Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΙΑΦΚΟΣ. ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (και όχι μόνον!)

Απο τον Μανο Κιλημαντζο

Ο Χρήστος είναι φίλος των νεανικών μου χρόνων.

Καταξιωμένος δημοσιογράφος και αισθαντικός συγγραφέας. Θα ήταν οξύμωρο να του πάρω εγω συνέντευξη!

Θα ήταν σαν να του έλεγα : “Ελα θείο να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου”! Οπότε του ζήτησα να αυτοπαρουσιαστεί.

Να λοιπόν…. Ο Χρήστος Σιάφκος παρουσιάζει τον Χρήστο Σιάφκο : “Χρωστάω το πρώτο μου βιβλίο στη Μαλβίνα Κάραλη, κάτι το οποίο αναφέρω πάντα ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη της.

Ήταν προς το τέλος του 1998, όταν κουβεντιάζοντας με τη Μαλβίνα με ρώτησε τι άλλο έκανα εκτός φυσικά από τη δουλειά στην εφημερίδα.

Της είπα πως μόλις είχα ολοκληρώσει ένα βιβλίο.

Μου ζήτησε να της το στείλω, κάτι που έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη και σε μια βδομάδα που τηλεφώνησαν από τις εκδόσεις «Αστάρτη».

Ήταν ο εκδοτικός οίκος με τον οποίο συνεργαζόταν η φίλη μου, τους το είχε στείλει, το είχαν διαβάσει και το αποτέλεσμα ήταν να δω το «Ένας χωρισμός» τυπωμένο το 1999. Θυμάμαι ακόμα το άγχος που με κατέλαβε όταν βρέθηκα μπροστά σ’ εκείνες τις ντάνες με τα 2.000 αντίτυπα.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν: «μα ποιος θα τα’ αγοράσει όλα αυτά;».

Έκτοτε πέρασαν πάνω από δύο δεκαετίες και μέτρησα τέσσερα μυθιστορήματα, δύο βιογραφίες, πολλές μεταφράσεις πεζών και ποίησης και βέβαια διηγήματα που κατά καιρούς δημοσιεύονταν σε συλλογικούς τόμους.

Φέτος, όταν ο Βασίλης Γραμέλης από τις εκδόσεις ΚΨΜ με ρώτησε τι είχα να του δώσω για να βάλει μπροστά τη σειρά της λογοτεχνίας, απάντησα αυτόματα: «τα διηγήματα, δημοσιευμένα και αδημοσίευτα», ένα παιχνίδι πάνω στην πιο δύσκολη φόρμα μετά την ποίηση.

Βλέπετε σ’ αυτά κονταίνεις το λόγο, δεν γίνεται ν’ αφεθείς, έστω κι αν πλατειάσεις όμορφα.

Η νουβέλα παραμονεύει στη γωνία, άρα μαζεύεσαι, προσπαθείς να πεις πολλά σε λίγες λέξεις.

Βέβαια αυτό δεν ήταν κάτι καινούργιο για μένα, ίσως να μην ήταν και τόσο δύσκολο.

Έχοντας δουλέψει στις εφημερίδες ταμπλόιντ ήξερα να συμμαζεύομαι.

Τα δημοσιογραφικά «σεντόνια» απαγορεύονταν.

Ο λόγος έπρεπε να είναι πυκνός και άμεσος. Οι προτάσεις κοντές, να κυνηγάνε η μια την άλλη, διατηρώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Άλλο πράγμα όμως η λογοτεχνία. Εδώ ξαναμπήκε το στοίχημα και μέλει να δούμε αν θα κερδηθεί.

Γιατί γράφω;

Γιατί δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο;

Γιατί θέλω να διορθώσω ότι δεν μ’ αρέσει στη ζωή μου;

Γιατί θέλω να ζήσω αυτή τη ζωή όντας εγώ κι ένας «άλλος»;

Ή μήπως γράφω για να διατηρήσω τη μνήμη;

Όλα αυτά μαζί αλλά κυρίως γράφω για να διατηρήσω τη μνήμη.

Όλες μου οι ιστορίες κρύβουν ψήγματα από τη ζωή μου αλλά και από τη ζωή των άλλων, γνωστών μου ή αγνώστων.

Μια μορφή στο δρόμο, μπορεί να γίνει αφορμή για ένα χαρακτήρα ή μια λεπτομέρεια στο φόντο, η ιστορία ενός φίλου δοσμένη διαφορετικά μπορεί να εκπλήξει αυτόν που την έζησε πρωτογενώς αλλά και να ενδιαφέρει το πλατύ κοινό που βέβαια δεν ξέρει σε ποιον αναφέρεται.

Γίνομαι κλέφτης βιωμάτων και συναισθημάτων και παράλληλα παραχαράκτης της εκάστοτε πραγματικότητας.

Είναι ένα εξαιρετικά γοητευτικό παιχνίδι που μπορεί να λειτουργήσει και ως δώρο. Π.χ. στο πρώτο διήγημα στον τόμο, στη «Νοσταλγία του κρασιού», μια από τις είκοσι τέσσερις εικόνες, αναφέρεται σ’ έναν σπουδαίο τεχνίτη που ξέρει να χτίζει την πέτρα με την ευλογία των παλιών ηπειρωτών μαστόρων.

Του τη διάβασε και τον είδα να τα χάνει προς στιγμήν.

Μετά χαμογέλασε κι άφησε να του ξεφύγει ένα «βρε, βρε…» Στο «…και οι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια…» κάπως κοροϊδεύω με τον τίτλο.

Αν αγοράσει πχ το βιβλίο κάποιος γνωστός μου με διάθεση κοτσομπολιού την έχει πατήσει.

Ο σωστός τίτλος θα ήταν μάλλον «…και οι έρωτες μας φάγανε τα χρόνια…» αλλά βέβαια αυτό προϋποθέτει ιδιαίτερη θερμότητα συναισθημάτων κι ας είναι ένας μόνο έρωτας για μ ια ολόκληρη ζωή. Ειρήστω εν παρόδω ζηλεύω τους φίλους που ζουν μια ζωή τον ίδιο έρωτα, χωρίς να ζηλεύουν την τσαπατσουλιά της δικής μου ζωής. Αυτή είναι όμως μια άλλη ιστορία.

Τι είναι εν τέλει αυτό το βιβλίο που πιθανότατα θα βρεθεί στα χέρια σας; Είναι, κατά πάσα πιθανότητα, από στιγμές που πλήγωσαν ή έδωσαν χαρά στον συγγραφέα τους και που πλάστηκαν έτσι ώστε να μπορούν να αποτελούν κοινό βίωμα.

Είναι τα νιάτα αλλά και η μέση ηλικία, οι πόλεις που αγάπησα, οι οποίες συχνά λειτουργούν ως σκηνικό, είναι το καλοκαίρι και η θάλασσα, είναι, εν τέλει, μικρά ταξίδια στις μεγάλες στιγμές του βίου.

” Βιογραφικό του συγγραφέα :

Ο Χρήστος Σιάφκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953 και σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο στη Σικελία της Ιταλίας.

Έχει εργαστεί αρχικά ως ρεπόρτερ και στη συνέχεια ως υπεύθυνος τμημάτων και αρχισυντάκτης σε εφημερίδες και περιοδικά, σχεδόν πάντα στο χώρο του πολιτιστικού ρεπορτάζ.

Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1999 με το μυθιστόρημα «Ένας χωρισμός» («Αστάρτη»). Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα «Υγρός Αύγουστος» (Καστανιώτης, 2004), «Γλυκιά ζωή» («Ελληνικά Γράμματα», 2007) και «Τέλος εποχής» (Παπαδόπουλος 2016).

Συμμετείχε στις συλλογές διηγημάτων: «Vivere pericolosamente», «Chercher la… France» (εκδόσεις «Αντίκτυπος 2006 και 2007), «Το λιμάνι της ζωής μου», «Σου γράφω ένα γράμμα» («Εμπειρία Εκδοτική», 2008) και «Ιστορίες στον αφρό», «Περίπλους», 2009). Έγραψε τη βιογραφία του Τάσου Ζωγράφου με τίτλο «Σκηνικό ζωής» («Ελληνικά Γράμματα, 2009) αλλά και αυτή του Μιχάλη Κακογιάννη με τίτλο “Σε πρώτο πλάνο” (Ψυχογιός, 2009). Τέλος το 2011 έγραφε το «Νεόπτωχος ζητεί λύσεις επειγόντως» («Allegro»).

Έχει μεταφράσει μυθιστορήματα, δοκίμια και ποίηση από τα ιταλικά. ——–

Στις 11 του Απρίλη θα γίνει η πρώτη παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου σε έναν πολυαγαπημένο χώρο.

Και εγω και η Κατερίνα θα είμαστε εκεί!

Όχι μονον σαν παλιοί φίλοι, αλλά και σαν ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ.

ΜΑΝΟΣ ΚΙΛΗΜΑΝΤΖΟΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά