Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

Οι Τούρκοι αναφέρονται απο πολύ παλαιά σε Κινέζικες πηγές (4ο και 5ο π.Χ. αιώνα) ως TUK YIE.

Είναι Μογγόλοι απο τα Αλταϊκά όρη (νότια Σιβηρία), άρα νομάδες.

Είχαν τέχνες (κυρίως μουσική) αλλά πάντα σε νομαδική κατεύθυνση και τα έπη τους αναφέρονται κυρίως στον θεό τους Τανρέ (θεό κεραυνό).

Μάλιστα τον 1ο π.χ. αιώνα έφτασαν να έχουν και αυτοκρατορία στα όρια της Κίνας.

Είχαν λυρική ποίηση (με το λαούτο) όπου τραγουδούσαν τα έπη τους (Τουρκικό έπος είναι και η «Μουλάν», το κορίτσι που ντύθηκε στρατιώτης και πολέμησε στο πλευρό του αγαπημένου της, που απετέλεσε και θέμα ταινίας κινουμένων σχεδίων του Ντίσνευ) .

Βέβαιώς, για λόγους που ανεφέρθησαν ανωτέρω , οι σημερινοί Τούρκοι δεν έχουν σχεδόν καμμία σχέση με τους γνησίους Τούρκους (γνήσιοι Τούρκοι θεωρούνται οι Αζέροι) οι οποίοι και δεν τους αποδέχονται ως «Τούρκους».

Η πορεία των Τούρκων προς Δυσμάς άρχισε απο τα Αλταϊκά όρη.

Ένας κλάδος κινήθηκε προς το Πεκίνο και μάλιστα για κάποιο διάστημα είχαν και αυτοκράτορα (εκ-Κινεζισμένο).

Αλλος κλάδος προχώρησε προς την Κασπία και την Μαύρη θάλασσα προς το Χορασάν (σημερινό Αφγανιστάν), όπου γύρω στον 7ο με 8ο μ.Χ. αιώνα εμφανίζουν και τον πρώτο αστικό τους πολιτισμό.

Παρακλάδι αυτού του κλάδου κατέβηκε και μέχρι την Ινδία.

Εκεί είναι και οι πρώτοι που εξισλαμίζονται (μέχρι τότε ήσαν Σαμανιστές-φυσιολάτρες). Μάλιστα έχουν να παρουσιάσουν και σημαντικό πολιτιστικό έργο (το μνημείο ΤΑΖ ΜΑΧΑΛ κτισμένο τον 11ο μ.χ. αιώνα είναι και δικό τους επίτευγμα, καθώς και πολλών άλλων εθνικοτήτων τεχνικών, ακόμη και Ελλήνων).

Απο το Χορασάν (Αφγανιστάν) κατεβαίνουν τον 8ο με 10ο αιώνα μ.χ. προς την Περσία (Ιράν) και εμπεδώνουν τον αστικό πολιτισμό τους βασιζόμενοι στον ήδη υπάρχοντα Περσικό. Μάλιστα ενσωματώνουν στην γλώσσα τους πολλά στοιχεία της Περσικής γλώσσας (π.χ. Σιπαχής = ιππέας , αργότερα παραφρασθείς και ως «σπαχής») και της Ελληνικής .

Μέχρι την εισβολή των Τούρκων κυρίαρχοι στην Περσία ήσαν οι Πέρσες Αβασίδες,

οι οποίοι έχουν Ελληνική παιδεία και πολιτισμό, όντας φανατικοί μελετητές των Ελλήνων φιλοσόφων (κυριώτερος φιλόσοφός τους ο Al Farabi που θεωρείται και ο μέγιστος φιλόσοφος των Αράβων), άρα τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας τους οι Τούρκοι είχαν εξαιρετικά σημαντική Ελληνική επιρροή.

Κατα την παρουσία τους στην Περσία γίνονται όλοι Μουσουλμάνοι και η παλαιά θρησκεία ξεχνιέται. Επίσης αποδέχονται την Αραβική γλώσσα ως επίσημη, εφ’ όσον αυτή είναι η γλώσσα στην οποία έχει γραφεί το Κοράνι.

Απο την Περσία θα εξορμήσουν οι (Σελτζούκοι) Τούρκοι προς το Ιράκ, την Μ.Ασία μέσω Αρμενίας (Μάτζικερτ ). Κάνουν και το Ικόνιο πρώτη τους πρωτεύουσα.

Το 1200 μ.χ. έχουν εδραιώσει την παρουσία τους στον χώρο της Μ.Ανατολής και της Μ.Ασίας.

Το Ισλάμ, βάσει του Κορανίου πρέπει να είναι πάντα επιθετικό, διότι τελικός στόχος  του είναι να εξισλαμίσει όλον τον κόσμο (Ισλάμ=ο κόσμος του θεού).

Το Κοράνι επιτάσσει τον αφανισμό των απίστων (οχι μόνο την κατάκτησή τους).

Μετά τον αφανισμό, οι μουσουλμάνοι απάγουν τις γυναίκες των ηττημένων και κάνουν παιδιά μαζί τους. Ο στόχος είναι 1ον ο εξευτελισμός και η τρώσις του ηθικού  των ηττημένων και 2ον η δημιουργία νόθων γεννεαλογικά ατόμων που είναι πιο εύκολα διοικούμενα, αφού στερούνται ρίζας. Έτσι όμως το γνήσιο Τούρκικο αίμα εξαλείφεται (κυρίως στις μεγάλες οικογένειες).

Το διοικητικό σύστημα των Σελτζούκων του Ικονίου είναι το Αραβο-Βυζαντινό (μοίρασμα των περιουσιακών στοιχείων με το καλύτερο μέρος τους να πηγαίνει στον Σουλτάνο).

Όσο επεκτείνονται (άρα έχουν λάφυρα για μοίρασμα) όλα πάνε καλά γι αυτούς. Όταν όμως σταματά η επέκτασις δεν υπάρχουν έσοδα, άρα επέρχεται παρακμή (είναι επομένως αναγκασμένοι να επεκτείνονται συνεχώς, δεδομένου οτι δεν εργάζονται , δεν εξασκούν κάποιο επάγγελμα ούτε καλλιεργούν την γη, δραστηριότητες που δημιουργούν πλούτο και τις οποίες εξασκούν οι κατακτημένοι λαοί και απο τις οποίες οι Τούρκοι εισπράττουν φόρους).

Τους βετεράνους τους τους αμοίβουν με τεμάχια γης (Timar=Τιμάρια) με την υποχρέωση να πολεμούν μαζί με τους κολήγους τους όταν αυτό χρειαζόταν.

Όμως όποιος έχει περιουσία, δύσκολα πάει να πολεμήσει και έτσι το σύστημα αυτό παρήκμασε σταδιακά.

Αιχμή του δόρατος του εξισλαμισμού των Βυζαντινών περιοχών (υπενθυμίζεται οτι οι πληθυσμοί υπέκειντο σε βαρειά φορολογία απο το Βυζάντιο και έτσι υπήρχε ευνοϊκό έδαφος για την απαλλαγή απο την Βυζαντινή φορολογία, το οποίο έδαφος εξεμεταλλεύθησαν οι Τούρκοι, μουσουλμάνοι) ήσαν οι ασκητές, κοσμοκαλόγεροι των μουσουλμάνων, οι Δερβίσηδες (Dervish) οι οποίοι έχουν τα μοναστήρια τους  (Τεκέ). Εκεί παίζουν μουσικά όργανα, πίνουν κρασί και τρώνε χοιρινό, σε αντίθεση με το Κοράν , γι αυτό και θεωρούνται αιρετικοί απο τους αυστηρούς μουσουλμάνους. Οι περισσότεροι Δερβίσηδες προέρχονται απο χριστιανικούς πληθυσμούς που εξισλαμίστηκαν λόγω της φορολογίας. Διαβάζουν πολύ τον Πλάτωνα τον οποίο μάλιστα θεωρούν Άγιο (Νεφ Πλατούν = Ουράνιος Πλάτων).

Ο μεγαλύτερος δερβίσης ήταν ο Mevlana Jellaledin Rumi (ο Κύριός μας ο Τζελαλεντίν, ο Ρωμιός). Το επίθεμα Rumi στο όνομά του το έβαλε ο ίδιος γιατι στην μονή του Αγίου Ιλλαρίωνα στο Ικόνιο οι μοναχοί τον άφησαν να φτιάξει τον τεκέ του όπου έπαιζε μουσική. Οι Τούρκικες μελωδίες, είναι απο Βυζαντινούς μουσικούς και συνθέτες, αφού αυτοί ήσαν που ήξεραν νότες, άρα στην ουσία δεν υπάρχει Τουρκική μουσική , αλλά η ισλαμική εκδοχή της Βυζαντινής μουσικής.

Ο Τζελαλεντίν έμαθε Ελληνικά και άρχισε να γράφει ποιήματα με ρίμα (ομοιοκαταληξία) (πηγή : «Οι Δερβίσαι» του Μυρμίρογλου).

Το κίνημα του Τζελαλεντίν είναι οι Μεβλεβί δερβίσηδες.

Διδάσκει : «Έλα ότι κι αν είσαι, ακόμη και άπιστος η ειδωλολάτρης, έλα ! Το μοναστήρι μας δεν είναι τόπος λύπης, αλλά χαράς. Εκατό φορές να έφυγες μπορείς να  ξανάλθεις». Η διδασκαλία του Τζελαλεντίν είναι η πιο ανοιχτή και κοσμική εκδοχή του Ισλάμ.

(Η ειδωλολατρεία υπήρχε ακόμη τον 12ο μ.χ.αιώνα )

Πολλοί Βυζαντινοί φεουδάρχες γίνονται Μωαμεθανοί (δερβίσηδες) γιατι βλέπουν την επεκτατικότητα των Σελτζούκων και προσβλέπουν δυνατότητα πρόσβασης στην νέα εξουσία μέσω της θρησκείας.

Εκείνη την εποχή παιδομάζωμα έκαναν και οι Βυζαντινοί (εκχριστιανίζοντας Τουρκόπαιδα , τους λεγόμενους Τουρκόπουλους).

Απο τους δερβίσηδες ανεδείχθη και ο περίφημος Χατζή Μπεκτάς, ο οποίος είναι στρατιωτικός και σχηματίζει στρατό απο το παιδομάζωμα των Σελτσούκων Τούρκων (γκουλάμ). Οι μουσουλμάνοι στρατιώτες του (Μπεκτασήδες) θα πρωταγωνιστήσουν αργότερα (1510 μ.χ.) στην άμυνα της Αιγύπτου εναντίον των Οθωμανών και τελικά θα ηττηθούν.

Το 1280 μ.χ. επέρχεται σύγκρουσις κοντα στην Άγκυρα μεταξύ των Σελτζούκων και των Osmanli του Οσμάν (η Οθμάν). Τελικά επικρατούν οι Osmanli (Οθωμανοί) , δεδομένου οτι οι Σελτζούκοι έχοντας έλθει σε στενή επαφή με τον πολιτισμό των Ελλήνων, έχουν χάσει την στρατιωτική ορμή τους.

Απο αυτό το χρονικό σημείο πλεόν οι Οθωμανοί κυριαρχούν με πρώτη πρωτεύουσά τους την Προύσσα και μετά την Αδριανούπολη (ακολουθούν και αυτοί την πολιτική της επιμειξίας με τις γυναίκες των ηττημένων).

Μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως ο Σουλτάνος Σελήμ καταλαμβάνει την Αίγυπτο (1517μ.χ.). Ο δε Σουλειμάν ο Μεγαλοπρεπής οριστικοποιεί την αστική διοίκηση με βάση τα Βυζαντινά πρότυπα.

Το εμπόριο στην Ανατολή διεξάγεται μέσω των καραβανιών, ενω στην Δύση με  ομάδες αλογάρηδων με επικεφαλής το πρώτο άλογο για να ξεχωρίζει τον δρόμο.

Το πρώτο άλογο ονομάστηκε «Κολαούζος» (εξ ου και η παροιμία «χωριό που φαίνεται , κολαούζο δεν θέλει»).

Για να μην έχουν μαζί τους χρήματα (τα οποία κινδύνευαν να χάσουν απο τους ληστές) αρχίζουν να χρησιμοποιούν «εγγυητικές επιστολές» (αξιόγραφα) , μεταξύ των οποίων και τις «διομολογήσεις» (ειδικές άδειες εισόδου εμπόρων στα σύνορα του κράτους.

Οι μόνοι στους οποίους επετρέπεται η είσοδος χωρίς ειδική άδεια, ήσαν οι Σεφαραδήτες Εβραίοι που εξεδιώχθησαν απο την Ισπανία απο την Ιερά Εξέταση του Τορκουεμάδα (1392 μ.χ.) εγκατεστάθησαν κυρίως στην Θεσσαλονίκη και δημιούργησαν την Εβραική παροικία.

Οι Οθωμανοί μην έχοντας έσοδα απο εμπορικές και αγροτικές δραστηριότητες επιβάλλουν φόρους (Ο κεφαλικός φόρος, δηλ το χαράτσι κοστίζει 1 ace, το λεγόμενο «άσπρο». Η έννοια του κεφαλικού φόρου ήταν οτι επέτρεπαν στους άπιστους να ζουν επι αμοιβή).

Δημιουργούνται δύο τάξεις :

Οι reaya (ραγιάδες) που είναι οι καλλιεργητές και οι bearaya που είναι οι αστοί.

Με τον καιρό ο κεφαλικός φόρος αυξάνεται και απο 1 άσπρο κατα κεφαλήν καταλήγει στα 20 άσπρα για να πληρώνονται και να συντηρούνται οι ενδιάμεσοι άρχοντες (βοεβόδες) οι οποίοι φρόντιζαν για την συλλογή των φόρων.

Ο λαός ασφυκτιά απο την οικονομική ανέχεια συνέπεια της βαριάς φορολογίας με αποτέλεσμα συνεχή απελευθερωτικά κινήματα. Οι Ελληνες καταφεύγουν συνεχώς σε τέτοια κινήματα και συνολικά επι Οθωμανοκρατίας έγιναν 75.

Το 75ο είναι και η Ελληνική επανάστασις.

Την κατάσταση επιδεινώνει και ο κανόνας του Κορανίου που επιτάσσει κάθε 10 χρόνια Τζιχάντ (ιερό πόλεμο) εναντίον των απίστων, δεδομένου οτι απαγορεύεται στον Μουσουλμάνο να επικαλείται την ειρήνη όταν ευρίσκεται σε πλεονεκτική θέση.

Λόγω της γενικώτερης οικονομικής δυσπραγίας του κράτους γίνονται και οι διομολογήσεις για τις ξένες εμπορικές αποστολές, με δυνατότητα διελεύσεων , δημιουργία εμπορικών σταθμών και φορολογικές ατέλειες για τους ξένους.

Εφευρίσκεται και η μέθοδος της «Πατέντας». Για να μην έρχεται ο φοροεισπράκτορας επι τόπου για την συλλογή των φόρων (έξοδα και κίνδυνοι), οι κατα τόπους δημογέροντες στέλνουν τους φόρους στον Σουλτάνο με ειδικό έγγραφο, την πατέντα.

 

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Μάνος Κιλημάντζος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά