Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Καλημέρα αγαπημένοι μου φίλοι. Σήμερα έχουμε την χαρά να φιλοξενήσουμε στην
παρέα μας τον Βασίλη Μακαρίου.

Χ.Ν. Μίλησε μας λίγο για σένα.
Β.Μ. Είμαι ο Βασίλης Μακαρίου. Κατάγομαι από ένα χωριό του νομού Κοζάνης
μερικά χιλιόμετρα μακριά από την πόλη της Πτολεμαΐδας οπού και έζησα τα
πρώτα χρόνια της ζωής μου. Αργότερα μετακομίσαμε στην Πτολεμαΐδα.
Ακολούθησαν οι σπουδές μου και το πέρασμά μου από διάφορες πόλεις για να
καταλήξω εδώ και είκοσι και πλέον χρόνια μόνιμα στη Θεσσαλονίκη.
Εργάσθηκα για σειρά ετών στο χώρο της επικοινωνίας και της διαφήμισης,
εργασία που εγκατέλειψα λόγω θεμάτων υγείας. Είμαι ένας άνθρωπος που μου
αρέσει η παρατήρηση αλλά και η εξερεύνηση, αναζητώ από μονοπάτια σε ψυχές
ανθρώπων έως χαμένα όνειρα, χαμένους παραδείσους, αλλά και απόκρυφα
μυστικά στα κείμενα της αρχαίας αλλά και κλασικής λογοτεχνίας.

Χ.Ν. Πες μας λίγα λόγια για τα βιβλία σου και σε τι πραγματεύονται;
Β.Μ. Το πρώτο μου έργο εκδόθηκε στο τέλος του 2018, ήταν το πρώτο μέρος
μιας τριλογίας με όνομα «Οι χαμένοι θεοί», ένα έργο το οποίο χαρακτήρισα ως
μυθ-ιστόρημα. Ένα έργο εξελισσόμενο στο σήμερα, βασιζόμενο στην Ελληνική
και όχι μόνο μυθολογία, ένα έργο βάπτισμα πυρρός για εμένα στο χώρο της
έκδοσης που ταυτόχρονα και εν αγνοία μου αποτέλεσε την κινητήριο δύναμη να
βρίσκομαι σήμερα στο εδώ. Το βιβλίο εκείνο δεν κυκλοφορεί πλέον, όμως
σύντομα θα επανακυκλοφορήσει από τις εκδόσεις που σήμερα συνεργάζομαι, τις
Εκδόσεις Υδροπλάνο, μαζί με τα υπόλοιπα μέρη της τριλογίας.
Το δεύτερο μου έργο «Ένας φάρος στην ψυχή μου», κυκλοφορεί από Εκδόσεις
Δερέ και εκδόθηκε το Νοέμβριο του 2020. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ.
Ένα συγγραφικό στοίχημα για εμένα που όπως λένε οι αναγνώστες κέρδισα και
με το παραπάνω. Πρωτοπρόσωπη γραφή ως γυναίκα. Ένα έργο που ακολουθεί
τον εσωτερικό αγώνα μιας γυναίκας στη σύγκρουση των δυο φύσεών της, αυτή
της γυναίκας με αυτή της μητέρας, μάχη από την οποία εξαρτάται η ζωή του
ίδιου της του παιδιού.
Το τρίτο μου έργο, είναι ένα διστοπικό μυθιστόρημα σύμφωνα με την κατάταξη
που του έχουν αποδώσει, εγώ θα το αποκαλούσα ως λογοτεχνικό – φιλοσοφικό –
κοινωνικό μυθιστόρημα. Ο τίτλος του «Άνθρωποι επι…τέλους». Είναι ένα έργο
αποτίμησης φόρου τιμής από εμένα στον ανθρωπισμό, μέσα από τα ίδια τα λάθη
των ανθρώπων.

Χ.Ν. Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασες και θυμάσαι ως παιδί;
Β.Μ. Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι να διάβασα είναι «Ο τρελλαντώνης», όμως
δεν είναι αυτό που αποτυπώθηκε ως πρώτο στη μνήμη μου. Η ανάμνηση που
ακόμη έχω και ζωντανεύει μπροστά μου κάθε φορά που περνώ μπροστά από τη
βιβλιοθήκη στο πατρικό μου σπίτι, σχετίζεται με το έργο «Οι Άθλιοι». Θυμάμαι
το δέος που ένιωθα κάθε φορά που το κοίταζα. Στα μάτια μου φάνταζε ως
πύργος, βιβλίο δίτομο, δερματόδετο και με πάμπολλες σελίδες. Βιαζόμουν να
μεγαλώσω, να μάθω να διαβάζω ώστε να το εξερευνήσω. Τότε ήταν που
κατάλαβα πως ένα βιβλίο δεν είναι χαρτί και μελάνι, αλλά ένας κόσμος
φτιαγμένος από υλικά μαγικά, ένας κόσμος με πύλη το εξώφυλλό του και
αχαρτογράφητα, για τον καθένα μας ξεχωριστά μονοπάτια.

Χ.Ν. Ποια είναι η πιο παλιά ιστορία που έχεις γράψει και την θυμάσαι ακόμα;
Β.Μ. Ήμουν ακόμη στο γυμνάσιο. Μαθητής κάκιστος στην έκθεση. Σχεδόν
ανορθόγραφος. Γράφω βιαστικά, δεν το ελέγχω, γράφω με αναγραμματισμούς,
ξεχνούσα και ξεχνάω τόνους. Δεν ήταν όμως η ορθογραφία μου, αλλά τα πολλά
«εκτός θέματος» που είχα πάρει από τις καθηγήτριές μου. Στον πρώτο μου
υπολογιστή που μου είχαν πάρει οι γονείς μου, το 1990, είχα ξεκινήσει να γράφω
δίχως να το γνωρίζει κανείς, είχα ξεκινήσει να γράφω δίχως καν εγώ ο ίδιος να
το σκεφτώ. Μαγιά στο δρόμο αυτό ήταν μια γραφομηχανή που υπήρχε στο
επάνω ράφι της βιβλιοθήκης μου. Ένιωθα κάθε βράδυ πως μου μιλούσε, όμως
τότε φυσικά δεν γνώριζα τι ήθελε να μου πει.
Και όμως, εγώ που βιαζόμουν να τελειώσω την έκθεση, είχε φτάσει περίπου στις
150 σελίδες. Το διάβαζα ξανά και ξανά. Ένιωθα απίστευτη ικανοποίηση.
Συναίσθημα μοναδικό. Δεν ήθελα κάνεις να μάθει το μυστικό μου. Κλείδωσα το
αρχείο με κωδικό , μα με τα χρόνια και την εξέλιξη των υπολογιστών δυστυχώς
έχασα το αρχείο. Πολλές φορές νιώθω πως οφείλω στον εαυτό μου και στις
αναμνήσεις μου να το ξαναγράψω, γι’ αυτό θα μου επιτρέψετε να μην
αποκαλύψω ούτε τον τίτλο του μα ούτε και την ιστορία του.

Χ.Ν. Είχες από μικρός-ή ονειρευτεί να γίνεις συγγραφέας; Και αν ναι τι σε εμπόδισε
από το να ξεκινήσεις αμέσως μετά το σχολείο για παράδειγμα τη συγγραφή βιβλίου;
Β.Μ. Ήμουν παιδί της πρώτης δέσμης, με ιδιαίτερη έφεση στα μαθηματικά.
Όπως είπα και πριν, έγραφα από τη δευτέρα γυμνάσιου περίπου. Δεν είχα όμως
στο μυαλό μου τη λέξη «συγγραφέας», έγραφα αποκλειστικά για εμένα. Έγραφα
αγνοώντας, αδιαφορώντας, για τη λέξη έκδοση. Έχτιζα κόσμους. Τους
ολοκλήρωνα. Μου άρεσε να χάνομαι ανάμεσά τους. Δομούσα χαρακτήρες, ήταν
οι φίλοι μου. Ζούσα στον κόσμο, αλλά και κάθε τόσο στους δικούς μου κόσμους.

Χ.Ν. Πως ένιωσες όταν εκδόθηκε το πρώτο σου βιβλίο βλέποντας ουσιαστικά τις
σκέψεις σου να αποκτούν υπόσταση και μάλιστα κρατώντας τες στα χέρια σου; Και
πες μας δυο λόγια για αυτό.
Β.Μ Η στιγμή εκείνη θα είναι για πάντα χαραγμένη στη σκέψη μου. Η ημέρα
εκείνη συνέπεσε με την έξοδό μου από το νοσοκομείο μετά από ένα πολύ σοβαρό
χειρουργείο στον αυχένα μου, είχα κινδυνέψει να βρεθώ με τετραπληγία. Τα
συναισθήματα εκείνης της ημέρας ήταν ανάμιξη δυο επιτυχιών. Ένιωσα πως
είχα πεθάνει και ξαναγεννήθηκα στον παράδεισο, σε μια νέα ζωή, σε ένα νέο
μονοπάτι. Αγαπώ τόσο τη συγγραφή που και μόνο στη σκέψη πως θα έπρεπε να
την εγκαταλείψω, αισθάνομαι την τρέλα να τυλίγεται με απόγνωση γύρω μου.

Χ.Ν. Ποιο ήταν το αγαπημένο σου βιβλίο ως έφηβος-η.
Β.Μ. Ένα δύσκολο βιβλίο. Μάλλον όχι εφηβικό, όμως είχε πέσει στα χέρια μου
και από τότε είναι το αγαπημένο μου. «Η δίκη» του Κάφκα.

Χ.Ν. Είσαι αισιόδοξος-η ως άνθρωπος; Πιστεύεις στα happy ends;
Β.Μ. Πιστεύω στην αρμονία, στις πιθανότητες, στην ισορροπία και στα
αποτελέσματα. Το «end» εξαρτάται από το «start» στη «λογική» της ζωής. Δεν
θα κατέληγα ποτέ στο «happy», όταν οι πράξεις των πρωταγωνιστών δεν
οδηγούσαν εκεί. Ούτε φυσικά θα περιέγραφα παραφύσιν πράξεις για να οδηγηθώ
σε ένα ζητούμενο εικονικής ευτυχίας. Την αισιοδοξία μας και στη συγγραφή
όπως και στη ζωή πρέπει να τη βιώνουμε στους αγώνες μας για το αύριο και όχι
μέσα από ωραιοποιημένες – φιλτραρισμένες εικόνες και αναμνήσεις. Ως
άνθρωπος που δε θυμάται μέρα στη ζωή του δίχως σωματικούς πόνους, έχω
διδαχθεί πως η ευτυχία, το «happy», δε βρίσκεται στο «end», αλλά στις επιλογές
της κάθε μας στιγμής.

Χ.Ν. Έχεις κάποια απάντηση σε όσους κατατάσσουν τα βιβλία σε κατηγορίες με
επίθετα όπως ΄΄ελαφριά΄΄ ή ΄΄γυναικεία΄΄ λογοτεχνία;
Β.Μ. Δυστυχώς όχι. Στον κόσμο της εμπορευματοποίησης όμως υπάρχουν ράφια.
Από την άλλη, δεν ξέρω εάν είναι κακός ο διαχωρισμός. Δε μπορεί να είναι όλα
ίδια. Φυσικά όλα εξαρτώνται από τις επιλογές μας και την παραδοχή αυτών,
όπως και τον τρόπο χρήσης κάθε όρου.

Χ.Ν. Υπάρχει κάποιο βιβλίο που σου άλλαξε τη ζωή;
Β.Μ. Κάποιου άλλου συγγραφέα όχι. Η συγγραφή όμως του τελευταίου μου
βιβλίου, η οποία έγινε πριν είκοσι χρόνια, μου άλλαξε πραγματικά τη ζωή. Με

ώθησε σε μια άλλη πιο ανθρώπινη πλευρά. Με έβαλε σε ένα μονοπάτι
διαφορετικό ως άνθρωπο. Με μπόλιασε με σκέψεις και μου απέβαλε περιττές
ανάγκες.

Χ.Ν. Ποια είναι η πιο περίεργη δουλειά που έχεις κάνει, αν φυσικά υπάρχει, πέρα από
το συγγραφικό κομμάτι;
Β.Μ. Δεν υπάρχει κάτι περίεργο στον επαγγελματικό μου τομέα.

Χ.Ν. Θεωρείς πως θα μπορούσε να συνδυαστεί μια ΄΄κλασσική΄΄ δουλειά με τη
συγγραφή βιβλίων;
Β.Μ. Τα τελευταία χρόνια, ελέω ορθοπεδικών σοβαρών προβλημάτων δεν
εργάζομαι. Όμως η συγγραφή για εμένα ξεκίνησε όταν εργαζόμουν και μάλιστα
πολλές ώρες. Βιώνοντας λοιπόν τη διαδικασία και από τις δυο πλευρές, έχω να
πω πως η συγγραφή είναι μικρόβιο, ανάγκη, επιθυμία, πόθος, πάθος, που αν τα
έχεις όλα αυτά βρίσκεις χρόνο για να την καταφέρεις. Εάν ανοίγοντας την πόρτα
του κόσμου που δημιουργείς δεν αφήσεις έξω, για τον έστω λίγο χρόνο που θα
μπεις, την όποια σου άλλη δραστηριότητα τότε είναι δίκη σου η ευθύνη, όμως
μπορούν να συνδυαστούν και τα δυο.

Χ.Ν. Ποιο είναι το μότο της ζωής σου;
Β.Μ. Οι δικαιολογίες είναι τα επιχειρήματα της ανικανότητας.

Χ.Ν. Θα ήθελες να πεις κάτι στους αναγνώστες που σνομπάρουν και δεν διαβάζουν
ελληνική λογοτεχνία;
Β.Μ. Τεράστια συζήτηση. Ένας κύκλος άναρχος. Η λογοτεχνία είναι παγκόσμια
και όχι τοπική και είναι δικαίωμα των αναγνωστών να επιλέγουν τι θα
διαβάσουν, όμως δεν έχει κανείς το δικαίωμα να απαξιώνει την ικανότητα των
Ελλήνων λογοτεχνών. Η λογοτεχνία δεν είναι άλλο από ένα παζλ συνδυασμού
λέξεων που βρίσκονται στο λεξικό και η Ελληνική γλώσσα είναι η πλουσιότερη
του κόσμου, αυτό και μόνο δίνει πλεονέκτημα σε εμάς τους Έλληνες λογοτέχνες.
Δυστυχώς πολλές φορές οι άνθρωποι ως καταναλωτές και όχι μόνο ως
αναγνώστες, ακολουθούν το πολυδιαφημιζόμενο προϊόν, δρόμος που πολλές
φορές οδηγεί σε ανουσιότητα και μη κάλυψη των αναγκών τους και τότε
στρέφονται στα ποσοστιαία λίγα, ξενόφερτα, τα οποία σίγουρα θα είναι καλά
αφού διαλέγονται ανάμεσα από εκατομμύρια. Έχω να πω στους Έλληνες
αναγνώστες λοιπόν να στηρίξουν τους Έλληνες συγγραφείς και να ψάξουν
βαθύτερα στην Ελληνική λογοτεχνία. Το αξίζουμε.

 

Χ.Ν. Χάρτινο βιβλίο, ψηφιακό βιβλίο ή ένας συνδυασμός τους;

Β.Μ. Η ομορφιά του βιβλίου ξεκινά από την οσμή του. Ένα βιβλίο είναι μια στιγμή
απόδρασης από το συνεχόμενο, είναι μια αποστροφή στον ίδιο μας τον εαυτό. Η
ψηφιακή εποχή έφερε την αναζήτηση του ταχύτερου αυτοκινητοδρόμου, την ταχύτερη
κάλυψη μιας διαδρομής προς έναν μοναδικό στόχο που πριν φτάσουμε, θέλουμε να
πάμε σε έναν νέο στόχο. Ναι, ασχέτως με τα όσα καλά της ψηφιακής εποχής,
βρισκόμαστε και σε μια ροή σπατάλης χρόνου αδιαφορώντας για το ωραίο που
προσπερνούμε. Θα μου πει κάποιος πως αυτή είναι η εποχή, θα πρέπει να
προσαρμοστούμε και εμείς σε αυτήν. Εγώ λέω, εμείς οι δημιουργοί ας παραμείνουμε
σταθεροί, συνεχίζοντας να καλούμε τους ανθρώπους έξω από το ορατό, εκεί που οι
κόσμοι ανήκουν σε όλους και ας συνεχίσουμε να είμαστε μοναδικοί, εξάλλου τα
διαλείμματα μόνο χαρές προσφέρουν.

Χ.Ν. Ηλεκτρονικές, online πωλήσεις και ψηφιακά βιβλιοπωλεία: πόσο μπορούν να
σταθούν όλα αυτά στην Ελλάδα, με δεδομένη την κρίση και τη δυσπραγία του
αναγνωστικού κοινού;
Β.Μ. Όλα αυτά είναι επιταγές προς εξόφληση της νέας εποχής. Αφού μπόρεσαν
και οι Έλληνες να ψωνίσουν ζαρζαβατικά από το ιντερνέτ θα μπορέσουν και
βιβλία. Οι συγκεκριμένες πωλήσεις βέβαια δεν είναι κακές, καθώς με τη
συρρίκνωση των βιβλιοπωλείων και σε αριθμό αλλά και σε χώρους, κάποια
βιβλία ιδιαιτέρως αυτά των νέων συγγραφέων δεν θα είχαν χώρο σε κανένα ράφι,
τώρα όμως με μια αναζήτηση μπορείς να βρεις πολλά στοιχεία για συγγραφείς
και έργα τους, όπως και πολύ εύκολους τρόπους παραγγελίας. Ας είμαστε
υπομονετικοί και αν τελικά θα βγει σε καλό ή κακό η νέα εποχή εξαρτάται από
εμάς τους ίδιους.

Χ.Ν. Ποια ήταν η πιο χρήσιμη συμβουλή που σου έχουν δώσει επάνω στη συγγραφή;
Β.Μ. Να συνεχίσω να γράφω σαν εγώ.
Χ.Ν. Πες μας ένα βιβλίο που έχεις διαβάσει πολλές φορές (και γιατί;)
Β.Μ. «Η Πολιτεία» του Πλάτωνα. Ένα έργο με άπειρα νοήματα. Ένα έργο φόρος
τιμής στη διεκδίκηση, στα δικαιώματα, τις αξίες αλλά και τα σταυροδρόμια της
ζωής. Ένα έργο ορισμός της ζητούμενης αλήθειας που δυστυχώς ονομάσαμε
ουτοπία.

Χ.Ν. Υπάρχει κάτι που να θαυμάζεις σε άλλους συγγραφείς και που θα ήθελες να το είχες;
Β.Μ. Θαυμάζω την ικανότητα του Παπαδιαμάντη στη λεξοπλασία. Ικανότητα
που πιστεύω πως έχω και εγώ.

Χ.Ν. Ποιο είναι το βιβλίο για το οποίο αισθάνεσαι ένοχος-η που για οποιοδήποτε
λόγο ως τώρα δεν έχεις καταφέρει ακόμα να διαβάσεις;
Β.Μ. Όποιο βιβλίο έπρεπε να διαβαστεί από εμένα έχει διαβαστεί και όποιο δεν
έχει διαβαστεί σημαίνει είτε πως δεν έπρεπε, είτε πως δεν έφτασε ακόμη η ώρα
του. Το σήμερα είναι ένα αποτέλεσμα του χθες και των πράξεών μας.

Χ.Ν. Εάν δεν ήσουν συγγραφέας θα ήσουν…
Β.Μ. Αρχαιολόγος ή σεφ. Έχω λατρεία και στα δυο αυτά αντικείμενα.

Χ.Ν. Θεωρείς πως ένας νόμος που έχει ξεπεραστεί για τα πλαίσια μιας σύγχρονης
κοινωνίας πρέπει να αλλάζει;
Β.Μ. Νομίζω πως οι νομοθέτες έχουν προβλέψει τη συγκεκριμένη ερώτηση και
ένας νόμος τίθεται σε παύση όταν δε χρησιμοποιείται για καιρό. Οπότε να
αντικατασταθεί από νέο, όταν παύσει. Είμαι υπέρ της εξέλιξης, θεωρώ όμως τις
βιαστικές αλλαγές, ως μεταλλάξεις. Είμαι επίσης κατά οποιασδήποτε αλλαγής
μονάχα για να εξυπηρετηθεί η ομάδα πολιτών που φωνάζει πιο δυνατά.

Χ.Ν. Αυτό που χρειάζεται ο κόσμος είναι περισσότερους σταθερούς ή ιδεαλιστές πολίτες;
Β.Μ. Ο κόσμος μας, ένα απειροελάχιστο, ακαταμέτρητο μέρος του σύμπαντος,
οφείλει, εάν θέλει να υπάρχει να διακατέχεται από ισορροπία, ανθρωπισμό και
έλλειψη διαχωρισμών. Δεν ξέρω εάν χρειάζεται σταθερούς πολίτες, χρειάζεται
σίγουρα όμως σταθερές. Δεν μπορεί να θέλει κάθε γενιά να αλλάξει, να μηδενίσει
και να εξαλείψει τα πεπραγμένα όσων προηγούμενων δημιούργησαν εμάς.
Εκμηδενίζοντας το σήμερα, διαγράφουμε τις ρίζες και τις οικογένειες μας. Είμαι
της άποψης πως όσο υπάρχουν όπλα δε θα κατανοήσουμε ποτέ τη λέξη άνθρωπος
και δίχως την έννοια άνθρωπος ό,τι και να υπερισχύσει στο καντάρι ανάμεσα
στους σταθερούς και του ιδεαλιστές είναι περιττό.

Χ.Ν. Υπάρχει κάποιο ασυνήθιστο πάθος ή χόμπι που έχεις και θα ήθελες να το μοιραστείς μαζί μας;
Β.Μ. Παλαιότερα οι εξερευνήσεις σε βουνά, σπηλιές και αρχαία μονοπάτια.
Πλέον τα χόμπι μου είναι δύο. Τα φυτά μου, έχω πολλά λουλούδια τα οποία κάθε
χρόνο καλλιεργώ εγώ ο ίδιος από σποράκια. Και οι κατασκευές από ξύλα από
παλέτες. Μου άρεσε η μυρωδιά και η αίσθηση του ξύλου στα χέρια μου.

Χ.Ν. Υπάρχει ιδανική στιγμή για να γράψει κάποιος;
Β.Μ. Ναι υπάρχει, αλλά δεν την ξέρω ποτέ εκ των προτέρων. Δεν την επιλέγω.
Αυτή με επιλέγει. Με καλεί. Όπως και με απωθεί από τη συνέχεια όταν δεν είναι
η ώρα της. Πολλές φορές πιστεύω πως ξέρω το παρακάτω, κάθομαι στον
υπολογιστή να γράψω, όμως στέκω άγαλμα μπροστά του για ώρες.

Προφασιζόμενος διάφορα φεύγω από τον υπολογιστή. Περνούν οι στιγμές,
ώσπου κάποια μη αναμενομένη στιγμή ξεκινούν τα χέρια να γράφουν μια
διαφορετική συνέχεια από αυτή που είχα στο μυαλό μου. Τότε ξέρω πως ήταν η
σωστή στιγμή.

Χ.Ν. Όταν σε κρίνουν άδικα για κάτι που δεν έχεις κάνει αισθάνεσαι κάποιας μορφής ενοχή;
Β.Μ. Ενοχή σαφώς όχι. Στο συγγραφικό κομμάτι δέχομαι κάθε είδους κρίση από
ανθρώπους που έχουν κερδίσει το δικαίωμα να κρίνουν. Σε προσωπικό επίσης
επίπεδο δέχομαι κρίση από ανθρώπους που με γνωρίζουν πραγματικά και αν
νιώσω πως με έκριναν άδικα τότε προσπαθώ να το συζητήσω.

Χ.Ν. Ποια ήταν η πιο παράξενη ή πιο αμήχανη με συγγραφέα που είχες;
Β.Μ. Δεν έχω βιώσει κάποια τέτοια.

Χ.Ν. Το ΄΄φτυάρι΄΄ είναι για το ΄΄σκάβω΄΄ότι το ΄΄μαχαίρι΄΄ για το…;
Β.Μ. «Κόβω»

Χ.Ν. Εάν μπορούσες να καλέσεις σε δείπνο οποιονδήποτε συγγραφέα, νεκρό ή
ζωντανό, ποιος θα ήταν και τι θα του σέρβιρες;
Β.Μ. Τον Όμηρο. Το γεύμα θα περιλάμβανε ψητά, συνοδεία κόκκινου κρασιού,
θα έπλαθα μια ιστορία και θα του έλεγα πως ήταν χάρισμα του Διονύσου και θα
στεκόμουν με τις ώρες να απολαύσω τις ιστορίες του.

Χ.Ν. Εάν μπορούσες να έχεις κάποια υπερδύναμη, ποια θα ήταν;
Β.Μ. Να λιώνω τα μέταλλα των οπλικών συστημάτων.

Χ.Ν. Αν τύχει και γραφτεί ένα άδικο άρθρο για εσένα και τα έργα σου, έχεις
περισσότερο την τάση να το ξεχάσεις; Να σε πληγώσει; Ή να αισθανθείς πως θα φάει
η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι;
Β.Μ. Εάν αφορά εμένα, θα με πληγώσει. Εάν όμως πρόκειται για έργο μου και
είναι πραγματικά άδικη, σε σημείο παραποίησης της αλήθειας, τότε αφού πρώτα
επιδιώξω να επικοινωνήσω με το συντάκτη του άρθρου θα κάνω ό,τι χρειαστεί
προς υπεράσπιση του παιδιού μου και αποκατάσταση της αλήθειας.

Χ.Ν. Πολλοί τραγουδάνε στο μπάνιο! Εσύ διαβάζεις… ή τραγουδάς;
Β.Μ. Στο χώρο του μπάνιου είμαι πεζός. Κάνω απλά τη δουλειά μου…

Χ.Ν. Θεωρείς πως η χρήση βίας είναι ορισμένες φορές απαραίτητη επειδή δεν είναι
πάντοτε εφικτό να πετύχει κανείς αυτό που θέλει σταδιακά, με λογικές μεθόδους;

Β.Μ. Η βία, οποιουδήποτε είδους βία, είναι το όπλο των ανίσχυρων, των
άβουλων και των δίποδων που δεν θα έπρεπε να ονομάζονται άνθρωποι. Ο
άνθρωπος ως έλλογο ων, συγκρατούμενος στο χώρο και τον χρόνο από την
μαγεία της ψυχής του, πρέπει να λειτουργεί ως αέναη μηχανή προσφοράς και
καλοσύνης. Πρέπει να καταλάβουμε πως η ζωή δεν είναι τοίχος που υψώνεις με
τις επιτυχίες σου, η ζωή είναι δρόμος που χτίζεις μαζί με όλους τους ανθρώπους.
Ο μόνος και αληθινός μας δρόμος είναι να ξεπεράσουμε τη ματαιοδοξία μας και
τότε θα καταλάβουμε πως δε χρειάζεται να επιτύχουμε οτιδήποτε άλλο. Τότε θα
είμαστε αληθινά άνθρωποι.

Χ.Ν. Φαντάσου πως βρίσκεσαι πάνω σε ένα σύννεφο. Που θα ήθελες να σε ταξιδέψει και γιατί;
Β.Μ. Κάποτε θα απαντούσα «στο χθες» για να οραματισθώ το «σήμερα», όμως
και το σήμερα είναι το χθες του αύριο. Οπότε όχι, δε θέλω να με ταξιδέψει. Θέλω
να κατέβω. Βρίσκομαι εδώ που θα ήθελα να είμαι.

Χ.Ν. Αυτή τη περίοδο συγγραφικά που σε συναντώ;
Β.Μ. Στην επιμέλεια ενός ψυχολογικού θρίλερ που έχω ολοκληρώσει. Ένα από
τα δυσκολότερα συγγραφικά μου εγχειρήματα.

Χ.Ν. Ποια συμβουλή θα έδινες στους νέους συγγραφείς;
Β.Μ. Να γράφουν με χαρακτήρα. Να αποτυπώνουν τις σκέψεις τους αυτούσιες.
Να μην περιορίζουν τα όρια της ιστορίας τους σε κανόνες. Η συγγραφή δεν είναι
κανόνες. Να μην νοιαστούν για την έκδοση του έργου τους πριν οι ίδιοι ως
αναγνώστες του εαυτού τους δεν ικανοποιηθούν. Η συγγραφή καταλήγει σε
οργασμό ψυχής που δε γίνεται να τον προσποιηθείς ούτε να τον επιβάλεις,
χρειάζεται υπομονή και αγάπη.
…,

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΝΑΚΟΥ σε ευχαριστούμε από καρδιάς που ήσουν απόψε μαζί μας. Ήταν μεγάλη
τιμή για εμάς. Το  salaminionvima, το authoring melodies και εγώ σου
ευχόμαστε καλοτάξιδα όλα σου τα βιβλία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά