Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

…ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΑΓΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΙΣΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΟ «ΦΑΣΜΑ»

…Γράφει ο Πάνος Καλουδάς.

…Όταν το κράτος δηλώνει ανυπαρξία. Και η περιφρόνηση προς τον πολίτη γινεται καθεστώς…

Όταν και η κοινωνική μέριμνα, που τόσο αναγκαία είναι, δεν υπάρχει, ούτε και σαν σκέψη..

Τότε οι πολίτες είναι πια αυτοί, που προσπαθούν να περισώσουν ότι μπορούν.

Με κείνες τις όποιες ισχνές τους δυνάμεις. Οι οποίες με τη διάθεση, με τη δύναμη που κατατίθενται, από ισχνές, γίνονται βράχοι ατσάλινοι.

Γίνονται βουνά, χάρη στην αγάπη.

Αυτή την αγάπη που διέκρινα και τον παλμό καρδιάς, του φίλου μου, του Πάνου Μπράβου, που μου μίλησε με τόση ζέση, με τόσο πάθος για το «Φάσμα»…

-«Τι είναι αυτό;» τον ρώτησα. -«Είναι ένα Σωματείο Γονέων Παιδιών με Αυτισμό.

Εδώ, στην Κόρινθο.

Μπες στο Google να δεις τι δουλειά κάνουν οι άνθρωποι. Αγώνα πραγματικό.» Μπήκα και είδα.

Κι από όλα αυτά που μου είπε ο φίλος μου ο Πάνος, μια λέξη ήταν αυτή που ήχησε έντονα μέσα στην καρδιά μου. «Παιδιά με Αυτισμό».

Ήξερα κι από τον καλό μου φίλο τον Δημήτρη Κολλάτο, τον σκηνοθέτη, τι τραβούσε με το δικό του παιδί.Τον Άλκη. Τι μαρτύρια υπόμενε.

Με τι στοργή, τι υπομονή και ποση αγάπη. Έτσι λοιπόν στάθηκα με προσοχή, να μελετήσω την προσπάθεια των ανθρώπων αυτών.

Και διέκρινα, ένα πραγματικά έργο ζωής, που κάνουν οι άνθρωποι. Απίστευτο έργο. Με πολλά ψυχαγωγικά και επιμορφωτικά δρώμενα.

Με πολύ πολύ αγάπη. Με γνώση και σοβαρότητα, απέναντι στο τεράστιο ανθρώπινο έργο που υπηρετούν. Και φυσικά μόνοι.

Τελείως μόνοι. Με φίλους μοναχά. Και με δύναμη ψυχής.

Με το κράτος στη γνωστή φωναχτή του απουσία.

Μπήκα λοιπόν στις σελίδες που διαθέτει το σωματείο αυτό. Των Γονέων Παιδιών με Αυτισμό & Asperger Κορινθίας, «Φάσμα» Και μαγεύτηκα από τις πρωτοβουλίες των ανθρώπων αυτών, απέναντι στα παιδιά εκείνα που έχουν την βασανιστική αυτή ιδιεταιρότητα.

Μου λέει ο Πάνος Μπράβος. Που μου μίλησε γι αυτούς, πως ο δήμος της Κορίνθου, τους παραχώρησε ένα σπίτι για να στεγαστούν. Ένα σπίτι χτισμένο στις αρχές της δεκαετίας του’ 50 Το έδωσε με ενοίκιο 90 ευρώ το μήνα.

Όμως το σπίτι είναι σε μια κατάσταση κάτω του μετρίου. Με απαραίτητες εργασίες που πρέπει να γίνουν μέσα.

Και στο μπάνιο και στους άλλους χώρους. Αλλαγή των τζαμιών όλων, με plexy-glass μην γίνει κάποιο ατύχημα.

Και κοπεί κάποιο παιδί. Θέλει αρκετές δουλειές μου λέει. Καθώς και εξοπλισμό. «-Τις εργασίες όλες θα τις κάνω εγώ. Μου λέει ο Πάνος, Τα χέρια μου πιάνουν. Θα κάνω ότι μπορώ, για να προσφέρω κι εγώ κάτι στον αγώνα τους. Στον τιτάνιο αγώνα που κάνει το σωματείο.

Όμως κάποια βοήθεια τουλάχιστο, από όποιον μπορεί, για τα υλικά. Το χρώμα, τα είδη υγειηνής, για την κουζίνα, για τα υλικά που χρειάζονται.

Μακάρι να μπορούσα, να τα κάλυπτα εγώ όλα. Μα δεν έχω τη δυνατότητα.»… Και πάλι καλά για τον αγώνα και την πρωτοβουλία αυτή του Πάνου.

Ξέρω είναι δύσκολοι οι καιροί. Μα όποιος μπορεί, ας προσφέρει. Έργο Θεού θα κάνει. Ότι κι αν μπορέσει, ευπρόσδεκτο θα είναι.

Και ευλογία για τα παιδάκια αυτά. Κι εδώ επιμένω.

Ο φτωχός;; δήμος το έδωσε το ακίνητο. Με 90 ευρώ ενοίκιο.

Συμβολικό το ποσό, εντάξει. Καλή η προσφορά. Μα μισή ρε παιδιά; Κάποια τεχνική παρέμβαση δεν μπορούσε κι αυτός να προσφέρει;

Με τις υπηρεσίες που εχει; Με τις εμπορικές εταιρείες που συνεργάζεται; Δεν μπορούσε, η προσφορά του να ήταν πιο ολοκληρωμένη;

Δεν μπορούσε. Κι αυτό που πρόσφερε, έστω. Κάτι είναι.

Το κράτος αραγε; Μα τι ψάχνω τώρα…

Το κράτος είναι αυτό που είναι. Και στην κοινωνική του μέριμνα. Ως άλλος Πόντιος Πιλάτος, που συνεχώς νίπτει τας χείρας του.

Έχω να πω όμως, με την ταπεινή και ισχνή μου φωνή, πως όσο και να τις νίψει, αυτές τις χείρες, πάντα βρώμικες θα είναι, με την αμαρτωλή διαχειριση που κάνει.

Διότι πετάει δεξιά κι αριστερά, σαν μαρουλόφυλλα, εκατομμύρια. Μα μια σταλίτσα αγάπης, στοργής, δεν του περισσεύει γι αυτά τα παιδιά. Κρίμα. Λοιπόν, το «Φάσμα», από εμάς μοναχά περιμένει.

Ακόμα και για τα 90 ευρώ μηνιαίως, που θέλει ενοίκιο ο δήμος. Επαναλαμβάνω δεν τον κατηγορώ γι αυτό. Θεμιτό είναι

. Με πικραίνει όμως το σκεπτικό του: «Πάρτε το και κόψτε τον λαιμό σας»..

Η πρόεδρος του Σωματείου κ. Ελένη Ζερβού, όπως και όλα τα άλλα μέλη και οι φίλοι, κάνουν τα πάντα για να στηρίξουν τα παιδάκια αυτά. Με πραγματική αυτοθυσία και απέραντο σεβασμό, στον σταυρό που κουβάλανε και αυτά και οι γονείς τους.

Ας βάλουμε όλοι μας ένα χεράκι. Για να φτιαχτεί αυτό το σπίτι που είναι παλιό και σχετικά ερειπωμένο. Μιας και όπως είπαμε, το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση, δεν…δύνανται στο μέγεθος που του πρέπει. Γι αυτό.

Όλοι μαζί ελάτε να δώσουμε ένα χαμόγελο και μια ελπίδα, στα παιδάκια αυτά. Ότι μπορεί ο καθένας. Ο κ. Μπράβος καταθέτει προσωπική εργασία.

Ας του δώσουμε εμείς όλοι, τα υλικά για να μπορέσει να την κάνει. Απευθυνθείτε στο Σωματείο κατ’ ευθείαν. Πρόεδρος είναι η κ. Ελένη Ζερβού.

Το σπίτι αυτό βρίσκεται στην οδό Κύπρου 34. 20131 Κόρινθος. Και το τηλέφωνο, 2741120138. Εδώ πια είναι ένα βήμα έκφρασης της αγάπης και της ευαισθησίας που ο καθένας μας έχει.

Ότι μπορούμε λοιπόν, ελάτε να βοηθήσουμε. Εγω το παρόν κείμενο, το στέλνω και στον κ. Μαρινάκη, στην κ. Λάτση, στην κ. Βαρδινογιάννη. Και σε ανθρώπους που ξέρω την ευαισθησία και τον πολιτισμό που διαθέτουν.

Και περιμένουμε. Και ελπίζουμε. Να δούμε το χαμόγελο και στα προσωπάκια αυτά του αυτιστιστικού συνδρόμου. Στην μεσαία φωτογραφία είναι η κ. Ζερβού, με την αντιπεριφερειάρχη Π.Ε. Κορινθίας Αθηνά Κόρκα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά