Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Συνέντευξη ΜΑΡΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ

Ο Μάριος Δημητριάδης κατάγεται από τον Ασκό Θεσσαλονίκης και έχει κάνει σπουδές γεωπονίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.

Εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει μόνιμα με τη σύζυγό και τον γιό του. Διδάσκει κλασική και ηλεκτρική κιθάρα και είναι λάτρης της Heavy metal, των ταξιδιών και των ταινιών τρόμου.

Αποτελεί έναν από τους ιδρυτές του φεστιβάλ φαντασίας Fantasmagoria και αρθρογραφεί στη ιστοσελίδα Nyctophilia.

Του αρέσει η λογοτεχνία τρόμου και μυστηρίου και έχει εκδώσει τα βιβλία “Σκοτεινές Μέρες” (Εκδόσεις λογεῖον), “Αγκαλιάζοντας το έρεβος” (Το ανώνυμο βιβλίο),

«Οι Μακάριοι» (Εκδόσεις Bell), «Φωνές από την άβυσσο» (Εκδόσεις Bell), «Οι μορφές ανάμεσά μας» (Ebook – Nyctophilia), «Κατάβαση» (Εκδόσεις Bell) και τα συνεργατικά βιβλία “Στη γέφυρα των χαμένων ψυχών” (Εκδόσεις Λυκόφως), “The Metal Chapters Vol. I” και “The Metal Chapters Vol. II” (Εκδόσεις Πηγή) με τον Γιώργο Δάμτσιο. Διηγήματά του έχουν διακριθεί στους διαγωνισμούς “Κόρες της νύχτας” (Nightread-Diavasame.gr), “Larry Niven 2015” (Συμπαντικές Διαδρομές), “Άγνωστο” (Εκδόσεις Ανάτυπο), “Με κομμένη την ανάσα” (120 λέξεις) και “Ζόμπι στην Ελλάδα” (Εκδόσεις iWrite), όπου εκδόθηκαν στις αντίστοιχες συλλογές και ιστορίες του βρίσκονται στις ανθολογίες διηγημάτων «Βρόχος» (Εκδόσεις Λυκόφως), «Ψίθυροι μέσα στη νύχτα” (Nyctophilia.gr), “Τρόμος” (Εκδόσεις Ανάτυπο), “Αντίθετο ημισφαίριο 4” (Gamecraft), Ημερολόγια Ψυχοπλάνης, (Εκδόσεις Rising Star), «Πολεμικές Ιαχές» (Εκδόσεις Allbooks), «Με όλες τους τις δυνάμεις (Εκδόσεις Χρονικό) και «Once Upon a Horror Time» (Moonlight Tales)

  1. Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασες και θυμάσαι ως παιδί;

 

Τώρα με πας πολλά χρόνια πίσω. Σίγουρα δεν μπορώ να θυμηθώ ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα αλλά θα σου πω ότι εκείνο το διάστημα όταν πήγαινα δημοτικό είχα κολλήσει με τον Ιούλιο Βερν και ό,τι δικό του έπεφτε στα χέρια μου δεν το άφηνα να φύγει αδιάβαστο. Μεγάλωσα σε χωριό και οι επιλογές βιβλίων δεν ήταν πολλές, ωστόσο κατάφερνα να βρίσκω βιβλία του. Είχα διαβάσει σίγουρα κι άλλα βιβλία πριν απ’ αυτόν αλλά ο Βερν ήταν που μου κόλλησε το μικρόβιο της λογοτεχνίας και με έκανε να ζητάω από τους γονείς μου βιβλία αντί για παιχνίδια.

 

  1. Ποια είναι η πιο παλιά ιστορία που έχεις γράψει και την θυμάσαι ακόμα;

 

Πριν πολλά χρόνια, όταν ήμουν έντεκα χρονών αποφάσισα να γράψω μια ιστορία σε ένα τετράδιο. Νόμιζα πως ήταν ένα ολόκληρο βιβλίο αλλά στην ουσία όταν το πέρασα μετά από χρόνια στον υπολογιστή, διαπίστωσα ότι ήταν απλά ένα μεγάλο διήγημα. Τη θυμάμαι τόσο καθαρά  αυτή την ιστορία καθώς ήταν η πρώτη που έπλασα με το τότε αθώο μου μυαλό και ήμουν ενθουσιασμένος που κατάφερα και την ολοκλήρωσα. Μάλιστα την έχω ανεβάσει πρόσφατα στο προφίλ μου στο Facebook και μπορεί να τη διαβάσει όποιος θέλει.

 

  1. Ήθελες από μικρός-η ή είχες ονειρευτεί να γίνεις συγγραφέας; και αν ναι τι σε εμπόδισε από το να ξεκινήσεις αμέσως μετά το σχολείο για παράδειγμα, τη συγγραφή βιβλίων;

 

Όχι, δεν το είχα καθόλου στο μυαλό μου. Από εκείνη την ιστορία που ανέφερα πριν, χρειάστηκε να περάσουν είκοσι χρόνια περίπου για να συνειδητοποιήσω ότι η συγγραφή είναι κάπου κρυμμένη μέσα μου. Προφανώς η δική μου συγγραφική διάθεση ήταν αρκετά ντροπαλή μιας και άργησε πολύ να μου αποκαλυφθεί. Και προέκυψε έτσι απλά δίχως να προηγηθεί κάτι ιδιαίτερο που να την πυροδοτήσει. Μια μέρα κάπου στα τριάντα μου αποφάσισα να γράψω και έκτοτε δεν έχω σταματήσει.

  1. Πως ένιωσες όταν εκδόθηκε το πρώτο σου βιβλίο βλέποντας ουσιαστικά τις σκέψεις σου να αποκτούν υπόσταση και μάλιστα κρατώντας τις στα χέρια σου;

 

Η αλήθεια είναι πως δεν το πίστευα. Θυμάμαι να βλέπω τις «Σκοτεινές Μέρες» στη βιτρίνα ενός μικρού βιβλιοπωλείου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Καθόμουν απλά εκεί με τις ώρες και το κοίταζα. Μου φαινόταν πολύ αλλόκοτο αλλά και ταυτόχρονα πανέμορφο που κάτι δικό μου βρισκόταν εκεί σε δημόσια θέα. Απίστευτο συναίσθημα που το νιώθεις πιστεύω μονάχα στο πρώτο σου βιβλίο.

 

 

  1. Ποιο ήταν το αγαπημένο σου βιβλίο ως έφηβος-η;

 

Όταν ήμουν στη φάση ακόμη του Ιουλίου Βερν τα αγαπημένα μου ήταν «Το Μυστηριώδες Νησί» και ο «Πύργος των Καρπαθίων». Ήταν η πρώτη μου επαφή με το μυστήριο και ίσως και λίγο με τον τρόμο και είχα ενθουσιαστεί. Τα λάτρευα αυτά τα βιβλία. Όταν λίγα χρόνια αργότερα διάβασα Στίβεν Κίνγκ, έγιναν τα δικά του βιβλία τα αγαπημένα μου. Και λέω αγαπημένα γιατί τα διάβαζα το ένα πίσω από το άλλο και δεν μπορούσα να πω ποιο μου άρεσε περισσότερο. Ήταν ένα πολιτισμικό σοκ για μένα.

  1. Σε τι σημείο έχεις τον έλεγχο αυτών που συμβαίνουν στην ζωή σου;

Γενικά είμαι πολύ πειθαρχημένος άνθρωπος και πάντα έχω αυστηρό πρόγραμμα σε αυτά που κάνω. Συνεπώς η ζωή μου ακολουθεί αυτό το μότο της οποία έχω τον απόλυτο έλεγχο. Βέβαια πολλές φορές συμβαίνουν πράγματα που μας βγάζουν εκτός προγράμματος και είναι λογικό να συμβαίνει αυτό αλλά ευτυχώς είναι λίγα και δεν μπορώ να πω ότι έχω χάσει ποτέ τον έλεγχο των πραγμάτων.

  1. Κάνεις κάτι στο οποίο πιστεύεις ή προσπαθείς να πιστέψεις σε αυτό που κάνεις;

Ωραία ερώτηση. Είμαι γενικά ανήσυχος άνθρωπος και προσπαθώ να κάνω πράγματα τα οποία αγαπάω και πιστεύω σ’ αυτά. Συνεπώς ισχύει το πρώτο. Έχω στο νου μου διαρκώς πράγματα που μπορούν να υλοποιηθούν και να γίνουν μετέπειτα ωραία και από την πρώτη στιγμή πιστεύω σ’ αυτά.

  1. Θα έκανες κάτι παράνομο για να σώσεις κάποιον που αγαπάς;

Σαφώς αν και νομίζω πως ο κάθε άνθρωπος θα το έκανε. Δεν νομίζω πως μπορεί κάποιος να βάλει τον κάθε νόμο πάνω από αυτόν που αγαπάει.

  1. Είσαι αισιόδοξος-η ως άνθρωπος; Πιστεύεις στα happy ends;

 

Λοιπόν εδώ τώρα υπάρχει μια αντίφαση σε εμένα. Γενικά είμαι πολύ αισιόδοξος άνθρωπος και πάντα προσπαθώ να μην στεναχωριέμαι αν δεν υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος. Κοιτάω πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων και γενικά στη ζωή είμαι λίγο του mood «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Τώρα όσον αφορά τη λογοτεχνία είμαι εντελώς κατά των happy end. Όχι ότι αλλάζει κάτι σχετικά με την αισιοδοξία μου και τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, απλά εκεί μου αρέσει να τα βλέπω από άλλη οπτική. Άλλωστε στις ιστορίες τρόμου δεν νομίζω ότι ταιριάζει και τόσο το καλό τέλος στις περισσότερες περιπτώσεις. Κρατάω το happy end για την πραγματική ζωή και το κακό τέλος για τις ιστορίες μου.

 

 

  1. Αν η ζωή είναι τόσο σύντομη, γιατί σπαταλάμε τόσο χρόνο κάνοντας πράγματα που δεν μας αρέσουν και την ίδια στιγμή κάνουμε τόσο λίγα πράγματα που αγαπάμε;

 

Χμμμ… αυτό δυστυχώς συμβαίνει κυρίως λόγω του βιοπορισμού. Αναγκαζόμαστε να κάνουμε δουλειές για να ζήσουμε οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι απλά αναγκαίες. Είναι πολύ λίγες οι περιπτώσεις –απ’ όσο γνωρίζω– που κάποιος ζει από αυτό που αγαπάει. Οπότε καταλήγουμε δυστυχώς να τρώμε τον περισσότερο χρόνο μας σε πράγματα που δεν μας γεμίζουν. Είναι τις περισσότερες φορές αναπόφευκτο.

  1. Έχεις κάποια απάντηση σε όσους κατατάσσουν τα βιβλία σε κατηγορίες με επίθετα όπως “ελαφριά” ή “γυναικεία” λογοτεχνία;

 

Είναι γενικά άσχημο να βάζουμε τα βιβλία σε τέτοιου είδους κατηγορίες. «Ελαφριά», «παραλίας», «παραλογοτεχνία». Κάθε βιβλίο έχει κάτι να μας πει. Έχει το δικό του ύφος, την δική του προσωπικότητα. Και φυσικά ο κάθε άνθρωπος το βλέπει διαφορετικά. Δεν γίνεται να κατηγοριοποιούμε και κατά κάποιο τρόπο να σνομπάρουμε κάποια συγκεκριμένα βιβλία επειδή είτε σε μας αρέσουν είτε τα θεωρούμε κατώτερα. Είναι πολύ άσχημο και πηγαίνει πίσω τη λογοτεχνία και όλη αυτή την προσπάθεια των συγγραφέων να δημιουργήσουν. Θεωρώ τον χώρο της λογοτεχνίας ένα χώρο που ανθεί και τέτοιες απόψεις δεν χωρούν ούτε εδώ ούτε πουθενά.

 

  1. Υπάρχει κάποιο βιβλίο που σου άλλαξε τη ζωή;

 

Διάβασα πολλά ωραία βιβλία αλλά αυτό που με έβαλε στη λογοτεχνία τρόμου την οποία λατρεύω και υπηρετώ εδώ και χρόνια είναι η «Νυχτερινή Βάρδια» του Stephen King την οποία διάβασα όταν ήμουν δεκατριών χρονών περίπου. Ήταν τόσο μεγάλο το σοκ τότε που ακόμη θυμάμαι τα λόγια μόλις το τελείωσα: «Εδώ είμαστε».

 

  1. Ποια είναι η πιο περίεργη δουλειά που έχεις κάνει αν φυσικά υπάρχει, πέρα από το συγγραφικό κομμάτι;

 

Δεν έχω κάνει κάποια περίεργη δουλειά. Δουλεύω εδώ και πολλά χρόνια και η συγγραφή κινείται παράλληλα μέσα στη ζωή μου ως μια διέξοδος από τα πάντα.

 

  1. Θεωρείς πως θα μπορούσε να συνδυαστεί μια “κλασική” δουλειά με τη συγγραφή βιβλίων;

 

Νομίζω πως όλοι οι συγγραφείς κάνουμε κάποια άλλη δουλειά ως προς το ζην και αυτό γιατί νομίζω πώς είναι ανέφικτο να ζήσεις από το γράψιμο. Κάποιοι φυσικά το έχουν καταφέρει αλλά θαρρώ πως είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Άρα καταλήγουμε στο ότι όλοι μας συνδυάζουμε μια δουλειά με τη συγγραφή είτε αυτή είναι κλασική είτε όχι.

 

  1. Ποιο είναι το μότο ζωής σου;

 

Να δημιουργείς και να μην αφήνεις τον χρόνο να πάει χαμένος. Να μην κάθεσαι απλά να κοιτάζεις τηλεόραση και να αφήνεις το μυαλό σου να γίνεται πουρές. Ξεκίνα δραστηριότητες, δημιούργησε, ταξίδεψε, γνώρισε κόσμο, μάθε πράγματα, ζήσε εμπειρίες, άφησε το στίγμα σου σε αυτό τον κόσμο. Άσε κάτι κι ας είναι μικρό, ώστε να σε θυμούνται μετά από χρόνια. Βάλε ένα λιθαράκι ώστε αυτός ο κόσμος να αλλάξει προς το καλύτερο.

 

  1. Θα ήθελες να πεις κάτι στους αναγνώστες που σνομπάρουν και δεν διαβάζουν ελληνική λογοτεχνία;

 

Ίσως μέχρι πριν από κάποια χρόνια να έλεγα ότι τα καλά ελληνικά βιβλία, πέρα από τα κλασικά, είναι λίγα. Πλέον όμως, εδώ και μια δεκαετία και παραπάνω η εγχώρια παραγωγή είναι τόσο μεγάλη και ποιοτική που θα τους έλεγα να της δώσουν μια ευκαιρία και είμαι σίγουρος ότι θα αλλάξουν γνώμη πολύ σύντομα.

  1. Χάρτινο βιβλίο, ψηφιακό βιβλίο, ή ένας συνδυασμός τους;

 

Αν και είναι πλέον η εποχή της τεχνολογίας, κάτι από τα ελάχιστα που παραμένει παραδοσιακό είναι το βιβλίο. Σαφώς και αρκετοί διαβάζουν ηλεκτρονικά βιβλία και οι πλατφόρμες όπως το Amazon ανθούν και κάνουν εκατομμύρια πωλήσεις, το βιβλίο στην πραγματική του μορφή κρατάει ένα μεγάλο μερίδιο του αναγνωστικού κοινού και αυτό πιστεύω δεν θα αλλάξει για πολλούς λόγους. Αν και είμαι πολύ της τεχνολογίας παραμένω στο κλασικό βιβλίο.

 

  1. Ηλεκτρονικές, online πωλήσεις και ψηφιακά βιβλιοπωλεία: πόσο μπορούν να σταθούν όλα αυτά στην Ελλάδα, με δεδομένη την κρίση και τη δυσπραγία του αναγνωστικού κοινού;

Γενικά βλέπω ότι υπάρχει κινητικότητα στις ηλεκτρονικές πωλήσεις αλλά το βιβλιοπωλείο θα είναι πάντα η πρώτη επιλογή του αναγνώστη. Είναι νομίζω κάτι αντίστοιχο με αυτό που είπαμε πριν για το φυσικό και το ηλεκτρονικό βιβλίο. Ο κόσμος θέλει να μπει στο βιβλιοπωλείο, να περπατήσει, να χαζέψει, να τα δει όλα μαζεμένα στα ράφια. Είναι διαφορετικά. Είναι νωρίς ακόμη ωστόσο, το μέλλον θα δείξει.

  1. Ποιες εμπειρίες του παρελθόντος σε έκαναν να νιώσεις ζωντανή/ος;

Είχα την τύχη να ζήσω αρκετά πράγματα στη ζωή μου και το κάθε ένα από αυτά μου δίδαξε πράγματα και με έκανε με το δικό του τρόπο να νιώσω ζωντανός. Ίσως θα έλεγα λίγο περισσότερο από όλα αυτά, ήταν η εμπειρία της διοργάνωσης του Fantasmagoria αλλά και η όλη εμπειρία του 2ημέρου. Ήταν κάτι πολύ μοναδικό και ακόμη και τώρα, μετά από τόσο καιρό, το θυμάμαι πολύ έντονα.

 

  1. Μπορείς να μάθεις την αλήθεια, αν δεν παλέψεις για αυτήν;

Άλλες φορές ναι και άλλες όχι. Η αλήθεια καμιά φορά σου έρχεται έτσι απλά χωρίς να μοχθήσεις και άλλες φορές πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να την αποκαλύψεις. Τις περισσότερες φορές όμως θαρρώ πως πρέπει να παλέψεις  για αυτήν.

 

  1. Θυμάσαι πόσο στεναχωρημένος/η ήσουν πριν από 5 χρόνια; Είχε πράγματι τόσο μεγάλη σημασία;

Πολλές φορές στη ζωή στεναχωριόμαστε με πράγματα που δεν έχουν σημασία. Η προσωπική μου στάση ζωής είναι ότι δεν πρέπει να στεναχωριέμαι αν δεν είναι κάτι σημαντικό. Και κατά κάποιο τρόπο έχω αυθυποβάλλει τον εαυτό μου και το καταφέρνω. Συνεπώς θυμάμαι μονάχα τις περιόδους που ήμουν στεναχωρημένος για τις οποίες πραγματικά άξιζε να είμαι.

 

  1. Ποια ήταν η πιο χρήσιμη συμβουλή που σου έχουν δώσει επάνω στην συγγραφή;

 

Γράφε κάθε μέρα. Ήταν η συμβολή που μου έδωσε ο πρώτος μου εκδότης και φίλος, Γιάννης Πλεξίδας την οποία τηρώ όσο μπορώ και με βοήθησε πολύ. Μου έδωσε εννοείται κι άλλες συμβουλές αλλά αυτή ήταν η πιο σημαντική.

  1. Πες μας ένα βιβλίο που έχεις διαβάσει πολλές φορές (και γιατί).

 

Είναι πολλά τα βιβλία που λατρεύω αλλά κανένα δεν το έχω διαβάσει δεύτερη φορά. Τα μόνα που διαβάζω πολλές φορές –κι αυτό αναγκαστικά– είναι τα δικά μου για να διορθώσω τα λάθη μου, πριν εκδοθούν.

 

  1. Υπάρχει κάτι που να θαυμάζεις σε άλλους συγγραφείς και που θα ήθελες να το είχες;

 

Αυτό που θαυμάζω πολλές φορές σε άλλους συγγραφείς είναι οι ιδέες τους, ή ο τρόπος που αναπτύσσουν το βιβλίο τους και γενικά άλλα πράγματα με τον τρόπο γραφής τους. Αυτό όμως είναι κάτι μοναδικό στον καθένα και δεν υπάρχει λόγος να το θελήσω για τον εαυτό μου. Ίσα ίσα που χαίρομαι να βλέπω φρέσκα πράγματα σε βιβλία συναδέλφων μου καθώς αυτό ανεβάζει το επίπεδο της εγχώριας λογοτεχνίας.

 

  1. Ποιο είναι το βιβλίο για το οποίο αισθάνεσαι ένοχος-η που για οποιοδήποτε λόγο ως τώρα δεν έχεις καταφέρει ακόμα να διαβάσεις;

 

Είναι αρκετά κλασικά βιβλία, τόσο ελληνικά όσο και ξένα, τα οποία έπρεπε να έχω διαβάσει και δεν το έχω κάνει ακόμη. Και πραγματικά αισθάνομαι ένοχος που δεν τα έχω διαβάσει αλλά έχω δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή θα το καταφέρω.

 

  1. Θεωρείς πως ένας νόμος που έχει ξεπεραστεί για τα πλαίσια μιας σύγχρονης κοινωνίας πρέπει να αλλάζει;

 

Ναι, ο νομοθέτης οφείλει κάθε φορά να θεσπίζει και να αλλάζει τους νόμους βάσει της κοινωνίας και της εποχής. Οι άνθρωποι και το πώς ζει ο καθένας δεν είναι τα ίδια με πριν αρκετά χρόνια. Πολλά πράγματα αλλάζουν και αναλόγως πρέπει να αλλάζουν και οι νόμοι μιας και είναι πολύ βασικό κομμάτι της καθημερινότητας.

 

  1. Αυτό που χρειάζεται ο κόσμος είναι περισσότερους σταθερούς ή ιδεαλιστές πολίτες;

 

Όσο περισσότερους ιδεαλιστές έχουμε τόσο δημιουργούνται νέες ιδέες και πάμε μπροστά. Νέα πράγματα προκύπτουν διαρκώς και κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη και πιο λειτουργική.

 

  1. Υπάρχει κάποιο ασυνήθιστο πάθος ή χόμπι που έχεις και θα ήθελες να το μοιραστείς μαζί μας;

 

Δεν έχω κάποιο παράξενο χόμπι. Πέρα από τη συγγραφή, μου αρέσει πολύ η μουσική και διατηρώ ένα συγκρότημα με το οποίο ετοιμαζόμαστε να κυκλοφορήσουμε τον πρώτο μας δίσκο. Πέρα από αυτά μου αρέσει επίσης να κάνω διάφορες κατασκευές αλλά δυστυχώς αυτό γίνεται πια σπάνια καθώς έχω ελάχιστο χρόνο.

  1. Υπάρχει ιδανική στιγμή για να γράψει κάποιος;

 

Η ιδανική στιγμή είναι στα θέλω και τα γούστα του καθενός. Για άλλον είναι ιδανικό να γράφει το πρωί με καθαρό μυαλό, για άλλον το απόγευμα για άλλον τη νύχτα που έχει ησυχία και τον εμπνέει το σκοτάδι. Είναι υποκειμενικό. Για μένα πάντως είναι όλες οι ώρες, αρκεί να έχω ησυχία.

 

  1. Όταν σε κρίνουν άδικα για κάτι που δεν έχεις κάνει αισθάνεσαι κάποιας μορφής ενοχή;

 

Όχι. Με πνίγει το δίκιο και θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να αποδείξω ότι κάνουν λάθουν όσοι με κατηγορούν άδικα.

 

  1. Ποια ήταν η πιο παράξενη ή πιο αμήχανη συνάντηση με συγγραφέα που είχες;

 

Έχω γνωρίσει πολλούς συγγραφείς, ειδικά του χώρου μας, και όλοι τους είναι τόσο αξιόλογοι που κάθε φορά καθίσαμε και μιλήσαμε για ώρα. Δεν θυμάμαι να είχα κάποια αμήχανη συνάντηση με συγγραφέα ποτέ.

 

  1. Το «φτυάρι» είναι για το «σκάβω» ότι το «μαχαίρι» για το…;

 

Κόβω!

 

  1. Εάν μπορούσες να καλέσεις σε δείπνο οποιονδήποτε συγγραφέα, νεκρό ή ζωντανό, ποιος θα ήταν και τι θα του σέρβιρες;

 

Θα καλούσα τον H.P. Lovecraft και θα του σέρβιρα απλά μερικές από τις ελληνικές σπεσιαλιτέ μόνο και μόνο για να τον ευχαριστήσω για όσα μας χάρισε και επίσης για να έχω απλά μια συζήτηση με τον πατέρα της λογοτεχνίας τρόμου.

 

  1. Εάν μπορούσες να έχεις κάποια υπερδύναμη, ποια θα ήταν;

 

Αυτή την ερώτηση την έκανα πολλές στον εαυτό μου από παιδί μιας και διάβαζα μανιωδώς τα κόμιξ της Marvel. Ωστόσο δεν ήξερα ποια απ’ όλες ήταν η καλύτερη. Πλέον θα έλεγα ότι το καλύτερο από όλα θα ήταν να πετούσα. Έτσι απλά. Τίποτα παραπάνω.

  1. Αν τύχει και γραφτεί ένα άδικο άρθρο για εσένα και τα έργα σου, έχεις περισσότερο την τάση να το ξεχάσεις; να πληγωθείς; ή να αισθανθείς πως θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι;

 

Τον πρώτο καιρό ως συγγραφέας όταν διάβαζα μια κακή κριτική το έπαιρνα πολύ κατάκαρδα. Αναρωτιόμουν για ποιο λόγο φάνηκε σε κάποιον τόσο κακό το βιβλίο μου και μου έβγαιναν διάφορα συναισθήματα. Πλέον αφενός δεν στεναχωριέμαι καθόλου γιατί είναι λογικό ένα έργο να μην αρέσει σε όλους και αφετέρου κοιτάω να δω για ποιο λόγο δεν άρεσε σε κάποιον ώστε να διορθωθώ. Τώρα όσον αφορά κάποιο άδικο άρθρο για μένα, δεν μου έχει τύχει ποτέ αλλά φαντάζομαι θα ισχύσει περίπου το ίδιο.

 

 

  1. Θεωρείς πως η χρήση βίας είναι ορισμένες φορές απαραίτητη επειδή δεν είναι πάντοτε εφικτό να πετύχει κανείς αυτό που θέλει σταδιακά, με λογικές μεθόδους;

 

Η βία δεν φέρνει ποτέ τη λύση. Αν καταφύγουμε σε αυτήν θεωρώ ότι έχουμε αποτύχει ως άνθρωποι. Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να καταφέρουμε τα πάντα χωρίς να φτάσουμε εκεί. Υποτίθεται ότι εκσυγχρονιζόμαστε και δεν οδεύουμε προς τα πίσω.

 

 

  1. Αν ήξερες, ότι όλοι όσοι γνωρίζεις θα πεθάνουν αύριο, ποιον θα επισκεπτόσουν τελευταίο;

 

Δεν υπάρχει κάποιος που θα επέλεγα για τελευταίο. Μπορώ να σου πω ένα σωρό άτομα που θα επέλεγα να δω πρώτα αλλά δεν θα πήγαινε το μυαλό μου σε κάποιον –ούτε σε κάποιους– που θα άφηνα για το τέλος. Για να στο πω πιο απλά, δεν υπάρχουν άτομα που μισώ ή που να μην χωνεύω. Ίσως να υπάρχουν κάποιοι που μου είναι αδιάφοροι αλλά σε καμία περίπτωση δεν βγάζω μίσος και αντιπάθεια για κανέναν.

 

 

  1. Τι θα έκανες διαφορετικά, αν γνώριζες ότι κανείς δεν θα σε κρίνει;

 

Δεν έχω ιδιαίτερες αναστολές. Λέω και κάνω τις περισσότερες φορές αυτό που νιώθω γιατί το αισθάνομαι πραγματικά.

 

  1. Πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσες τον χτύπο της καρδιάς σου (από αληθινή συγκίνηση);

 

Τη στιγμή που είδα τον γιό μου για πρώτη φορά. Δεν αισθάνθηκα ποτέ ξανά έτσι. Είναι μια σκηνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.

 

Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για την άμεση ανταπόκριση στην συνέντευξή μας. Σας ευχόμαστε να είναι πάντα καλοτάξιδα τα έργα σας!

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά