Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

.Γράφει ο Πάνος Καλουδας.

…Πολλοί είναι αυτοί που αναρωτήθηκαν, αν μπήκε τελικά, σε εκστρατεία διωγμού, το Ελληνικό Τραγούδι. Με αφορμή τα μέτρα που πάρθηκαν, κατά του covid 19. Ομως, ευτυχώς, δεν άργησε να φανεί το αντίθετο. Με τα κανάλια να καθιερώνουν όλο και νέες μουσικές εκπομπές. Κυρίως η δημόσια τηλεόραση που όλο το χειμώνα είχε τέσσερις τέτοιες εκπομπές, κάθε εβδομάδα.

Με προοπτική από τον ερχόμενο χειμώνα, να προσθέσει σε αυτές και δύο ακόμα. Ας δώσουμε λοιπόν το ευχαριστώ μας, σε αυτούς όλους, που από την δεκαετία του’ 70 ξεκίνησαν το ταξίδι τους μέσα στης μελωδίας τους μπαξέδες. Φέρνοντας ταυτόχρονα  και την ανανέωση του τραγουδιού μας. Αλλάζοντας του, τις μέχρι τότε συνιστώσες του.

Μια από τις Ιέρειες εκείνες του τραγουδιού μας, που τόση σαγηνευτική αύρα ακούμπησε πάνω του, είναι και η αισθαντική Χαρούλα Αλεξίου.

Που είναι μια από τις φωνές αυτές, που τόσο καθοριστικά σημάδεψαν το Ελληνικό Τραγούδι. Δίνοντας του κύρος και άξια. Κάνοντας το αγαπητό, σε όλο τον κόσμο. Την Χαρούλα την πρωτοείδα από κοντά, το 1978.

Μου την γνώρισε ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Στο εστιατόριο της ΕΡΤ στον πρώτο όροφο. Όπου καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι, με τον Ηλία Μασούρα και τον Νίκο Φέξη. Σκηνοθέτες της Διεύθυνσης Ειδήσεων κι Ενημέρωσης.

Ήρθαν λοιπόν, κι έκατσαν μαζί μας. Ήταν ήδη, μια πασίγνωστη ερμηνεύτρια, με χρυσές επιτυχίες στο ενεργητικό της.

Κι ένα από τα πιο γερά χαρτιά, με καλλιτεχνικό υπόβαθρο, της «Μinos ΕΜΙ» Το αγαπημένο παιδί του Μάκη Μάτσα… Πάρα την δημοφιλία της και το τεράστιο σε μέγεθος δημοσιότητας, όνομα της, ήταν τόσο απλή.

Τόσο ευχάριστη στην παρέα. Τόσο ευγενική, που με γοήτευσε. Τόσο νέα, τόσο όμορφη. Και πόσο χορτάτη έδειχνε.

Κανένα ύφος. Καμία έπαρση. Και φυσικά πουθενά δεν διέκρινες καμία απόχρωση, του «δήθεν» Μια κυρία. Απλή, ομιλητική, φιλική. Αυτός, ναι ο μύθος. Με τις χιλιάδες νέους, να συνωστίζονται στο καμαρίνι της, για ένα αυτόγραφο.

Από τότε γίναμε φίλοι. Και είχα την τιμή, αργότερα, να μου παραχωρήσει και συνεντεύξεις. Φίλοι καλοί ήμασταν και με τον Γιώργο. Τον αγαπημένο της αδελφό. Και την κουμπάρα του. Την Λίζέτα Νικολάου.

Απλά παιδιά. Δεμένα σαν αδέλφια.

Που παρά τη δόξα τους, έμειναν εκεί, στην απλότητα, που κληρονόμησαν από τις ρίζες τους. Από την περιοχή των προσφυγικών, της Θήβας.

Όπου η φτώχεια θέριζε απόγνωση. Η Χαρίκλεια Ρουπάκα λοιπόν, γεννήθηκε το 1950, εκει, σε κείνον τον προσφυγικό καταυλισμό. Λίγο έξω από τη Θήβα.

Ο πατέρας αγρότης. Με καταγωγή από εκεί. Η μητέρα Μικρασιάτισα. Με το βαρύ τραύμα της προσφυγιάς μες την ψυχή της. Από μικρή η Χαρίκλεια, που πήρε της γιαγιάς το όνομα, γνώρισε τη φτώχεια και τη στέρηση.

Ζυμωθηκε μέσα στην ανέχεια. Και τα χειρότερα ακόμα, ήρθαν, με τον θάνατο του πατέρα της. Στα οκτώ της μόλις χρόνια. Η μητέρα της, η Ιφιγένεια, το πάλαιψε όσο μπορούσε.

Δυναμική γυναίκα. Και ανθεκτική στις κακουχίες. Μα κι αυτές πια οι ρημάδες, τελειωμό δεν είχαν. Ώσπου αποφασίζει να πάρει τα παιδιά της και να πάει Αθήνα. Για μια καλύτερη ίσως ζωή. Δραστήρια γυναίκα.

Παίρνει, δίνει, ώσπου καταφέρνει και ανοίγει ένα μικρό μπακάλικο. «Το μπακάλικο της χήρας» όπως το έλεγαν οι γείτονες όλοι. Που ψώνιζαν από εκεί, για να το στηρίξουν.

Τον πρώτο καιρό η Χαρούλα, βοηθάει στο μαγαζί. Μα αργότερα, με το πέρασμα λίγο, των χρόνων, πιάνει δουλειά σε ένα μεσιτικό γραφείο. Ενώ και ο Γιώργος, παιδαρέλι ακόμα, μπαρκάρει στα καράβια.

Λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, η κυρα- Ιφιγένεια καταφέρνει κι αγοράζει ένα μικρό οικοπεδακι, όπου προσπαθεί να φτιάξει ένα αυθαίρετο σπιτάκι μέσα σε αυτό. Τα λεφτά όμως φθάνουν μοναχά μέχρι τα τούβλα Για τον σοβά και τις υπόλοιπες δουλειά, φράγκα δεν υπήρχε. Κουρελούδες, για πόρτες. Και εξοικείωση με την αγριάδα.

Παρόλα αυτά, μπαίνουν μέσα για να μην πληρώνουν ενοίκιο Το σπιτάκι έμπαζε από παντού. Μα ήταν πια το δικό τους απόκτημα.

Ήταν η δική τους ζεστή φωλιά. Που μαλακωνε την παγωνιά που εισχωρούσε από τα τούβλα. Η φωνή και το τεράστιο χάρισμα της Χαρούλας, είχε αρχίσει να διαφαίνεται από πολύ νωρίς. Το ίδιο και το ταλέντο του Γιώργου.

Με κάποιες γνωριμίες η Χαρούλα, αρχίζει δειλά δειλά, να κινείται και στον χώρο της μουσικής. Γνωριμίες που άρχισαν να χτίζονται από την Δραματική Σχολή που μπήκε να φοιτήσει.

Με αργά προσεκτικά βήματα. Και με αγώνα, έρχεται και η πρώτη της ηχογράφηση. Το 1970 Που ήταν ένα λαϊκό τραγούδι του Βασίλη Βασιλειάδη και του Πυθαγόρα.

Με τίτλο. » Όταν πίνει μια γυναίκα». Το τραγουδι αυτό, ήταν να το πει, η Νανά Χάρμα. Κόρη του γνωστού λαϊκού τραγουδιστή Τόλη Χάρμα.

Μα επειδή αυτή απουσίαζε για εμφανίσεις της στην Αμερική, το τραγούδι δόθηκε για εκτέλεση, στην Χαρούλα. Κι αυτό ήταν η αρχή.

Το τραγούδι έγινε μεγάλη επιτυχία. Άρχισε το όνομα της Χαρούλας, που από Ρουμάκα, είχε πια γινει Αλεξίου, να ακούγεται έντονα.

Νεα, όμορφη με υπέροχη φωνή Το βελούδο αυτό της φωνής της αρχισε να ξεχωρίζει θεαματικά. Οπότε έρχεται και η μεγάλη πια εκκίνηση. Με την «Μικρά Ασια» του Αποστόλου Καλδάρα.

Κυρίως η γνωριμία της,  η σχέση και ο γάμος, με τον παραγωγό της Μίνος και της «Odeon» που η Χαρούλα ανήκε στο δυναμικό του, τον Αχιλλέα Θεοφίλου. Ένας άνθρωπος που την στήριξε καθοριστικά.

Καταθέτοντας πάνω της, στοργή και αναγνώριση. Ο Αχιλλέας την βοήθησε και ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη. Και την έβαλε καθοριστικά μέσα στο νόημα της δουλειάς αυτής.

Από κει πια ξεκιναει η μεγάλη της διαδρομή.

Η γεμάτη φως και υπέροχη..  Το 1978 φεύγει από τη ζωή η μητέρα της, η κυρα Ιφιγένεια. Μεγάλο το σοκ, για την Χαρούλα και τον Γιώργο Σαρή.

Που κι αυτός είχε ήδη ξεκινήσει μια λαμπρή καριέρα Η μάνα φεύγει φυσικά χαρούμενη και γεμάτη, από την επιτυχία των δύο παιδιών της. Τα δείγματα που έχει δώσει η Χαρούλα στη διαδρομή της μοναδικά.

Γεμάτα από επαγγελματικό, ήθος, συνέπεια, σοβαρότητα. Είναι από τις καλλιτεχνιδες που με την παρουσία τους, δημιούργησαν σχολή. Ας είναι καλά. Και κείνη και ο γιος της.

Η αλήθεια είναι πως έχουμε κάμποσο καιρό να βρεθούμε.

Μα όποτε συμβεί αυτό, η αγάπη και ο αλληλοσεβασμός είναι διάχυτος. -Χαρούλα μου, δύναμη σου εύχομαι και πολύ πολύ αγάπη από τους γύρω σου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά