Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

..Γράφει ο Πάνος Καλουδάς

…Ένας από τους ερμηνευτές που σημάδεψαν το Ελληνικό τραγούδι.

Και εναπόθεσαν πάνω του τρυφερότητα και συναίσθημα, είναι αναμφίβολα και ο Γιάννης Πάριος.

Ο τραγουδιστής του έρωτα.

Όπως πολλοί τον έχουν αποκαλέσει. Και πράγματι.

Είναι κι αυτός ένας απο τους μελωδικούς εκφραστές του.

Υμνητής της αγάπης.. Και των όμορφων συναισθημάτων, που δένουν τους ανθρώπους.

Πόσο χρώμα, αλήθεια, δεν εναπόθεσε ο Γιάννης Πάριος, πάνω στους φθόγγους. Και πόση ευαισθησία.

Μα και πόση δημοφιλία απέκτησε στη διαδρομή του, ο καλλιτέχνης αυτός. Δίκαια για την προσφορά του.

Είχε γερά χνάρια, για να πατήσει πάνω τους. Φανατικός θαυμαστής, ο Πάριος, από το ξεκίνημα του ακόμα, του Γιάννη Πουλόπουλου.

Όπου εκεί στην Μπουάτ «Ταβάνια» σε μια από τις πρώτες εμφανίσεις του, σε κοινό, τέλη της δεκαετίας του’60  αρχές του’70, είχε ζητήσει από τον πιανίστα του κέντρου, να συμπεριλάβει στο ρεπερτόριο του και τραγούδια του Γιαννη Πουλόπουλου.

Μα έπρεπε για το ήθος του νεαρού τότε Γιάννη, να υπάρχει η έγκριση και του άλλου Γιάννη. Της πρώτης εκτέλεσης.

Δεν αρκούσε το «εντάξει μωρέ, δεν τρέχει τίποτα» που του έλεγε ο πιανίστας του κέντρου. Ενος από τα πιο γνωστά τότε της Πλάκας.

Πήρε κι έδωσε ο Πάριος, τον έπεισε να έρθει σε επαφή με τον Πουλόπουλο να τον ρωτήσει. Έντιμος ο Γιάννης,  μέχρι εκεί που δεν παίρνει.

Ο Πουλόπουλος απάντησε στον πιανίστα:»-Στείλε μου μια κασέτα να ακούσω. Και πάρε με πάλι να σου πω.» Όταν ξαναπήρε ο πιανίστας, άκουσε τον Πουλοπουλο να του λέει:»-Να τα πει το παλικάρι.

Δεν είναι απλά σωστός, τα απογειώνει τα τραγούδια.»  Έτσι ξεκίνησε ο Πάριος το ερωτικό τραγούδι.

Μέχρι που τα βήματα του, τον έφεραν πλάι στον Γιώργο Κατσαρό, ξεκινώντας έτσι το μεγάλο του ταξίδι, στην δισκογραφία.

…Τον Παριο τον γνώρισα το 1978; Η το 79.
Με αφορμή μια εκπομπή που έκανα τότε, για τον Ελληνισμό της Αμερικής. Με παρουσιάστρια την Λιάνα Κανέλλη.
Που μεταδίδονταν από το κανάλι 47 του Μωρίς Μπορίλο.
Το γύρισμα ήταν εξωτερικό κάπου στον Άλιμο. Δεν θυμάμαι που ακριβώς. Έχουν περάσει 44 χρόνια.
Η Λιάνα σιγουρα, θυμάται καλύτερα…
Εγώ θυμάμαι πόσο με είχε εντυπωσιάσει η απλότητα του.
Η ευγένεια του.. Ζεστός, υπομονετικός και υπάκουος, στις οδηγίες του σκηνοθέτη και αρχισυντάκτη της εκπομπής. Από τότε γίναμε δύο καλοί φίλοι με τον Γιάννη.
Με τίμησε, ναι, με την φιλιά του. Αγνός, τρυφερός, άρχοντας, με όλη την έννοια της λέξης.
Κάναμε αρκετές δουλειές μαζί.
…Ο Γιάννης Βαρθακουρης, γεννήθηκε στην Πάρο, στις 8 Μαρτίου, του 1946  Σε ένα μικρό ιδιωτικό νοσοκομείο που υπήρχε τότε εκεί. Στον «Άγιο Φανούριο».
Από πολύ νέος, άρχισε να μαθαίνει κιθάρα, με κάποιους φίλους του, εκεί στο νησί. Όχι πολλά πράγματα.
Ίσα να μπορεί να συνοδεύει τη φωνή του.
Αυτή την υπέροχη φωνή. Που ηχούσε, σαν ουράνια αρμονία.
Και τιθάσευε και τα πιο άγρια κύμματα του πελάγους, που έβρεχε το όμορφο νησί του. Μοναδική πραγματικά φωνή.
Που του καθόρισε και τα μετέπειτα του βήματα.
Το νησί δεν είχε καμία ευκαιρία για εξέλιξη.
Έτσι το άφησε, προσωρινά, για να έρθει στην πρωτεύουσα. Ψάχνοντας για το πως θα εισχωρήσει στον χώρο.
Μα δεν ήταν και τόσο εύκολο.
Οι ανάγκες έτρεχαν δαιμονισμένες.
Παιδί ερχόμενο από νησί. Φτωχό νησί ακόμα.
Που έκανε κι αυτό, τα πρώτα του βήματα προσέγγισης ξένων επισκεπτών. Παρόλα αυτά δεν άργησε να βρει δουλειά, σε ένα ξενοδοχείο, ως παιδί θελημάτων.
Το ξενοδοχείο ονομάζονταν «Σαρωνίς» Και ήταν απέναντι από το γνωστό νυχτερινό κέντρο «Νεράιδα»
Με τις φωτεινές ταμπέλες και τα λαμπερά ονόματα.
Που εκείνη την εποχή, κυρίαρχα εκεί ηταν, ο Γιάννης Βογιατζής και η Τζένη Βάνου. Μαέστρος του κέντρου, ο γνωστός συνθέτης και δάσκαλος, Κώστας Κλάβας.
Ο σπουδαίος αυτός μουσικός,  έμενε για κείνο το διάστημα, στο ξενοδοχείο που δούλευε ο Γιάννης.
Ο οποίος μόλις το έμαθε φρόντισε να τον πλησιάσει. Κι έτσι ξεκινά μαθήματα φωνητικής, με προτροπή του μαέστρου, στη σχολή του.
Καθηγητής στην ίδια σχολή, στη «Μουσική Σχολή Κώστα Κλάβα», ήταν κι ο άλλος σπουδαίος μας, Γιώργος Κατσαρός.
Ο οποίος μόλις άκουσε τον Γιάννη, έμεινε έμβροντος. Παραδέχτηκε το απίστευτο μέταλλο της φωνής του.
Κι έτσι τον κάλεσε σπίτι του να μιλήσουν.
Ο Γιάννης ντύθηκε, σενιαρίστηκε, κι έφυγε από νωρίς για το σπίτι του μαέστρου.
Νωρίς, γιατί είχε πολύ περπάτημα.
Από ότι μου έλεγε ο ίδιος. Περπάτημα, γιατί δεν υπήρχαν λεφτά για το εισιτήριο του λεωφορείου.
Κι έτσι έπρεπε να πάει με τα πόδια. Εδέμ- Πλατεία Αμερικής που έμενε ο μαέστρος.
Εκείνη η ημέρα όμως, ήταν η πιο τυχερή του.
Τον αποζημίωσε για τον ποδαρόδρομο και με το παραπάνω.
Γιατί στο σπίτι του Κατσαρου, ήταν κι άλλες δύο σημαντικές προσωπικότητες του τραγουδιού μας.
Που είχαν πάει να μιλήσουν για μια συνεργασία τους. Ήταν ο μεγάλος μας στιχουργός, ο κορυφαίος Πυθαγόρας.
Και ο άλλος σπουδαίος, της μουσικής μας, ο Απόστολος Καλδάρας.
Ήταν αυτές οι γνωριμίες του νεαρού Γιάννη, το πιο χρήσιμο διαβατήριο, για την είσοδο του στον χώρο.
Για κείνα τα πολυπόθητα πρώτα του βήματα. Και από τους τρείς αυτούς μεγιστάνες της μουσικής μας, ο Γιάννης βοηθήθηκε πολύ.
Έτσι μπαίνει πλέον στον χώρο.
Βρίσκει δουλειά στην Μπουάτ «Odeon» κι αρχίζει πρόβες.
Μετά απο λίγο και πριν την έναρξη του μαγαζιού, του έρχεται το χαρτί του στρατού. Να παρουσιαστεί, για να υπηρετήσει τη θητεία του. Στεναχωριέται, γιατί ξαφνικά όλα κόβονται στη μέση.
Πηγαίνει.
Με την απόλυση του, βρίσκει δουλειά στην Μπουάτ «Κατακόμβη».
Με 25 δραχμές μεροκάματο.
Μετά έρχεται η συνεργασία του με τα «Ταβάνια».
Και λίγο μετά στις «Εσπερίδες» του σπουδαίου Γιάννη Αργύρη. Και τέλος με την παρέμβαση των Κλάβα- Κατσαρού, βρίσκεται στη «Νεράιδα».
Περνώντας τη νησίδα που χώριζε το ξενοδοχείο «Σαρωνίς» από την «Νεράιδα».
Μεταφορική η έννοια, δηλαδή περνώντας όλα τα εμπόδια.
Η πρώτη του ηχογράφηση γίνεται το 1969.
Όπου πια αλλάζει και το δύσκολο επίθετο κι από Βαρθακούρης γίνεται Πάριος. Δανειζόμενος το όνομα του νησιού του.
Από τη στιγμή εκείνη της ηχογράφησης, αρχίζει και η καλλιτεχνική του άνοδος. Το χτίσιμο της δημοφιλίας του.
Με τραγούδια του Κατσαρου, του Μάνου Λοΐζου κι άλλων σπουδαίων δημιουργών.
Η δεκαετία του 80 θα είναι για τον Γιάννη η πιο χρυσή του. Καθώς οι πωλήσεις των δίσκων του τινάζοται στα ύψη.
Με τραγούδια που γράφονται σε δισκάκια 45 στροφών.
Με συνθέτες σπουδαίους, όπως τον Μιμη Κουγιουτζή, τον Απόστολο Καλδαρα, κι άλλους.
Εκείνη την εποχή, ξεκινάει και μια συνεργασία του, με τον Γιώργο Μητσακη. Είναι ένας από τους πιο κλασικούς μας πια ερμηνευτές ο Γιάννης.
Ο οποίος μένει μόνιμα πλέον  στην Πάρο.
Στο νησί του. Να είναι καλά.
Και να ξέρει πως τον αγαπάμε.

3 συνημμένα

2 Σχόλια “…Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.. Απο τον Πανο Καλουδα

Γράψτε απάντηση στο Αχιλλεας Παπαδιονυσιου Ακύρωση απάντησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά