Ακούγοντας από αγρότες   για ένα »μνημείο» κάπου στη Κωπαΐδα, έπειτα από σχετική αναζήτηση και έρευνα, παρουσιάζουμε σήμερα μια μικρή ξεχασμένη ιστορία που διαδραματίστηκε στη περιοχή μας το 1889, κατά τις φάσεις αποξήρανσης της λίμνης   Κωπαΐδας. Σκοπός είναι να αναδείξουμε  »ιστορικά» στοιχεία της περιοχής μας και  να κάνουμε γνωστό, πως άλλα κράτη και συγκροτημένοι οργανισμοί με άλλη κουλτούρα, τιμούν τους εργαζόμενους τους.
Το μνημείο ,σε άριστη κατάσταση βρίσκεται στη περιοχή των »Βαγαίϊκων» χωραφιών στην Κωπαΐδα
Ευχαριστώ τον Κο Βαρβαρούση Πάρι,την Κα Ζησιµοπούλου Καρανάσου Αθανασία και τον Κο Σταμούλη Τάσο για τη πολύτιμη βοήθεια τους.

Το παρακάτω κείμενο ,απόσπασμα από το βιβλίο του Τάκη Λάππα »Η Κωπαΐδα»,  δίνει σαφείς και λεπτομερείς περιγραφές της κατάστασης που επικρατούσε στα χρόνια της προσπάθειας αποξήρανσης της λίμνης Κωπαΐδας.
» Και άλλο φυσικό φαινόμενον πολλαπλασιάζει τους κινδύνους εκ της καιόμενης τύρφης ,οι σχηματιζόμενοι καθ΄όλην την έκταση της λίμνης σίφωνες ή κυκλώνες (Tourbillions) στήλαι πλανώμεναι  επι της επιφανείας της αποξηρανθείσας λίμνης , υψηλαί μέχρι τεσσαράκοντα μέτρων ,περιάγουσι όχι μόνον καπνόν, αλλά την φλεγομένη σπονδόν, την οποίαν απορροφά και ενέλκει η δίνη.Αλοίμονον εις εκείνον , όστις ήθελε εμπλακή και πολιορκηθή υπό τών κυκλώνων τούτων.
Ο εξ ασφυξίας θάνατος θα είναι ασφαλής αύτού κλήρος.
 
 
Προ ετών πέντε, είς τών ανωτέρω υπαλλήλων της αγγλικής εταιρίας ,ο ατυχής Γκρούντβιγκ , περιπλακείς μεταξύ της ζώνης των καιομένων καλαμώνων και των κυκλώνων τούτων υπέκυψε και την επιούσαν ευρέθη νεκρός εξ ασφυξίας .
Μαρμάρινον δε σήμα επί βραχώδους νησίδας της Κωπαΐδας δεικνύει σήμερον του ξένου τόν έρημον , τον μονήρη τάφον.»
Ταξιδεύοντας κανείς με τον σιδηρόδρομο ,αντικρίζει το μημείο του άτυχου εγγλέζου που έπεσε θύμα το 1889.
Αυτή η κατάσταση που διαβάσατε πιο πάνω ,δημιουργήθηκε σε λίγες μέρες στην Κωπαΐδα, ύστερα απ΄τη σχετική αποξήρανση του 1886.Γιατί ή τύρφη με μιάς αυτόματα άναψε.Απλώθηκε η φωτιά σ΄όλη την έκταση της Κωπαΐδας.
Και κράτησε η φωτιά αυτή ,κοντά δέκα χρόνια .Λές κι ή λίμνη ήθελε να εκδικηθεί για την αποξήρανση πού τής κάνανε…»