Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

…Γράφει ο Πάνος Καλουδάς

…Η αλήθεια είναι, πως το κακό έχει παραγίνει, με αυτόν τον τύπο. Τον Γάλλο ιδιοκτήτη του κολαστήριου. «Πάρκου» το ονομάζει αυτός, «Αττικό Ζωολογικό Παρκο»…Τον Ζαν Ζακ Λεσουέρ.

Και στο παρελθόν, με πολύ απλές, συνοπτικές, διαδικασίες, δολοφόνησε ζώα, που τελούσαν, σε μια βασανιστική αιχμαλωσία.

Είναι αυτή η εγκληματική νοοτροπία, της απόλυτης κυριαρχίας, στη ζωή ενός αιχμάλωτου ζώου.

Που κανέναν δεν πείραξε, για να περνάει τη ζωή του, μέσα σε αυτά, τα τόσο βασανιστικά πλαίσια.

Εμένα αυτό, με ξεπερνάει απελπιστικά.

Ποιος είναι αυτός ο τύπος, που με ένα όπλο στο χέρι του, θα καθορίζει το ευδόκιμο ζωής, των αιχμαλώτων του;

Καλά έκανε το επίσημο κράτος, δια του φίλου μου Γιώργου Αμυρά, που ζήτησε εξηγήσεις.

Καλά έκανε κι ο θόρυβος, γύρω από την δολοφονία του χιμπατζή, που πήρε τέτοιες διαστάσεις.

Επιτέλους να τελειώνουμε και με αυτά. Με αυτή τη χρυσοφόρα επιχείρηση, που ζει από την άθλια αιχμαλωσία, άγριων ζώων.

Φθάνει κύριε Λεσουέρ.

Ότι έφαγες, έφαγες. Μάζευτα και δίνε του.

Η δολοφονία του άμοιρου χιμπατζή, ήταν το ποτήρι που ξεχύλισε. Τόσο ασήμαντο κόστος, έχει για σένα, μεσιέ Λεσουέρ, η ζωή ενός άγριου θηρίου;

Που θα έπρεπε να ζει στο φυσικό του περιβάλλον; Και όχι στο παρκάκι σου, για να κονόμας, σε βάρος του.

Ήδη το αστυνομικό τμήμα της περιοχής, διενεργεί ανακρίσεις.

Για την ωμή δολοφονία του χιμπατζή «Μπαζού» Ο 29 χρόνος υπαλληλος του πάρκου, ο φροντιστής, που πυροβόλησε το ζώο, συνελλήφθει.

Μα μετά την κατάθεση του, αφέθηκε ελεύθερος. Γιατί;

Γιατί δεν λειτούργησε η αυτόφορη σύλληψη;

Εάν θα πυροβολούσε άνθρωπο, την ίδια μεταχείριση θα είχε;

Πάντως ο αρμόδιος εισαγγελέας που διερευνά το θέμα, ζήτησε όλο το ανακριτικό υλικό για να το μελετήσει.

Μόλις έγινε αντιληπτή η δραπέτευση του ζώου, οι υπεύθυνοι του πάρκου ειδοποίησαν την αστυνομία.

Μα μέχρι αυτή να φθάσει, αυτοί πρόλαβαν και τον έφαγαν.

Πως όμως έγινε το συμβάν;

Ο Χιμπατζής, σε μια διαμάχη του, με τους άλλους χιμπατζήδες του κλουβιού, φοβισμένος, πανικόβλητος, κατάφερε και σκαρφάλωσε στο υψηλό φραχτη και πήδηξε κάτω.

Πέρασε την τάφρο με το νερό. Και πανιβόλητος πάντα, πέρασε και τα ηλεκτροφόρα καλώδια, της υψηλής περίφραξης του πάρκου.

Και βγήκε έξω στα χωράφια. Εκεί που νόμιζε, πως αντάμωσε την ελευθερία του. Σαστισμένο το ζώο, φοβισμένο, έτρεχε από δω κι από κει.

Τα είχε χαμένα. Ήθελε λίγο, το χρόνο του, να χαλαρώσει. Να ηρεμήσει. Να εντοπίσει το που βρίσκεται.

Οπότε πια, μετά, θα έπρεπε αυτοί, να του ρίξουν με αναισθητικά βέλη να το κοιμήσουν. Αντί αυτό, οι τύποι του βάρεσαν στο ψαχνό.

Με κανονικές σφαίρες. Αυτό έδειξε, την απειρία του προσωπικού, τον πανικό που προκλήθηκε σε αυτούς, τον κακό σχεδιασμό των έκτακτων αναγκών. Και πολλά ακόμα.

Έδειξε την έλλειψη προσωπικού και τον ερασιτεχνισμό που διέπει όλη τη λειτουργία του…»παρκου». Θα έπρεπε, περικυκλώνωντας προσεκτικά το ζώο, να το ηρεμήσουν, να το αφήσουν να χαλαρώσει και μετά να το εμβολίσουν με το αναισθητικό.

Κάτι που δεν έγινε. Γιατί το προσωπικό, τα είχε χάσει περισσότερο κι από τον χιμπατζή. Κι αυτό λέει πολλά, για το πάρκο αυτό των 200 στρεμμάτων.

Και την ασφάλεια που παρέχει.

Για το θέμα ζήτησε εξηγήσεις ο αρμόδιος υφυπουργός Γιώργος Αμυράς. Ο πρωην υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης κι άλλοι παράγοντες.

Αυτά τα θέματα γύρω από τη συμπεριφορά μας, σε κάθε ανίσχυρο ον, εμένα με πονάνε.

Με πονάνε πολύ. Με αρρωσταίνουν. Έχω μια ισχυρή αίσθηση της ελευθερίας. Και σαν γονιός, που μεγάλωσα ένα αγόρι, ποτέ δεν τον πήγα, να παρακολουθήσει τσίρκο, που είχε ζώα.

Ζώα που τα βασάνιζαν με τους πιο φριχτούς τρόπους.

Με το ξύλο, την πείνα, με την βία, τα ανάγκαζαν να κάνουν πράγματα που ήταν πάνω και έξω από τη φύση τους.

Μου το είχε ζητήσει μια φορά, ο οκταχρονος τότε γιος μου.

Μα όταν του εξήγησα το γιατί, όταν του είπα με πόσο βασανιστικό τρόπο ζούνε αυτά, μέσα στο τσίρκο, είδα το βλέμμα του, να αποκτάει μια λάμψη.. Μια έκπληξη.

Και μια κάθετη αποδοχή για την άποψή μου. Είδα στο πρόσωπο του, να διαγράφεται μια γαλήνη, που μου έχει μείνει αξέχαστη. Έτσι καλλιεργούμε στα παιδιά μας, τα όμορφα ένστικτα.

Τον σεβασμό και την αγάπη για κάθε ον. Και τις ανθρώπινες ευαισθησίες. Όταν τα παιδιά γίνονται βίαια και κάνουν μπούλινγκ στους συνομηλίκους τους, τα αίτια, σε μας και μόνο σε μας, να τα αναζητάμε όχι σε αυτά. Στην δική μας ανυπαρξία να τα ψάχνουμε..

Τα ζώα δεν είναι θέαμα για να το απολαμβάνουμε επί του ασφαλούς. Έξω από τα σιδερόφραχτα κλουβιά τους.

Χωρις να νοιαζόμαστε για το πως νοιώθουν. Τα ζώα έχουν κι αυτά τα ίδια δικαιώματα με μας.

Για την επιβίωση τους, μέσα στο δικό τους φυσικό περιβάλλον. Γι αυτό φίλε Γάλλε Ζαν Ζακ, μαζεύτα και δρόμο. Οι φωτογραφίες είναι από τις διαμαρτυρίες των πολιτών, έξω από το πάρκο.

Μετά από την ωμή δολοφονία του άτυχου ζώου. Εγώ δεν θα σταματήσω να γράφω.

Και να επιμένω πως πλέον ζωολογικοί κήποι δεν μας χρειάζονται. Παιδεία μας χρειάζεται. Και μια επιτέλους ανθρώπινη συμπεριφορά.

Αφού πρώτα συνειδητοποιήσουμε, πως μόνοι μας στον πλανήτη δεν είμαστε. Είμαστε απλά συγκάτοικοι.

Που οφείλουμε σεβασμό στους άλλους πληθυσμούς.

Τόσο απλά, τόσο όμορφα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά