η μεγαλύτερη τραγωδία στη μεταπολεμική Ελλάδα (η δεύτερη
πιο φονική πυρκαγιά παγκόσμια) αυτή την περίοδο ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ.
Πως? Όπως διαβάζω τα περισσοτερα σε βαθμό πλημμελημάτων …
Χαρακτήρισαν τους ανθρώπους που κάηκαν στις αυλές των σπιτιών
τους, τους ανθρώπους που κολυμπούσαν ώρες και διασώθηκαν από
τους ψαράδες … «καταπατητές και οικοπεδοφάγους». Ανηκουστα
θέματα και ερωτηματικά για τους… νέο- Ελληνάρες της διπλανής
πόλης … για τις αξίες μας και τα ήθη.
Μια παρέα ατόμων αγκαλιά 26 άτομα, χωρίς καμμιά βοήθεια στο
Κόκκινο Λιμανάκι και οι συμπολίτες ημέρες μετά (ούτε 40)
αναφέρουνε ότι τα σπίτια τους δεν ήταν δηλωμένα … μητέρες, μωρά,
γέροντες γονείς 80 ετών φεύγοντας μόνοι από την κόλαση πέθαναν
έξω από τις αυλές τους και τα σχόλια ήταν «αυθαίρετα»… Ντροπή
πια … Σήμερα οι «κύριοι» του τότε που 10 το βράδυ !!! με μια πόλη με
πτώματα «δεν γνώριζαν εάν υπήρχαν νεκροί» , δικάζονται (?) για
πλημμελήματα … το τέλος της λογικής… με βάση τα γεγονότα και όσα
λένε οι μάρτυρες …. Η συνείδηση όμως δικάζει … και θα τους
δικάσει.
Δευτέρα 23/1/2023 … η φοβερή κόρη του νεκρού ιερέα!!! Η κα
Ελένη Παπαποστόλου, η οποία έμεινε στη θάλασσα περίπου 4 ώρες
μαζί με τους γονείς της και βίωσε την πιο τραγική στιγμή της ζωή
της.

Τη στιγμή που είδε τον ιερέα πατέρα της να αφήνει τη τελευταία του
πνοή μέσα στη θάλασσα, έχοντας σηκώσει τα χέρια του ψηλά προς
τον ουρανό ζητώντας συγχώρεση.
Η μάρτυρας ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Παραθερίζαμε στο Μάτι. Ακούστηκε ότι είμαστε καταπατητές. Για
μένα έχει σημασία, σαν να μας προσβάλλουν. Κλείνουμε έναν αιώνα
στο Μάτι. Ο προ- παππούς μου είχε αγοράσει ένα αγροτεμάχιο εκεί με
συμβόλαια. Όλα νόμιμα» είπε για να περιγράψει στη συνέχεια πως
έχασε τον πατέρα της στην θάλασσα, έχοντα πρώτα προσπαθήσει να
φύγουν από την περιοχή με το αυτοκίνητο της, χωρίς όμως να τα
καταφέρουν αφού οι δρόμοι είχαν κλείσει και είχαν μποτιλιάρισμα.
Η μάρτυρας περιέγραψε: «Πάρκαρα, αφήσαμε όλα
τα προσωπικά μας αντικείμενα. Σκοπός ήταν να βρεθούμε στη
παραλία. Είχε πολύ μεγάλο θερμικό φορτίο. Ένα μπαρ ρεστοράν είχε
αρχίσει να πιάνει φωτιά. Μόνη μου έννοια ήταν οι γονείς. Ήταν σαν
κόλαση. Βρήκαμε δίοδο και φτάσαμε στη θάλασσα. Πήγαμε και
καθίσαμε σε ένα ύφαλο. Ο πατέρας μου ήταν ψύχραιμος, ήταν πάντα
ένας βράχος. Λέγαμε δίπλα είναι το λιμάνι της Ραφήνας, δεν
πανικοβληθήκαμε. Λέγαμε κάποιος θα έρθει. Οι καπνοί γίνονταν πιο
έντονοι. Φωνάζαμε για βοήθεια αλλά τίποτα. Κάποια στιγμή άρχισαν
να ακούγονται εκρήξεις, λες και ήσουν σε πεδίο μάχης. Μετά τα
πάντα σκοτείνιασαν, δεν έβλεπες τη μύτη σου.
Δε ξέραμε που βρισκόμασταν. Η θάλασσα αγρίεψε, μεγάλη
θαλασσοταραχή. Πάρα πολύς αέρας, πάρα πολλά κύματα. Πάρα πολύς
καπνός. Φωνάζαμε βοήθεια, η μάνα μου ήταν με τον πατέρα μου
γαντζωμένη. Ήμασταν στο έλεος. Δε χωριστήκαμε καταφέραμε και
μείναμε εκεί και οι τρεις μας. Οι γονείς μου προσεύχονταν. Καθίσαμε
περίπου μια ώρα από τότε που μπήκαμε στο νερό να παλεύουμε. Είδα
τον πατέρα μου να κάνει εμετούς. Σήκωσε τα χέρια και ζήτησε
συγχώρεση από το θεό, κατάλαβε. Ένας ρόγχος και μετά εξέπνευσε.
Έκανα τη κίνηση να του κλείσω τα μάτια. Τον γυρίζω ανάποδα.
Φορούσε το ράσο. Δένω το ράσο με τη μάνα μου και της έλεγα να
κρατηθεί από εμένα, θα πηγαίναμε κόντρα στα κύματα. Πως βρήκε τη
δύναμη; Μου είπε "συνέχισε". Δεν θα τον αφήναμε…».

Η μάρτυρας ανέφερε:
«… Δεν υπήρχε καμία βοήθεια. Κολυμπούσαμε. Η μητέρα μου από τη
μια μεριά και πατέρας στη μέση. "Μαμά ένας νεκρός" είπε ένα παιδάκι
δίπλα μας για τον πατέρα μου. Η μάνα μου έλεγε "παιδί μου άφησε
μας, άφησε με να πάω με τον πατέρα σου". Κρύωνε. Της είπα "αν σε
αφήσω θα πνιγώ". Κάποια στιγμή είδαμε τα φώτα της Ραφήνας. (…).

Φτάσαμε κοντά σε μια βάρκα. Να είναι καλά οι άνθρωποι αυτοί και
έτσι μπόρεσαν κάποιοι να σωθούν.
Η "Αγία Άννα" το καΐκι μας έσωσε. Εποχιακοί ψαράδες, αυτά τα παιδιά
μάζεψαν κόσμο από τη θάλασσα. Σηκώσανε το πατέρα μου του έκαναν
τις πρώτες βοήθειες. Η μητέρα μου σπαρτάραγε, είχε σπασμούς. Μας
έφεραν κουβέρτες και νερά. Φτάσαμε στο λιμάνι της Ραφήνας, μας
πήραν το ονόματα μας, ο πατέρας μου ήταν τυλιγμένος σε μια
κουβέρτα. Ένας Αιγύπτιος έκανε την προσευχή του, σεβάστηκε το
νεκρό. Δεν υπήρχε όμως κανείς να τον παραλάβει.
Δεν μπορούσε να γίνει η παραλαβή, ο καπετάνιος ήθελε να φύγει
κινδύνευαν και άλλοι. Κάποια στιγμή ήρθε ένα αγροτικό… Το κράτος
που ήταν δε ξέρω…. Δε μπόρεσα να αποχαιρετίσω τον πατέρα μου, να
του πω αυτά που ήθελα, να τον χαϊδέψω. Τον κράτησαν πέντε – έξι
ώρες, κάνανε πλειστηριασμό τα γραφεία τελετών.
Ούτε σε ψυγείο, ούτε σε σάκο. Όλη την εβδομάδα περιμέναμε να μας
πουν. Μια το πήγαιναν στο Σχιστό μια στο Γουδί.. Πηγαινοφέρνανε και
τις σορούς εκτός ψυγείου; "Δώστε τον μας να τον θάψουμε" τους
λέγανε. Μας απαντούσαν ότι χρειάζεται ταυτοποίηση. Μα εμείς τον
παραδώσαμε. Ο αδελφός μου έδωσε dna… Εκείνη την ημέρα δεν
δούλεψε τίποτα. Όλοι όσοι είχαν το συντονισμό δεν έκαναν σωστά
τη δουλειά τους. Έχω εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες στη κρίση
σας».

« ΓΙΑΤΙ ? Η μόνη λέξη …. »
Με τη σειρά τους η Μαρία Τσέκου και τα δυο της παιδιά
αναφέρθηκαν στην απώλεια του συζύγου και πατέρα, όταν ο
τελευταίος έμεινε πίσω για να βοηθήσει ένα γείτονά του με κινητικά
προβλήματα. «Ήμασταν στο σπίτι, είδαμε κάπνα από μακριά.
Αποφασίσαμε να φύγουμε, λόγω της κάπνας με το σύζυγό μου. Να
συναντηθούμε στη Ραφήνα. Εγώ με την κόρη μας και πίσω μας
έρχονταν ο σύζυγος. (…) Στη διαδρομή τον παίρναμε τηλέφωνο αλλά
δεν απαντούσε… Μάθαμε ότι τον πήγαν στον «Ευαγγελισμό».
Είχε 85% εξωτερικά εγκαύματα και 25% εσωτερικά. Πήγαμε. Τι να
σας πω τώρα; Ήταν καμένος. Η κόρη του θύματος Χρυσάνθη Τσέκου
ανέφερε: «Μια ζωή θα μας κυριεύει αυτό το «γιατί». Γιατί να μην γίνει
μια εκκένωση, γιατί δεν υπήρξε ενημέρωση. Σε αντίθεση με τη
Κινέττα εμάς τον κόσμο τον έσπρωχναν μέσα προς το Μάτι. Απλά η
φωτιά έσβησε στη θάλασσα. Δεν έγινε απολύτως τίποτα». Από την
πλευρά του ο γιος του θύματος Γιώργος Τσέκος:

«Ο προβληματισμός μου είναι ότι ίδια μέρα ίδιο χρόνο ίδιες συνθήκες
με τη Κινέττα και εκεί λειτούργησαν τόσο καλά. Η κατάσταση ήταν
πολύ δύσκολη όντως με τον αέρα. Αλλά σε μια περιοχή δίπλα στην
Αθήνα δε πέρασε κάποιος να ενημερώσει;».
Ο Εμμανουήλ Πατελάρος, κατέθεσε για την απώλεια της μητέρας
του:
«Είδα στις ειδήσεις ότι είχε πιάσει φωτιά στη περιοχή. Δεν έδωσα
σημασία. Κατά τις 5 και πήρα τη μητέρα μου και μου λέει γεμάτη
αγωνία ότι «έχει πολύ καπνό και δε ξέρω τι να κάνω».
Της είπα να κατέβει υπόγειο να κλείσει και τα μάτια. Στις 6 ξαναπήρα
δεν απαντούσε. …Θυμάμαι την είχα ρωτήσει αν ακούει κάτι σειρήνες,
περιπολικά. Όχι μου απάντησε. Ψάχναμε να τη βρούμε. Δώσαμε dna
και ταυτοποιήθηκε. Η σορός της είχε βρεθεί απανθρακωμένη δυο
δρόμους πιο πέρα».
Η Κασσιανή Πολίτου, έχασε επίσης τη μητέρα της στις φλόγες :
«Έχουμε σπίτι στην περιοχή του Αγίου Ανδρέα, οι γονείς μου ήταν
εκείνη την ημέρα εκείνη. Εγώ ήμουν στη δουλειά μου στην δουλειά
μου. Πάντα υπήρχαν πυροσβεστικά και σειρήνες. Υπήρχε το αίσθημα
της εμπιστοσύνης ότι κάποιος είναι εκεί. Εκείνη την ημέρα αυτό δεν
υπήρξε. Οι γονείς μου δεν ήξεραν ότι εκείνη την ημέρα ήταν μόνοι
τους. Και αυτό δυσχέρανε τη θέση τους. Γύρω στις 4:50 κάλεσαν την
αδελφή μου ζητώντας βοήθεια. Τους είπε να φύγουν. Μπήκαν στο
αυτοκίνητο η μητέρα μου δε πρόλαβε. Ο πατέρας μου 87 ετών μπήκε
στο αμάξι και αυτό καίγονταν. Περπάτησε ένα χιλιόμετρο μόνος μέσα
στις φωτιές. Δεν είχε κάποιο πυροσβέστη. Έμεινε στη θάλασσα
αρκετή ώρα. Ώρες μετά βρέθηκε στο "Σισμανόγλειο". Στις 11 το
βράδυ το έμαθα. Στις 7 το απόφευγα έμαθα ότι η μητέρα μου ήταν
αγνοούμενη. Δεν καταλαβαίνω πως έγινε όλο αυτό».
Η Ιλόνα Σαρίεβα που έχασε και εκείνη την μητέρα της περιέγραψε:
«Είχε πάει στο Κόκκινο Λιμανάκι για μπάνιο. Δεν έμενε εκεί. Μια
φίλη της είχε εξοχικό εκεί Πήρε το αμάξι γι να φύγει αλλά δεν
μπόρεσε. Το άφησε. Πήγε προς τη θάλασσα. Μια γειτόνισσα μου είπε
ότι μας άφησαν να καούμε σαν τα ποντίκια» είπε η μάρτυρας.
Επιπλέον ο Μιχαήλ Σκαραμαγκάς, που έχασε και τους δυο γονείς του
δήλωσε :

«Βρέθηκα σε ένα πόλεμο. Έχασα τους γονείς μου, το σκυλί μου, το
σπίτι και καταστράφηκε όλη η περιοχή. Και έχω μια αίσθηση μήπως
φταίω κιόλας. Το δικό μας σπίτι δεν ήταν σε κανένα ρέμα, σε στενάκι.
Οι γονείς μου ήταν δημότες εκεί. Εκεί μεγάλωσα. Δεν φταίγανε.
Μέχρι και για το τελευταίο κεραμιδάκι είχε φωνάξει μηχανικό και το
είχε δηλώσει για να είναι σωστός πολίτης. Βρήκα τον πατέρα μου να
σκάβει το χώμα να κάνει λαγούμι να κρυφτεί. 200 μέτρα από τη
Μαραθώνος ήταν το σπίτι μας. Δύο ημέρες μετά τους βρήκανε με τη
μητέρα μου…

Είναι πάρα πολλές οι ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ των ανθρώπων που έχασαν τους
ανθρώπους τους… πιστέψτε με δεν θα παραθέσουμε άλλες μαρτυρίες
δεν το αντέχουμε …
Το τι έγινε ακριβως εκεινες τις 3 ωρες της ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ θα πρέπει να
μαθευτεί παντού… Οι ευθύνες να αποδωθούνε σε όλους και ΣΩΣΤΑ.
Η δικαιοσύνη ας πράξει το έργο της και ας αποδωθεί για όλους…
Ζωντανούς και νεκρούς …. Έχουμε την αίσθηση ότι τίποτα μα τίποτα
δεν λειτούργησε εκείνη την ΜΑΥΡΗ ημέρα κύριοι ιθύνοντες,
πολιτικοί, δήμαρχοι, κρατικοί λειτουργοί, πολίτες (!) όλα έφεραν τον
εφιάλτη … ΓΙΑΤΙ ? Γιατί απλά δεν γίνεται να βιντεοσκοπείς στις 5 μια
φωτιά μακριά στο βουνό και στις 6 να είσαι νεκρός… όπως ο άτυχος
νεαρός που «εφυγε» έτσι.
Ούτε γίνεται -αδιανόητο- στις 9.30 το βράδυ (γιατί ακολούθησε και
μια ΜΑΥΡΗ ΝΥΧΤΑ για την αλήθεια) να μιλάς στη σύσκεψη στις 10
βράδυ … «για μικρή πυρκαγια και 1-2 νεκρούς…» ??? Ημουνα
τηλεθεατής και είχανε αποκαλυφθεί 9.30 βράδυ τουλάχιστον
10σωροί στους δρόμους από ρεπόρτερ… ! Σταματώ εδώ! Ηταν μια
«μαύρη νύχτα» και στη πολιτική ζωή μας… Αυτά είναι γεγονότα … θα
τα καταγράψει ΟΛΑ η νεότερη Ιστορία.
ΕΜΕΙΣ ανθρώπινα … ΘΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΟΥΣ και θα μας
λείπουνε τα επομενα χρόνια 102 συμπολίτες μας … Εμείς θα
ανάψουμε το κερί – θα προσευχηθούμε αγαπημένοι μας για τις 102
ψυχές….. Άδικα, τραγικά… Να είναι η τελευταία τραγωδία.
Με ευχολόγια τα κράτη δεν λειτουργούν. Πράξεις περιμένουμε ,
έργα, πρόληψη, αλλαγή σε όλα θέλουμε για να νιώθουμε λίγη
ΑΣΦΑΛΕΙΑ ως Πολίτες μισή ώρα απόσταση από την Αθηνα….

Υγ. Θα επανέλθουμε στο Θέμα όποτε χρειαστεί…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά