Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Ξύπνησα, κι αυτό το άρωμα καμένης γης άρχισε να τρυπά με μανία τα ρουθούνια μου. Εκείνη τη μέρα είχε βαλθεί να εισχωρήσει ακόμη και στην τελευταία χαραμάδα που θα έβρισκε προσβάσιμη. Ήθελε να κάνει την παρουσία του αισθητή σε κάθε γωνιά της γης.

Άνοιξα το παράθυρο μου και για μια στιγμή πίστεψα πως είχα πεθάνει.

Ναι, έχω σίγουρα πεθάνει, σκέφτηκα. Αφού μπροστά μου απλώνεται η κόλαση… Το βλέπω με τα ίδια μου τα μάτια…

Έκλεισα βιαστικά το παράθυρο ώστε να μην καταφέρει να μπει μέσα ο καπνός. Μπορούσα να καταλάβω πως δεν κινδύνευα, για την ώρα τουλάχιστον. Όμως το μένος της φύσης, ή των ανθρώπων που δημιουργούν τις πυρκαγιές μου γέννησε αρκετά ερωτήματα. Δεν ξέρω στ’ αλήθεια ποιος φταίει… Όμως η λύσσα όλης αυτής της πύρινης λαίλαπας, δεν κρατούσε στεγανά. Δεν είχε συναισθήματα. Δεν είχε μάνα, πατέρα, παιδιά, ζωντανά. Μόνη του περιουσία η καμένη γη, που κοιτούσε να την αυξήσει με κάθε κόστος. Σε βάρος εκείνων που την αγαπούσαν. Από υπαιτιότητα εκείνων, που την μισούσαν…

Μα λίγες ώρες αργότερα, η ίδια κόλαση με είχε βάλει στο μάτι. Με ταχύτατους ρυθμούς βρέθηκε κάτω από τα πόδια μου. Ανήμπορος και ξαφνικά τόσο μικρός, παρακολουθούσα το σπίτι που κάποτε έφτιαξαν οι γονείς μου με κόπο και αγάπη, να παραδίνεται ανυπεράσπιστο σε εκείνες τις φλόγες.

Φανερά πληγωμένος και συνάμα απογοητευμένος άρχισα να αναρωτιέμαι.

Πώς δημιουργήθηκε;

Από πού πηγάζει όλο αυτό η μανία;

Ποιος το ξεκίνησε, θα μάθουμε ποτέ έστω και μία αλήθεια;

Και τώρα… τι; Πώς θα ζήσω, πού θα πάω;

Όταν πια αυτή η φωτιά αποφάσισε να καταλαγιάσει, άρχισα να μαζεύω τα κομμάτια μου. Μια σκέψη τριγυρίζει συνεχώς στο μυαλό μου…

Γιατί τόσο μίσος;

Γιατί;

Μήπως τελικά το μεγαλύτερο έγκλημα της ανθρωπότητας είναι η εξέλιξη της;

Υ.Γ.1 Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που λίγους μήνες νωρίτερα, κινδύνεψαν ή έχασαν τις περιουσίες τους σε κάθε περιοχή της γης που πλήγηκε από τις φωτιές. Που βυθίστηκαν σε εκείνες τις μαύρες ημέρες που κανείς μας δεν θα ξεχάσει. Γιατί για άλλη μια φορά, το καλοκαίρι δεν το πέρασαν όλοι τόσο ξέγνοιαστα όσο θα ήθελαν. Γιατί κάποιοι, επέλεξαν ο Αύγουστος του 2021 να αλλάξει χρώμα… να γίνει μαύρος, σαν τον καπνό και τη στάχτη που απέμεινε γύρω μας.

Υ.Γ.2 Αυτό το άρθρο γράφτηκε τον Σεπτέμβριο του 2021 και παρέμεινε στο συρτάρι γιατί εγώ πρώτη δεν ήθελα να θυμάμαι. Γιατί δεν ήθελα να ξύσω την πληγή κανενός. Όμως η φωτιά που ξέσπασε δήθεν τυχαία στην Πεντέλη με έκανε να το ξεθάψω.

Ιούλιος 2022

 

Για την ομάδα του Authoring Melodies

Μαρία Φώσκολου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά