Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

ΣΥΝΕΝΕΤΕΥΞΗ ; ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΝΑΚΟΥ 

ΚΑΛΕΣΜΕΝΗ : ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΙΑΝΑΚΟΥ 

Καλημέρα σε όλους.

Σήμερα κοντά μας βρίσκεται μια πολύ αγαπημένη μου φίλη, που λίγο πολύ όλοι την γνωρίζετε. Είναι γνωστή για τα βιβλία της αλλά και εξίσου αγαπητή σε όλους μας  για το χαμόγελο που έχει μόνιμα ζωγραφισμένο στα χείλη της. Δεν είναι άλλη από την συγγραφέα Μαρία Δαμιανάκου. Ας πούμε ομως δυο λόγια για αυτό το κορίτσι.

Η Μαρία Δαμιανάκου λοιπόν γεννήθηκε στην Αθήνα κι έχει σπουδάσει Πληροφορική. Ως ανήσυχο πνεύμα, ασχολείται με πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Είναι συγγραφέας κι εργάζεται ως ιδιωτική υπάλληλος. Ενώ η αγάπη της για τα σκυλιά την οδήγησε στην δημιουργία ενός online περιοδικού, στο οποίο αρθρογραφεί η ίδια, «Τα ΣκυλοΝέα Της Μάρσας» που αφορά τον κόσμο των σκύλων και των «ανθρώπων» τους.

Όσον αφορά την συγγραφή είναι η δεύτερη φύση της. Από την παιδική της ηλικία, οι σκέψεις της γινόντουσαν ιστορίες με ήρωες τα συναισθήματα. Εκφραζόταν μέσα από έναν φανταστικό κόσμο ο οποίος γεννιόταν στις σελίδες που έγραφε.

Έχει γράψει μυθιστορήματα καθώς κι αρκετά διηγήματα, όπου κάποια από αυτά έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Εκτός από ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα στο ενεργητικό της, τα υπόλοιπα έχουν εκδοθεί και είναι τα εξής:

«Το πράσινο χαρτάκι» (2016), «Κράτος Δικαίου… η αποκάλυψη» (2018) και το «Μου ανήκεις» (2020) από τις εκδόσεις Bookstars. Το μυθιστόρημα «Ίσκιος στον καθρέφτη –  σκοτεινές μνήμες» (2021) και «Μην είσαι περίεργος!» (2022) από τις εκδόσεις Υδροπλάνο.

   Χ.Ν      Μαρία μου σε ευχαριστούμε πολύ που ήσουν απόψε κοντά μας. Όλοι μας εδώ στην salaminionvima σου ευχόμαστε καλοτάξιδα όλα τα βιβλία σου και πολλές ακόμα συγγραφικές επιτυχίες.

    Απ     Και εγω σας ευχαριστώ Χριστινα  για την πρόταση σας ..

Χ.Ν . Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασες και θυμάσαι ως παιδί;
    Απ: «Η φάρμα των ζώων» του Τζωρτζ Όργουελ στην αγγλική  γλώσσα.

Χ,Ν   Ποια είναι η πιο παλιά ιστορία που έχεις γράψει και την θυμάσαι ακόμα;
    Απ : Η πρώτη μου ιστορία ήταν μια απόπειρα θεατρικού έργου στην αγγλική γλώσσα. Η αλήθεια είναι ότι δεν την θυμάμαι ως  ιστορία, αλλά θυμάμαι την όρεξη που είχα και την λαχτάρα να την γράψω. Όμως, δεν την ολοκλήρωσα ποτέ.

Χ.Ν . Ήθελες από μικρός-η ονειρευτεί να γίνεις συγγραφέας; και αν ναι τι σε εμπόδισε από το να ξεκινήσεις αμέσως μετά το σχολείο για παράδειγμα, τη συγγραφή βιβλίων;
    Απ: Όχι. Ούτε καν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο. Πόσο μάλλον να το κάνω συστηματικά και να  ακολουθήσω τον δρόμο του συγγραφέα.

Η μεγάλη ανάγκη έκφρασης με ωθούσε στο να γράφω ιστορίες από μικρή. Μέσα από αυτόν τον τρόπο εξέφραζα τα συναισθήματά μου. Για μένα δεν ήταν μυθοπλασία. Ήταν τρόπος έκφρασης. Ήταν ο δικός μου τρόπος «ομιλίας».

 

Χ,Ν  . Πως ένιωσες όταν εκδόθηκε το πρώτο σου βιβλίο βλέποντας ουσιαστικά τις σκέψεις σου να αποκτούν υπόσταση και μάλιστα κρατώντας της στα χέρια σου;
      Απ: Από την στιγμή της έκδοσης μέχρι την στιγμή που το έπιασα στα χέρια μου ήμουν γεμάτη με ενθουσιασμό και χαρά. Μόλις  όμως το είδα με τα ίδια μου τα μάτια ζωντανά, το άγγιξα και το  ξεφύλλισα, τότε… τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι από τα μάτια μου από την συγκίνηση.

Τα έντονα συναισθήματα εκείνη τη στιγμή  ήταν απερίγραπτα και χαράχτηκαν στην μνήμη μου. Ακόμα
φέρνω την εικόνα στο νου μου κι όποτε το κάνω συγκινούμαι το ίδιο.

Χ.Ν  Ποιο ήταν το αγαπημένο σου βιβλίο ως έφηβος-η;
     Απ: «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ. Ξέρω… εφηβικό δεν το λες αλλά το είχα αγαπήσει.

Χ.Ν   Είσαι αισιόδοξος-η ως άνθρωπος; Πιστεύεις στα happyends;

    Απ: Αισιόδοξη γενικά, δεν με λες. Είμαι ανάλογα τα φεγγάρια μου. Ίσως η αιτία να βρίσκεται στην κάπως κυκλοθυμική προσωπικότητά μου. Αλλά ένα περίεργο πράγμα… τις περισσότερες φορές είμαι περισσότερο αισιόδοξη για τους άλλους παρά για τον εαυτό μου.

Χ.Ν . Έχεις κάποια απάντηση σε όσους κατατάσσουν τα βιβλία σε κατηγορίες με επίθετα όπως “ελαφριά” ή “γυναικεία” λογοτεχνία;
     Απ: Κατά βάθος κι εγώ το πιστεύω αυτό. Όταν για παράδειγμα, ένα βιβλίο είναι φουλ στο ρομάντζο, είμαι πεπεισμένη πως εννιά στους δέκα αναγνώστες θα είναι γυναίκες. Δεν φαντάζομαι δηλαδή ότι ένα Άρλεκιν θα το επέλεγε ένας άντρας να το  διαβάσει.

Ακόμα κι αν φτάσει στα χέρια του με κάποιον τρόπο, πιστεύω ότι θα διστάσει να το ανοίξει να το διαβάσει. Μα είναι
λογικό. Το γυναικείο φύλο χαρακτηρίζεται περισσότερο από την ρομαντικότητά του. Μια γυναίκα θα ονειρευτεί από μικρή να γνωρίσει τον πρίγκιπα της ζωής της και θα ψάξει να τον βρει μέσα σε ένα ρομαντικό μυθιστόρημα.

Συνήθως οι γυναίκες σκέφτονται έτσι. Δεν το θεωρώ κακό το να υπάρχουν αυτά τα επίθετα με σκοπό να κατατάσσουν τα βιβλία σε συγκεκριμένες κατηγορίες. Το ίδιο ισχύει και στο επίθετο «ελαφριά» λογοτεχνία. Ευκολότερα  θα διαβάσει κάποιος ένα σύγχρονο βιβλίο, συνήθως είναι περισσότερο ευανάγνωστο, παρά για παράδειγμα ένα βιβλίο της κλασικής λογοτεχνίας που είναι συνήθως πιο βαρύ.

Τα χαρακτηριστικά που κατατάσσουν ένα βιβλίο σε «βαρύ» ή «ελαφρύ» πιστεύω πως είναι ο τρόπος γραφής, η διαχείριση της γλώσσας, το θέμα, τα μηνύματα που μπορεί να υπάρχουν τα οποία στα «δύσκολα» βιβλία, ο αναγνώστης καλείται να τα αποκρυπτογραφήσει για να βγει το πραγματικό νόημα της υπόθεσης.

Δεν σου δίνει δηλαδή ξεκάθαρα το μήνυμα που θέλει.
Ο συγγραφέας «μιλάει» πίσω από τις λέξεις. Αυτά τα βιβλία, λοιπόν, απαιτούν περισσότερη συγκέντρωση, καθαρό μυαλό και ηρεμία από τον αναγνώστη για να τα διαβάσει.

Όχι απλά να τα διαβάσει. Να τα καταλάβει. Σε αντίθεση με άλλα βιβλία που δεν χρειάζεται τόση προσοχή για να καταλάβει κάποιος την υπόθεση και είναι ωραία για να περάσει όμορφα ο αναγνώστης την ώρα του.

Ναι μεν μπορεί κι αυτά να έχουν μηνύματα αλλά να μην είναι τόσο δύσκολο το να ανακαλυφθούν. Για παράδειγμα, με άλλη ψυχολογία διαβάζεις ένα αισθηματικό μυθιστόρημα ή αστυνομικό στην παραλία, με όλους τους θορύβους και τον κόσμο, παρά ένα του Ντοστογιέφσκι.

Εκεί λοιπόν βρίσκεται η διαφορά «ελαφρύ» με «βαρύ». Έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ ως αναγνώστρια.

Χ.Ν Υπάρχει κάποιο βιβλίο που σου άλλαξε τη ζωή;
     Απ: «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» του Ίρβιν Γιάλομ. Δεν ξέρω αν μου την άλλαξε. Ίσως να μου «άνοιξε» ένα παράθυρο μέσα μου, το οποίο δεν γνώριζα ότι υπήρχε μέχρι τότε. Κοίταξα βαθύτερα μέσα μου. Κι αυτό το θεωρώ αλλαγή.

Χ . Ν  Ποια είναι η πιο περίεργη δουλειά που έχεις κάνει αν φυσικά υπάρχει, πέρα από το συγγραφικό κομμάτι;
     Απ: Περίεργη δεν έχω κάνει. Τις κλασικές. Πωλήτρια, σερβιτόρα, γραμματέας. Ίσως η πιο περίεργη να είναι βοηθός στην κατασκευή επίπλων και στις μεταφορές. Κι αυτό μόνο και μόνο επειδή είμαι γυναίκα και θεωρείται περισσότερο αντρικό επάγγελμα. Ειδικά οι μεταφορές….

Χ.Ν . Θεωρείς πως θα μπορούσε να συνδυαστεί μια “κλασική” δουλειά με τη συγγραφή βιβλίων;
    Απ: Σ’ αυτήν την χώρα που βρισκόμαστε, στην Ελλάδα, δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Δεν επιβιώνει ένας συγγραφέας  καθαρά μόνο από την συγγραφή. Όχι απλά «χρειάζεται», «επιβάλλεται» να κάνει κι άλλη δουλειά.

Χ.Ν  Ποιο είναι το μότο ζωής σου;
      Απ: Κάθε εμπόδιο για καλό.

Χ,Ν . Θα ήθελες να πεις κάτι στους αναγνώστες που σνομπάρουν και δεν διαβάζουν ελληνική λογοτεχνία;
       Απ: Να μην την σνομπάρουν. Αυτό. Γιατί οι Έλληνες συγγραφείς δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους ξένους. Απλά, εμείς σαν λαός έχουμε και την ξενομανία μέσα μας.

Και πάντα πιστεύουμε ότι το ξένο είναι ανώτερης κλάσης. Σε όλους τους τομείς. Γιατί λοιπόν να διαφέρει αυτό ως προς την λογοτεχνία;

Αν όμως θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, κι εγώ με την σειρά μου ξένους συγγραφείς διάβαζα παλιότερα. Μόνο ξένη λογοτεχνία. Αυτή προτιμούσα.

Με τα χρόνια όμως, άρχιζα κι ανακάλυπτα πολλούς Έλληνες των οποίων τα βιβλία όχι μόνο ήταν καλογραμμένα αλλά και η ιστορία η ίδια ξεπερνούσε τα ελληνικά δεδομένα.

Με αποτέλεσμα, προσωπικά να θεωρώ πως υπάρχουν πολλά  ελληνικά διαμάντια ισάξια με ξένα.

Χ.Ν . Χάρτινο βιβλίο, ψηφιακό βιβλίο, ή ένας συνδυασμός τους;
         Απ: Αν θα έπρεπε να επιλέξω ένα από τα δύο, θα επέλεγα χάρτινο. Είναι άλλη αίσθηση. Βασικά, ικανοποιεί όλες σου τις αισθήσεις. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείω εντελώς το ψηφιακό. Δεν το ακυρώνω. Έχει κι αυτό την δική του «γλύκα».

Το καθένα έχει τα θετικά κι αρνητικά του. Μου αρέσουν και τα δύο, πλέον. Απλά, στην μία περίπτωση νιώθω ότι κρατάω ένα βιβλίο και αυτό του δίνει περισσότερη «αξία» στα μάτια μου.

Χ.Ν . Ηλεκτρονικές, online πωλήσεις και ψηφιακά βιβλιοπωλεία: πόσο μπορούν να σταθούν όλα αυτά στην Ελλάδα, με δεδομένη την κρίση και τη δυσπραγία του αναγνωστικού κοινού;
      Απ: Πιστεύω πως αν θα θέλαμε να ψάξουμε να βρούμε ένα θετικό πρόσημο στο όνομα covid, θα ήταν αυτό. Οι ηλεκτρονικές αγορές.

Ο εγκλεισμός, οι συγκυρίες γενικά της σύγχρονης εποχής, ανάγκασαν τον καταναλωτή να διευρύνει τους ορίζοντές του όσον αφορά τον κόσμο της αγοράς.

Ο αναγνώστης αγοράζει πλέον ευκολότερα μέσω ψηφιακών σελίδων και βιβλιοπωλείων απ’ ότι παλιά. Παρ’ όλα αυτά, νομίζω πως η προτίμηση των φυσικών βιβλιοπωλείων υπερτερεί ακόμα.

Απλά, η διαφορά στην «ψαλίδα» ανάμεσα στους δύο τρόπους αγοράς έχει μειωθεί.

Χ.Ν . Ποια ήταν η πιο χρήσιμη συμβουλή που σου έχουν δώσει επάνω στην συγγραφή;
        Απ: Να είμαι αληθινή. Και να μην φοβάμαι να παρουσιάσω αυτό που σκέφτομαι. Δεν θυμάμαι αν μου το είχε πει κανείς αυτό ή εγώ η ίδια το είχα δηλώσει σαν υπόσχεση στον εαυτό μου πως αυτό θα έκανα με τα βιβλία μου… Πάντως αυτό κάνω.
Παρουσιάζω τις δικές μου αλήθειες μέσα στις ιστορίες μου.

Χ.Ν . Πες μας ένα βιβλίο που έχεις διαβάσει πολλές φορές (και γιατί).
       Απ: Τα βιβλία τα διαβάζω μόνο μία φορά. Κι αυτό γιατί θέλω να διαβάσω πολλά βιβλία και να διευρύνω τις γνώσεις μου μέσα από αυτά και να ανακαλύπτω νέους κόσμους κι όχι να διαβάζω ξανά το ίδιο και το ίδιο σα να ρίζωσα σε ένα συγκεκριμένο μέρος.
Μου αρέσει να ταξιδεύω μέσα από τα βιβλία. Και κάθε φορά να κάνω ένα διαφορετικό ταξίδι. Ωστόσο, υπάρχει μια εξαίρεση.
Μονάχα ένα βιβλίο προτίμησα να διαβάσω και δεύτερη φορά.

Κι αυτό είναι το «Ποτέ χωρίς την κόρη μου» της Μπέτι Μαχμούντι. Δεν ξέρω αν υπήρχε συγκεκριμένος λόγος που παρέκαμψα έστω  για μία φορά αυτόν τον κανόνα του μοναδικού ταξιδιού.

Ίσως να  το ήθελαν οι συνθήκες. Ίσως να ήταν γραφτό το να διαβαστεί δεύτερη φορά.

Αυτό που ξέρω να πω είναι ότι ήταν ένα βιβλίο  που είχα λατρέψει πολύ τότε. Τώρα πια μετά την ανάγνωση εκατοντάδων βιβλίων έχουν πάρει άλλα την πρωτιά μέσα στην καρδιά μου. Αλλά για την εποχή του ήταν λατρεμένο.

 

Χ.Ν . Υπάρχει κάτι που να θαυμάζεις σε άλλους συγγραφείς και που θα ήθελες να το είχες;
        Απ: Ίσως την οξυδέρκεια τους σε κάποια θέματα. Και το εύρος της φαντασίας τους. Για παράδειγμα, το πόσο μπορεί να παίξει ένας συγγραφέας με το μυαλό του αναγνώστη σε ένα ψυχολογικό θρίλερ. Όταν ένας συγγραφέας έχει την ικανότητα να αγγίξει τα όρια και να πάει τον αναγνώστη σε ένα άλλο επίπεδο, τότε αυτό από μόνο του είναι αξιοθαύμαστο.

Χ.Ν   Ποιο είναι το βιβλίο για το οποίο αισθάνεσαι ένοχος-η που για οποιοδήποτε λόγο ως τώρα δεν έχεις καταφέρει ακόμα να διαβάσεις;
     Απ: Ένοχη… Παλιότερα ίσως, ναι. Να αισθανόμουν ένοχη επειδή  δεν είχα διαβάσει συγκεκριμένους συγγραφείς. Τώρα πια, όχι.
Δεν αισθάνομαι καμία ενοχή. Ούτε ντροπή, ούτε αμηχανία. Η σχέση μεταξύ συγγραφέα/βιβλίου με αναγνώστη είναι καθαρά προσωπική.

Το να προσπαθεί να προβληθεί ένας αναγνώστης προς χάριν εντυπωσιασμού μέσα από τα αναγνώσματά του το θεωρώ λάθος και άσκοπο.

Γιατί δεν συνάδει το κοινωνικό στάτους ενός αναγνώστη με συγκεκριμένες λογοτεχνικές προσεγγίσεις. Είναι καθαρά θέμα βιωμάτων και προσωπικών προτιμήσεων η επιλογή ενός βιβλίου. Για μένα δεν υπάρχει  κατώτερος ή ανώτερος αναγνώστης.

Υπάρχει ο αληθινός αναγνώστης κι αυτός που υποκρίνεται. Αυτός που βαδίζει σύμφωνα με τις δικές του προτιμήσεις και αυτός που είτε καταπιέζεται γιατί ακολουθεί την πλειονότητα κι όχι τις προσωπικές του προτιμήσεις είτε γιατί ψεύδεται ότι έχει διαβάσει ένα συγκεκριμένο βιβλίο ή έχει δηλώσει ψευδώς ότι του άρεσε απλά και μόνο για να είναι με το σύνολο.

Το αίσθημα της ντροπής στην λογοτεχνία πρέπει να εξαφανιστεί.

Δεν υπάρχει  καλό ή κακό. Το θέμα είναι να διαβάζει ο κόσμος! Εκεί είναι η ουσία των πραγμάτων!

Χ.Ν . Εάν δεν ήσουν συγγραφέας, θα ήσουν…
       Απ : Συγγραφέας ξανά! Όσες φορές γεννιόμουν ξανά, αυτόν τον δρόμο θα ακολουθούσα.

Χ.Ν  . Θεωρείς πως ένας νόμος που έχει ξεπεραστεί για τα πλαίσια μιας σύγχρονης κοινωνίας πρέπει να αλλάζει;
      Απ: Σαφέστατα! Θεωρώ πως η νομοθεσία γενικότερα είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Μεγαλώνει παράλληλα με την κοινωνία.
Γεννιέται σύμφωνα με τις ανάγκες μιας κοινωνίας και ακολουθεί το πλήρωμα του χρόνου και αυτή. Γερνάει όπως ο άνθρωπος και θα έπρεπε να αποσύρεται, να «πεθαίνει», την στιγμή που χρειάζεται, για να γεννηθεί στην θέση της άλλη.

Αλλιώς, θα κυνηγούσαμε ο ένας τον άλλον με τα ρόπαλα ακόμα και σήμερα, για να αποδοθεί δικαιοσύνη….

Χ.Ν . Αυτό που χρειάζεται ο κόσμος είναι περισσότερους σταθερούς ή ιδεαλιστές πολίτες;
         Απ: Αν σκεφτούμε ότι ο υπερκαταναλωτισμός και η λατρεία της ύλης συνέβαλλαν στην αφύπνιση της αντικοινωνικότητας ενός ατόμου, τότε ο κόσμος χρειάζεται περισσότερους ιδεαλιστές.
Πιστεύω πως αν ο άνθρωπος βάλει στην κορυφή της κοινωνικής και προσωπικής πυραμίδας το πνεύμα και την συνείδηση και «δουλέψει» γι’ αυτά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στην ζωή του, τότε οι ανθρώπινες σχέσεις θα είναι σαφώς πολύ καλύτερες από τώρα και οι ηθικές αξίες θα έχουν τον πρώτο ρόλο.

Κάτι που σήμερα τείνει να εξαφανιστεί.

Χ.Ν  . Υπάρχει κάποιο ασυνήθιστο πάθος ή χόμπι που έχεις καιθα ήθελες να το μοιραστείς μαζί μας;
      Απ: Ασυνήθιστο χόμπι ίσως λόγω της ηλικίας γιατί δεν έχω χάσει ακόμα την παιδικότητά μου και μου αρέσουν τα παιχνίδια στον υπολογιστή ή στο κινητό.

Κατά τ΄ άλλα δεν έχω κάτι άλλο παράλογο ή τολμηρό. Τώρα, όσον αφορά το πάθος, θα έλεγα ότι είμαι «παθιασμένη» με το θέμα της ευγένειας, της καλοσύνης και της συνέπειας. «Παθιάζομαι» στο να προσπαθώ να ανακαλύπτω κρυφές πτυχές καλοσύνης στις ψυχές των ανθρώπων.

Κι όταν λέω καλοσύνη δεν εννοώ αγαθοεργία, αλλά να μην είναι κακοπροαίρετος και κακεντρεχής κάποιος επειδή ίσως έχει κάποια δικά του προσωπικά ζητήματα και προσπαθεί να τα διώξει ή να τα καλύψει προκαλώντας με την συμπεριφορά του δάκρυα ή πόνο σε κάποιον άλλον.

Να αντλεί δηλαδή ευχαρίστηση από τον πόνο κάποιου άλλου μέσα από προσβολές ή άσχημη συμπεριφορά.

Χ.Ν . Υπάρχει ιδανική στιγμή για να γράψει κάποιος;
         Απ: Ναι. Όταν θα νιώσει έτοιμος. Όταν η έμπνευση τον σηκώσει  από την θέση του, τον διακόψει από κάθε είδους ενέργεια και τον οδηγήσει μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή ή σε μία λευκή κόλλα χαρτί.

Χ.Ν . Οταν σε κρίνουν άδικα για κάτι που δεν έχεις κάνει αισθάνεσαι κάποιας μορφής ενοχή;
             Απ: Ξεκάθαρα ναι. Και είναι ένα αρνητικό χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μου που προσπαθώ να το αποβάλλω.

Το δουλεύω πολύ με τον εαυτό μου. Έχω την τάση να δικαιολογώ τους άλλους και να είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου.

Χ.Ν . Ποια ήταν η πιο παράξενη ή πιο αμήχανη συνάντηση με συγγραφέα που είχες;
         Απ: Μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι ταπεινοί και χαμηλών τόνων. Όχι οι μετριοπαθείς. Εκείνοι που γνωρίζουν την δύναμή τους αλλά δεν την χρησιμοποιούν με σκοπό να μειώσουν τον άλλον.

Τον αφήνουν να την ανακαλύψει μόνος του. Αυτή είναι η μαγεία της σεμνότητας ενός χαρακτήρα. Το να έχει επίγνωση των δυνατοτήτων του αλλά να μην είναι αλαζόνας.

Έχει τύχει, λοιπόν, να γνωρίσω συγγραφέα που είχε αλαζονική στάση εξαιτίας της μέχρι τότε συγγραφικής του πορείας. Αλλά έχει τύχει να γνωρίσω και άνθρωπο που καυχιόταν για το ένα και μοναδικό του βιβλίο και είχε τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του που νόμιζε ότι άξιζε το βραβείο Νόμπελ γιατί μέσα στο μυαλό του πίστευε ότι είχε γράψει ένα Best seller (κι έλεγε πως είχε γίνει best seller αφού  αγόραζε ο ίδιος δεκάδες αντίτυπα…)

Αν θα έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα σε αυτούς τους δύο τύπους συγγραφέα, σαφώς και θα επέλεγα τον πρώτο. Εκείνος τουλάχιστον είχε την δικαιολογία να καυχιέται. Είχε μια ανάλογη πορεία με εξαιρετικές δυνατότητες κι ένα ταλέντο.

Ο δεύτερος τύπος όμως, ο οποίος έχει ψωνιστεί γιατί τυχαία βρέθηκε σε έναν δρόμο χωρίς εκείνος να έχει κανένα ταλέντο ή δυνατότητα και να συμπεριφέρεται το λιγότερο με περιφρόνηση κι έπαρση στους γύρω του…. αυτός ο άνθρωπος για μένα είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγήν.

Τον πρώτο μπορεί να τον συναντήσω ξανά. Τον δεύτερο όμως όχι.

Δεν μου αρέσει να ταΐζω το φουσκωμένο Εγώ κάποιων ανθρώπων. Πόσο μάλλον όταν δεν το αξίζουν και είναι όλα στην φαντασία τους…

Αυτό ισχύει γενικά. Ανεξαρτήτου επαγγέλματος ή ασχολίας.

Χ.Ν . Το «φτυάρι» είναι για το «σκάβω» ότι το «μαχαίρι» για το…;
          Απ: «πληγώνω» ή «κόβω». Γιατί το όπλο δεν είναι το μαχαίρι αλλά το μυαλό και οι προθέσεις κάποιου. Με το ίδιο αντικείμενο μπορείς είτε να σκοτώσεις είτε να δημιουργήσεις.

Εσύ επιλέγεις πώς να το χρησιμοποιήσεις.

Χ.Ν   Εάν μπορούσατε να καλέσεις σε δείπνο οποιονδήποτεσυγγραφέα, νεκρό ή ζωντανό, ποιος θα ήταν και τι θα του σέρβιρες;
        Απ: Από νεκρούς θα επέλεγα τον Όσκαρ Ουάιλντ και θα τον σέρβιρα σπανακόπιτα. Κι από ζωντανούς τον Ίρβιν Γιάλομ και θα τον σέρβιρα παστίτσιο.

Χ.Ν . Εάν μπορούσες να έχεις κάποια υπερδύναμη, ποια θα ήταν;
       Απ: Να είμαι αόρατη για να ανακαλύπτω την αλήθεια πίσω από τα «ευγενικά» χαμόγελα και τις «δήθεν» φιλικές προθέσεις.

Κι έτσι να ξέρω ποιος είναι πραγματικά δίπλα μου και ποιος όχι.

Χ.Ν  Αν τύχει και γραφτεί ένα άδικο άρθρο για εσένα και τα έργα σου, έχεις περισσότερο την τάση να το ξεχάσεις; Να σε πληγώσει; ή να  αισθανθείς πως θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι;
        Απ: Ας το πάρουμε από την αρχή. Τι σημαίνει «άδικο»; Αν είναι απλά μια αρνητική άποψη για ένα βιβλίο μου, η οποία όμως χαρακτηρίζεται από την ευγένεια κι όχι από εμπάθεια προς το πρόσωπό μου με προσβολές, τότε ναι μεν θα με πληγώσει (όποιος πει το αντίθετο λέει ψέματα γιατί όλοι θέλουμε την αποδοχή με οτιδήποτε ασχολούμαστε στην ζωή μας) αλλά θα την δεχτώ γιατί γνωρίζω πως δεν γίνεται να αρέσει το βιβλίο σου σε όλους.

Και πως οι απόψεις είναι καθαρά υποκειμενικές. Δεν υπάρχει αντικειμενικότητα γιατί δεν υπάρχει καλό ή κακό βιβλίο.
Αυτό που θα θεωρήσω εγώ κακό βιβλίο, κάποιος άλλος θα το θεωρήσει αριστούργημα. Το ίδιο ισχύει και για το αντίθετο.

Αν όμως, μέλημα κάποιου είναι να με προσβάλλει και ως άνθρωπο αλλά και ως συγγραφέα με ειρωνικά και χλευαστικά σχόλια, τότε σίγουρα θα με εξοργίσει στην αρχή, αλλά μετά θα αντιληφθώ πως μια τέτοιου είδους συμπεριφορά δείχνει και το πραγματικό ποιόν εκείνου του ανθρώπου το οποίο σίγουρα δεν έχει αξία να  ασχοληθεί κανείς μαζί του και θα το αγνοήσω.

Γιατί τότε μιλάμε για επίπεδο κάποιου ανθρώπου. Αυτό, ναι. Θα το θεωρήσω προσωπική επίθεση και εμπάθεια. Και σίγουρα άδικο.

Γιατί όπως είπα αν σε κάποιον δεν αρέσει ένα βιβλίο ή δεν συμπαθεί τον  συγγραφέα, μπορεί να το δηλώσει με απλές ευγενικές κουβέντες.
Κι όχι με κακεντρέχεια. Η αγένεια, προσωπικά, μου μυρίζει άσχημα και την αποφεύγω. Δεν είναι το άρωμα που προτιμώ να μυρίζω στο περιβάλλον μου.

Είναι καλοδεχούμενες λοιπόν και οι αρνητικές κριτικές αλλά όχι οι επιθέσεις και ιδιαίτερα οι προσωπικές.

Χ.Ν . Πολλοί τραγουδάνε στο μπάνιο! Εσύ Διαβάζεις……. η τραγουδάς;
        Απ: Δεν κάνω τίποτα από τα δύο. Κάνω μπάνιο. Άντε ίσως καμιά φορά να μου έρθει κι έμπνευση για νέο βιβλίο, αλλά μέχρι εκεί.
Σίγουρα δεν θα παρατήσω το μπάνιο στην μέση και θα τρέξω με τις σαπουνάδες πάνω από τον υπολογιστή για να γράψω τη λέξη «Κεφάλαιο 1».

Χ.Ν . Θεωρείς πως η χρήση βίας είναι ορισμένες φορές απαραίτητη επειδή δεν είναι πάντοτε εφικτό να πετύχει κανείς αυτό που θέλει σταδιακά, με λογικές μεθόδους;
      Απ: Οποιαδήποτε μορφή βίας είναι απαγορευτική. Είτε σωματική, είτε λεκτική είτε ψυχολογική. Ας αφήσουμε το bullying να  υπάρχει πλέον μόνο ως μια επιπλέον λέξη στο λεξικό.
Χ.Ν . Αν έβλεπες ένα πεφταστέρι, τι ευχή θα έκανες;
    Απ: Να συνεχίζω να αγαπώ με όλη μου την καρδιά μέχρι το τέλος της ζωής μου.

Ευχαριστούμε την συγγραφεα κ . Μαρία Δαμιανάκου

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΝΑΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά