Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

..ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟ ΠΑΙΔΙ.

…Γράφει ο Πάνος Καλουδάς.

…Σήμερα, έχασα έναν υπέροχο φίλο μου. Έναν δικό μου άνθρωπο.

Σήμερα, οι Έλληνες χάσαμε έναν σπουδαίο καλλιτέχνη. Έναν χαρισματικό άνθρωπο. Που έξι ολόκληρες δεκαετίες, στάθηκε δίπλα μας. Με αυτή την μοναδική, την βελούδινη φωνή του. Χάσαμε έναν άνθρωπο που αγαπήθηκε, όσο κανένας άλλος.

Όχι μονο, χάρη σε αυτό το ουράνιο μέταλλο της φωνής του. Όσο και για το ήθος και την σεμνότητα που τον χαρακτήριζε. Την ευγένειά του, τα πολλαπλά του χαρίσματα.

Σημερα χαιρετούμε όλοι μας, το χαμογελαστό παιδί. Άργησα να ανεβάσω την ανάρτηση αυτή, που ουσιαστικά είναι το αντίο μου, στον φίλο μου. Άργησα γιατί δεν μπορούσα. Δεν μου πήγαινε για τον άνθρωπο αυτό, με το ποιό ωραίο χαμόγελο στον κόσμο, για τον άνθρωπο αυτόν, τον γεμάτο ζωή, να κάτσω να γράψω επικήδειο.

Και δεν θα το κάνω αυτό. Έλεος.

Τέτοιοι άνθρωποι δεν φεύγουν. Από μικρά παιδιά, μαζί. Κι ας μας χώριζε μια 15ετια.

Αιγυπτιώτες και οι δυο.

Σε κοντινές περιοχές μάλιστα. Στην Μαζαρίτα εκείνοι. Στην Βικτώρια εμείς.

Οι γονείς μας φίλοι. Ήρθαν Ελλάδα τρία χρόνια, πριν να έρθουν οι δικοί μου κι εγώ.

Ήρθε έτοιμος, με μια καριέρα στα σκαριά, από την Αλεξάνδρεια ακόμα. Όπου δεν απουσίαζε, φωνητικά, από κανένα στέκι νεολαίας.

Από κανένα πάρτι. Θυμαμαι πόση συγκίνηση ένοιωσαν οι γονείς μου, όταν η πρώτη επίσκεψη που δέχτηκαν, στο σπίτι μας στην Αθήνα πια, μόλις ήρθαμε Ελλάδα, άγνωστοι μέσα σε αγνώστους, ήταν ο Δάκης με την μητέρα του. Μένανε Κυψέλη τότε.

Στην Κεφαλληνίας αν θυμάμαι. Στην Ελλάδα η καριέρα του εκτινάχτηκε. Στο ξενόγλωσσο πρώτα τραγούδι. Τα Γαλλικά του ήταν άψογα.

Τα Αγγλικά του το ίδιο. Ιταλικά, Αραβικά, γλωσομαθης. Μορφωμένος, κοινωνικός, με αυτόν τον Αλεξανδρινό αέρα, του υπέρτατου πολιτισμού.

Κουβαλούσε πάντα έναν Καβάφη μέσα του. Όταν γνώρισε τον στενό μου φίλο και συνεργάτη μου, τον Κώστα Ξενάκη, που τόσα τραγούδια όμορφα, έχουμε κάνει μαζί, ο δαιμόνιος αυτός συνθέτης, κατάφερε να τον πείσει, να αφήσει στην άκρη, το ξένο τραγούδι. Και να πει Ελληνικό. Έτσι γυρίζει ο Δακης, τον πρώτο του δίσκο, με Ελληνικό στίχο. Και κάνουν με τον Κώστα, την επιτυχία «Γειά σου σε ευχαριστώ».

Έπειτα έρχεται η συνεργασία του με τον Όλυμπο του Ελληνικού μας τραγουδιού.

Τον Μίμη Πλέσσα όπου κάνουν το «Εκείνο το πρωί στην Κηφισιά» και έναν μεγάλο δίσκο με επιτυχές που τον καθιέρωσαν και έμειναν. Η φιλία του με τον Πλέσσα και την υπέροχη Λουκίλα Καρέρ, κράτησε μέχρι τη στιγμή που έφυγε ο Δακης από τη ζωή.

Και για τον Μιμη και για την Λουκίλα μιλούσε πάντα με την απόλυτη αγάπη. Και τον υπέρμετρο σεβασμό.Και για τον Τέρη (Τέρης Χρυσός ) μιλούσε πάντα με πολύ αγάπη και τρυφερότητα.Τι να πω; Ένας από τους πρώτους και τους ελάχιστους, που πήρε να μου πει, την περιπέτεια, με την υγεία του ήμουν εγώ. Από τότε προσευχόμουν.

Μα δεν εισακούστηκα δυστυχώς. Ο Δακης, το ξέρουμε όλοι, ήταν η χαρά της ζωής. Ήταν ο τροβαδούρος, των πιο όμορφων νεανικών μας σκιρτημάτων.

Τώρα εκεί πάνω, έχει ήδη αντάμωσει τους γονείς του, τον Ντέμη Ρούσσο τον ξάδελφό του, τον Στέλιο Καλαθόπουλο, τον άλλο του ξάδελφο κι όλους τους καλούς του φίλους…

-Δάκη μου, όταν μου είπες πως γύρισες σπίτι, κατάλαβα την τραγωδία που ζύγωνε. Μα σου είπα, «-Παίρνω φίλους και πάω να το γιορτάσω. Να πιουμε ενα ποτήρι και στην υγεία σου… Μα δεν πήγα. Ήξερα αδελφέ.

Ήξερα το κακό που ζύγωνε. Καλό σου ταξίδι. Δεν σε ξεχνάμε. Σε αγαπάμε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά