Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

…ΟΤΑΝ Η ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ, ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ.

…Γράφει ο Πάνος Καλουδας.

…Τρέχουν τα κυβερνητικά σούργελα και δεν φθάνουν.

Νυχθημερόν εργάζονται για να μαζέψουν τα αποκαίδια τους. Περίμεναν να πεθάνει ο Κωνσταντινος, για να πάνε να καθαρίσουν το Τατόι.

Που αποτελεί ένα από τα κορυφαία σημεία αναφοράς, της χώρας μας. Ένα τεράστιο ιστορικό κειμήλιο.

Και ένα μοναδικό περιουσιακό στοιχείο των Ελλήνων.

Ήξεραν, για δημαγωγικούς και μόνο λόγους, να κατασχέσουν το υπέροχο αυτό μέγαρο με το μοναδικής ομορφιάς κτήμα που το περιβάλλει. Με όλα τα νεοκλασικά κτίσματα που φιλοξενεί.

Και; Τι έκαναν για να το συντηρήσουν, τριάντα βάλε χρόνια, που είναι στην κατοχή του Ελληνικού δημοσίου;

Αντίθετα, το άφηναν στην απόλυτη φθορά του χρόνου και στον απέραντο αφανισμό του.

Ώσπου ήρθε και η προπέρσινη φωτιά και του έδωσε την χαριστική βολή.

Οι τάφοι με όλες αυτές τις μνήμες που κουβαλάνε, μέσα στην μαύρη τους κατάντια.

Η ασέβεια στα καλύτερα της. Τώρα πλέον στην τούρλα του Σαββάτου, η υπουργός, κ. Μενδώνη, εκεί αραγμένη, κάνει τον δραγάτη, στους εργάτες, επιστατώντας τις εργασίες.

Έπρεπε να πεθάνει ο τέως βασιλιάς, για να γίνει μια κάποια υποτυπώδης συντήρηση.

Στον χώρο αυτό που ανήκει πλέον, στον Ελληνικό λαό. Ματώνει πραγματικά, η ψυχή και του πιο αδιάφορου.

Προκαλώντας οργή, με την ανυπαρξία τσίπας, που τους διακρίνει όλους στην κυβέρνηση.

Τους νάνους αυτούς, που εν όψη των επικείμενων εκλογών, πάνε να το παίξουν άνετοι και…»δημοκράτες» δηλώνοντας άγνοια, για τον θεσμό αυτόν, της βασιλείας, που για έναν και πλέον αιώνα, κυριάρχησε και πρωτοστάτησε, στη χώρα.

Καλώς ή κακώς. Εγώ το δήλωσα και χθές είμαι ενάντια στη βασιλεία με αυτή την έννοια της κληρονομικότητας.

Χωρίς φυσικά να βρίσκω επαρκή και την προεδρία της δημοκρατίας, με την κυρία που σήμερα την εκπροσωπεί.

Και αυτή επιλογή και «προϊόν» του απίστευτου Μητσοτάκη.

Που δεν γνωρίζει τίποτα άλλο για τον Κωνσταντίνο, από το ότι είναι ένας απλός ιδιώτης. Και έτσι θα θαφτεί.

Τόση μικροτητα ναι. Τοση φθήνια.. Τόσος τρόμος απέναντι στην μαύρη κάλπη που τον περιμένει.

Φοβούμενος μη χάσει το κεντρώο του ακροατήριο. Ξεχνώντας όμως πως η δημοκρατία δεν εκδικείται.

Και πως εκείνος θα έπρεπε να είναι υπεράνω παθών και μικροτήτων. Ας ήταν δύο χρόνια πριν..

Και να μην ζύγωναν οι εκλογές. Και θα τον βλέπαμε, τους τεμενάδες που θα έκανε.

Τώρα ο φόβος της πρόκλησης κάποιων, που δεν γνωρίζουν από γενναιοδωρία και μεγάλη καρδιά. τον οδηγεί στην μικρότητα και στην απρέπεια.

Τώρα παραμονές των εκλογών, φοβάται την αρνητική γιά την κυβέρνηση, αντίδραση.

Αν δεν υπήρχε αυτό το ενδεχόμενο, με τιμές αρχηγού κράτους θα τον έθαβαν.

Που και πάλι θα διαφωνούσα. Για την ακρότητα.

Απλά τον σεβασμό θα επιθυμούσα. Και την τιμή σε έναν άνθρωπο που έστω και με βαριά καρδιά, τίμησε τη βούληση του λαού, με το 70% σχεδόν του δημοψηφίσματος.

Που ηταν και σοβαρό.

Οχι…Τσιπραίικο. Όμως για το Θεό.

Έφυγε ένας πραγματικός φιλέλληνας.

Ένας άνθρωπος που λάτρεψε αυτή τη χώρα και την εξύμνησε.

Που δεν την πούλησε όπως οι σημερινοί κυβερνώντες, σε καμία Νέα Τάξη, σε κανέναν Γκέητζ, η Σόρος, σε κανέναν Μπάιντεν, σε κανέναν Μπουρλά, σε κανέναν διάολο.

Κι ακόμα, δεν κατασκόπευε μεσω της ΕΥΠ φίλους και εχθρούς. Έφυγε λοιπόν, ένας έντιμος Έλληνας.

Ένας άνθρωπος, που γαλούχισε την οικογένεια του με τα Ελληνικά ιδεώδη.

Επιτέλους, θα πρέπει όλοι να καταλάβουμε, πως πέρα από τις δικές μας εμμονές, η ιστορία είναι αδέκαστη. Στα νιάτα του, στα 24 του χρόνια, όρκισε τον Παπαδόπουλο.

Και; Τι έγινε; Δέκα φορές καλύτερος σας ήταν ο Παπαδόπουλος. Γιατί μεν δεν δήλωνε… δημοκράτης.

Αντίθετα με σας που αυτό δηλώνετε, μα είστε στιγνοί δικτάτορες του κέρατα. Σας ζήσαμε και με τις υποχρεωτικότητές σας, που θα τις ζήλευε κι ο Γκέμπελς.

Τέλος, δέκα φορές καλύτερος ήταν αυτός, ο τέως, από το σημερινό σας «διαμάντι».. Την πρόεδρο σας.

Με τα προκλητικά ανθελληνικά της δείγματα. Για να ξέρουμε τι λέμε.

Και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο. Δυστυχώς με σας κύριοι της κυβέρνησης, όλοι μας είμαστε θεατές σε ένα θέατρο, του παραλόγου.

Λυπάμαι για την κατάντια της πατρίδας μου. Λυπάμαι για το χάλι πού ζω.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά