Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

…ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ, ΣΤΗΝ ΗΛΕΙΑ…

…Γράφει ο Πάνος Καλουδάς

…Το Σάββατο, προχθές, βρέθηκα στην Ηλεία. Ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση Πολιτιστικού Συλλόγου, της Αμαλιάδος.

Να μιλήσω για τον έναν αιώνα, που πέρασε, από την φριχτή εκείνη θηριωδία των Τούρκων κατά της Ρωμιοσύνης. Με την απώλεια χιλιάδων αδελφών μας. Και την προσφυγιά 1,5 εκατομμυρίου Ρωμιών της Μικρας Ασίας.

Όλων αυτών των αδελφών μας, που κρατούσαν τις Θερμοπύλες της Ρωμιοσύνης, στα Ανατολικά Παράλια.

Το θέμα ηταν: » Για μας ή Μικρασιατική Καταστροφή, ήταν μια τραγωδία.

Για τους Τούρκους ένας θρίαμβος. Για τον υπόλοιπο κόσμο, τι απο τα δύο ήταν;» Παρόλο που με πονούσε πολύ η μέση μου, προφανώς από ψύξη, οδήγησα και πήγα. Γιατί δεν ήθελα να τους κρεμάσω.

Ηταν μια υπέροχη εκδήλωση. Άριστα οργανωμένη, με ευγενέστατους και φιλόξενους ανθρώπους. Και με πάρα πολύ κόσμο. Ρώτησα τους υπεύθυνους και μου είπαν πως τους υπολόγιζαν για πάνω από 2.000 άτομα.

Δεν ξέρω, δεν γνωρίζω από τέτοιες αριθμητικές εκτιμήσεις.

Ήταν και κάποιοι βουλευτές, δύο υπουργοί, δεν τους αναφέρω, γιατί στην κριτική που τους κάνω με τα κείμενα μου, τους κράζω κανονικά.

Ως εδώ λοιπόν, όλα καλά. Αυτό όμως που με ξάφνιασε αρκετά, ήταν που είδα εκεί, έναν παλιό μου συνεργάτη και φίλο, που μόνο εκεί δεν περίμενα να τον συναντήσω.

Στην πανέμορφη εκείνη πόλη της Ηλείας.

Έναν καλλιτέχνη που είχα να τον δω πάνω από οκτώ μήνες. Μετά τις ομιλίες μας λοιπόν, την δική μου και του ιστορικού κ. Δελαπόρτα, θα ακολουθούσε το μουσικό μέρος της βραδιάς.

Με πολυμελή ορχήστρα. Επικεφαλής του προγράμματος, ήταν ο παλιός μου συνεργάτης που είχα καιρό να τον δω.

Και που δεν περίμενα εκεί να τον συναντήσω.

Ήταν ο Άκης Έξαρχος. Εκείνος φυσικά, με είχε δει από την πρώτη στιγμή, από τη γωνία που καθόνταν.

Μα και αυτό να μην είχε συμβεί, η αναγγελία του ονόματος μου, από τον πρόεδρο του συλλόγου, του είχε σίγουρα αποκαλύψει την παρουσία μου.

Εγώ τον είδα μόλις τελείωσαν οι ομιλίες μας κι ανέβηκε στο πάλκο. Πάντα ζεστός, πάντα ευγενής, με το χιούμορ του.

Και με το τεράστιο φωνητικό του χάρισμα, να ξεσηκώνει με επευφημίες το κοινό, από το πρώτο του δευτερόλεπτο.

Πρίν ξεκινήσει το πρόγραμμα του, ήρθε κοντά μου και με χαιρέτησε. Αφού είπε δύο λόγια τιμητικά για μένα από το μικρόφωνο.

Του είπα ψιθυριστά, «δύο δικά μας να ακούσω και να φύγω, γιατί έχω ταξίδι Ακη. Κι είμαι λίγο κομμάτια» Μου χαμογέλασε και προχώρησε προς τη μέση της σκηνής. Ξεκίνησε με ένα Βοσκοπουλο.

Όπου και ξεσήκωσε το κοινό, με την πιστότητα της ερμηνείας του. Είπε και δύο τραγούδια του Πουλόπουλου κι αμέσως μετά πέρασε στα δικά μας.

Αφού μας έπλεξε το εγκώμιο του Μάκη του Μέρλου, που είναι ο συνθέτης και το δικό μου. Δύο χιλιάδες άνθρωποι, σιγοτραγουδούσαν μαζί του.

Το δε χειροκρότημα τους ξεσήκωνε την πόλη.

Και ηχούσε παντού Μεταφέροντας τη χαρά και την ευθυμία ολόγυρα. Εκεί λίγο τον ζήλεψα τον Άκη.

Γιατί η ένταση και ο ενθουσιασμός του δικού του χειροκροτήματος, ήταν εκατοντάδες φορές πιο πάνω, πιο έντονο από το δικό μας, πριν που μιλούσαμε ο κ. καθηγητής κι εγώ.

Άκουσα τρία από τα τραγούδια μας, που περιέχονται στο άλμπουμ, «Πίσω από τις ψηλές τις μαντρες»…

Και σιγά-σιγά την έκανα, αφού χαίρετισα τους οικοδεσπότες μας. Ήταν μια όμορφη εμπειρία.

Γιατί γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, που δεν ήξεραν πως να με ευχαριστήσουν. Μα και γιατί μετά από τόσο καιρό, συνάντησα τον Ακη και μάλιστα εκεί που με τίποτα δεν περίμενα να τον δω.

Αυτά τα απρόοπτα μας κρύβει η ζωή. Να είμαστε καλά, να τα ζούμε αυτά. Με χαμόγελα και ελπίδα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά