Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος

 

  1. ΜΕΓΑΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ

Με τον θάνατο του Βάλαντος , προκύπτει το ερώτημα ποιος θα είναι ο επόμενος αυτοκράτωρ , ο οποίος να μην έχει σχέση με το γένος του Βάλαντος που επέφερε δεινά στο κράτος και είχε ξεσηκώσει πολλά μίση , αλλά να διαθέτει και στρατιωτική ικανότητα.

Επιλέγεται να καλέσουν τον Θεοδόσιο τον Β’ που ιδιωτεύει στην Ισπανία για να αντιμετωπίσει τους Γότθους. Ο Θεοδόσιος που αρχικά δεν είναι χριστιανός , δέχεται και στέφεται αυτοκράτωρ.

Αντιμετωπίζει τους Γότθους επιτυχώς , κυρίως με διπλωματικούς τρόπους (τους κολακεύει και καταφέρνει να τους διασπάσει).

Ακολούθως βαπτίζεται χριστιανός και σαν νεοφώτιστος θέλει να «προστατεύσει» τον χριστιανισμό από την εθνική θρησκεία.

Παρά τον φανατισμό του , βγάζει διάταγμα με το οποίο απαγορεύει στους μοναχούς-κληρικούς να εισέρχονται στις πόλεις , γιατί κατέστρεφαν τους εθνικούς ναούς και δημιουργούσαν ταραχές. Μετά από λίγο όμως ανακαλεί το διάταγμα αυτό.

Επίσης , ως «ορθόδοξος» χριστιανός , καταδιώκει τους Αρειανούς (οι οποίοι πιστεύουν πως ο θεός είναι ένας και ο υιός του είναι δημιούργημά του , άρα δεν είναι πατήρ και υιός ένα πράγμα , και επομένως η Παναγία δεν είναι «Θεοτόκος»).

Ο Άρειος ήταν επίσκοπος στην Αλεξάνδρεια , όπου και διατύπωσε την αίρεσή του και ήλθε σε αντίθεση με τον ορθόδοξο Άγιο Αθανάσιο.

Μάλιστα ο Θεοδόσιος φτάνει στο σημείο να φορτώσει όλους τους Αρειανιστές επισκόπους σε ένα καράβι και να του βάλει φωτιά .

Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως εκλέγεται ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός.

Από τότε , το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως παίρνει τα πρωτεία έναντι των αντίστοιχων της Αντιοχείας και της Αλεξανδρείας .

Ο λαός όμως δεν θέλει τον Γρηγόριο , έτσι την επομένη αυτός παραιτείται και μεταβαίνει στην γενέτειρα του Ναζιανζό. Πατριάρχης εκλέγεται κάποιος άγνωστος που δεν είναι καν κληρικός αλλά λαϊκός.

Έτσι αρχίζει η εκκλησία και το κράτος να συγχέονται όλο και πιο βαθιά (ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Μεσαίωνος) .

Το 380 μ.Χ. ο Θεοδόσιος μεταβαίνει στην Ρώμη νικά και εκτελεί τον σφετεριστή του θρόνου της Ρώμης Μαξέντιο. Εκεί συναντά τον επίσκοπο Αμβρόσιο , πρώην επίσκοπο Παρισίων και νυν επίσκοπο Μεδιολάνων ο οποίος έχει τεράστια επιρροή στην αυτοκρατορία και ο αυτοκράτορας βασίζεται στην στήριξη του Αμβροσίου.

Το έτος 382 μ.Χ. συμβαίνει και η περίφημη σφαγή της Θεσσαλονίκης.

Στην Θεσσαλονίκη (πόλη κυρίως εθνικών φρονημάτων και πολύ σημαντική για την αυτοκρατορία) υπήρχε ένας ομοφυλόφιλος ηνίοχος. Βάσει της νομοθεσίας , από την αρχαιότητα ακόμη, απαγορευόταν ομοφυλόφιλος να καταλαμβάνει αξιώματα.

Ως παραβάτης του νόμου λοιπόν έπρεπε να συλληφθεί ο ηνίοχος. Όμως ο λαός βρίσκει την ευκαιρία και αντιδρά , εκφράζοντας τα εθνικά του φρονήματα, και κατα την διάρκεια των ταραχών σκοτώνεται ο υπεύθυνος στρατηγός.

Ο Θεοδόσιος εκλαμβάνει την αντίδραση ως στάση. Καταλαμβάνει την πόλη και κλείνει περίπου 7.000 εθνικούς στον Ιππόδρομο και δίνει διαταγή να εκτελεστούν όλοι. Μετανοεί και ανακαλεί την καταδίκη , αλλά δεν προφταίνει να την κοινοποιήσει , και έτσι σφάζονται όλοι οι έγκλειστοι εθνικοί του ιπποδρομίου.

Ο Αμβρόσιος αφορίζει τον Θεοδόσιο γι αυτήν του την πράξη. Ο Θεοδόσιος δέχεται την ποινή (η τιμωρία του είναι να φορά ένδυμα μοναχού και να κάνει γονυκλισίες επί 3μηνο) και μετά την συγχώρεση από πλευράς εκκλησίας , επιστρέφει στα αυτοκρατορικά του καθήκοντα.

Επί Θεοδοσίου γίνεται και η τελευταία μάχη για την επικράτηση των εθνικών.

Ο αυτοκράτωρ της Δύσης Γρατιανός πεθαίνει και ο σφετεριστής Ευγένιος παίρνει με το μέρος του όλους τους εθνικούς , τους δίνει πίσω τα προνόμιά τους και επαναφέρει την πατρώα θρησκεία.

Ο επίσκοπος Αμβρόσιος καλεί τον Θεοδόσιο να έλθει εναντίον των εθνικών.

Ο Θεοδόσιος έχει ήδη υπογράψει τα διατάγματα κατά των εθνικών (κατά της ειδωλολατρίας).

Υπό αυτό το πρίσμα :

Καταργεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες (392 μ.χ.)

Καταργεί τα Ελευσίνια Μυστήρια

Δημεύει περιουσίες εθνικών υπέρ των χριστιανών.

Καίει τα βιβλία των εθνικών συγγραφέων

Απαγορεύει το όνομα «Έλλην» , ως ταυτόσημο των εθνικών.

Γενικώς , επί Θεοδοσίου η εθνική λατρεία απαγορεύεται επί ποινή θανάτου και ο χριστιανισμός είναι πλέον η Υποχρεωτική Θρησκεία !

Όσοι είναι εθνικοί , πεθαίνοντας  απαγορεύεται  να κληροδοτούν την περιουσία τους στα παιδιά τους , αλλά αυτή δημεύεται από το κράτος.

Το 394 μ.χ. ο Θεοδόσιος μεταβαίνει στην Δύση και εκεί γίνεται η τελική μάχη μεταξύ εθνικών και χριστιανών. Ο Ευγένιος αντιστέκεται επιτυχώς αλλά την 2η μέρα της μάχης , το ιππικό του αυτομολεί στον Θεοδόσιο και έτσι ο Θεοδόσιος επικρατεί και εισέρχεται στην Ρώμη το 395 μ.χ. όπου εκχριστιανίζει αναγκαστικά όλο τον πληθυσμό.

Με την είσοδο του Θεοδοσίου στην Ρώμη , ενώνεται ξανά , έστω και προσωρινά η αυτοκρατορία.

Ο Θεοδόσιος δεν προφταίνει να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη και πεθαίνει στην Ρώμη.

Προλαβαίνει όμως και στέφει αυτοκράτορες Ανατολής και Δύσης (ξαναχωρίζει λοιπόν την αυτοκρατορία) τους γιους του Ονώριο (Δύση) και Αρκάδιο (Ανατολή).

Ο Αρκάδιος είναι και αυτός που συνεχίζοντας την πολιτική του πατέρα του κατά των εθνικών θα βγάλει και το διάταγμα του «ες έδαφος φέρειν» τα αρχαία ιερά…

 

Ονώριος και Αρκάδιος

Όταν ανεβαίνουν στον θρόνο , ο Ονώριος και ο Αρκάδιος είναι ανήλικοι , επομένως χρειάζονται επιτρόπους.

Επίτροπος του Ονώριου διορίζεται ο Στηλίχων, ενώ επίτροπος του Αρκαδίου ορίζεται ο ευνούχος Ρουφίνος.

Ο Στηλίχων έχοντας διαθέσιμο και τον στρατό ανακηρύσσεται στρατηγός της αυτοκρατορίας («στρατηγός ετέρων στρατών»).

Ο Ρουφίνος και αργότερα ο διάδοχός του Ευτρόπιος (και αυτός ευνούχος) κυβερνούν από το παρασκήνιο. Μάλιστα ο Ρουφίνος διαβλέπει ότι ο Στηλίχων αποτελεί απειλή για την Ανατολή (λόγω του στρατού του).

Εκείνη την περίοδο επαναστατούν οι Γότθοι που είχαν έλθει επί Θεοδοσίου από βορρά , με αρχηγό τον Αλάριχο . Καταστρέφουν την Μακεδονία και την Θεσσαλία και λεηλατούν ότι είχε απομείνει από τους αρχαίους ναούς.

Ο Ρουφίνος αρνείται στον Στηλίχωνα να σπεύσει προς βοήθεια και αφήνει τον Αλάριχο ανενόχλητο να καταστρέφει ότι βρίσκει μπροστά του (396 μ.χ.)

Οι Δελφοί και η Ολυμπία καταστρέφονται ολοσχερώς και οι θησαυροί τους λεηλατούνται.

Ο Αλάριχος καίει και την Ελευσίνα και μάλιστα σταυρώνει … τον τελευταίο μύστη των Ελευσίνιων .

Όλα τα ιερά στην ύπαιθρο καίγονται και καταστρέφονται και η αρχαία πόλις της Σπάρτης… ισοπεδώνεται !!!

Η Αθήνα αντιστέκεται κι έτσι ο Αλάριχος δεν μπαίνει στην Αθήνα που γλιτώνει τις καταστροφές.

Συμπερασματικά , οι τρομακτικές (οι μεγαλύτερες) καταστροφές των αρχαίων ιερών  γίνονται από τον Αλάριχο και τους επιδρομείς Γότθους του με την ανοχή (στην ουσία με την άδεια) του κράτους που διοικεί ουσιαστικά ο Ρουφίνος .

Τελικά ο Στηλίχων προσκαλείται για βοήθεια , πολύ αργά , φτάνει με στόλο στην Πελοπόννησο αλλά μάλλον έρχεται σε κρυφή συνεννόηση με τον Αλάριχο και δεν του επιτίθεται.

Έτσι ο Αλάριχος μένει ανενόχλητος για 2 χρόνια να συμπληρώσει το καταστροφικό του έργο.

Εν τω μεταξύ ο Ρουφίνος προστάζει τον Στηλίχωνα να αφήσει τον στρατό της Ανατολής . Αυτός υπακούει αλλά βάζει στρατιώτες οι οποίοι κατά την υποδοχή του στρατού (αποτελούμενου κυρίως από Γότθους με αρχηγό τον Γαϊνά) , σκοτώνουν τον Ρουφίνο. Απώτερος σκοπός του Στηλίχωνα είναι να ελέγξει τον ανήλικο ακόμη Αρκάδιο , όπως ελέγχει και τον Ονώριο .

Μάλιστα με την βοήθεια του Ευτροπίου και σε συνεννόηση με τον Στηλίχωνα , ο Αρκάδιος παντρεύεται την Ευδοξία (400 μ.χ.).

Στην πορεία όμως των γεγονότων ο Στηλίχων ανακαλύπτει ότι ο Ευτρόπιος είναι ακόμη πιο επικίνδυνος από τον μακαρίτη Ρουφίνο.

Ο Αρκάδιος πείθεται από τον Ευτρόπιο να παραχωρήσει στον Στηλίχωνα το μισό του θέματος του Ιλλυρικού (Κροατία, Αλβανία κλπ , μετέπειτα αρχή της διαμάχης Σέρβων – Κροατών).

Ταυτόχρονα ο Ευτρόπιος υποκινεί επανάσταση στην Αφρική για να κρατά τον Στηλίχωνα απασχολημένο, και επίσης στρέφει τον Αλάριχο προς Δυσμάς.

Η έδρα της Δυτικής αυτοκρατορίας δεν είναι πλέον η Ρώμη αλλά η Ραβέννα.

Ο Στηλίχων συνεννοείται με τον Αλάριχο και τον έχει φόρου υποτελή.

Στην Ανατολή πεθαίνει ο πατριάρχης Νεκτάριος και ο Ευτρόπιος βάζει πατριάρχη τον Ιωάννη Χρυσόστομο , μαθητή του Λιβάνιου, ο οποίος είναι άνθρωπος μεγάλης μόρφωσης και Πλατωνικός, είναι όμως φανατικός εχθρός των Αρειανιστών τους οποίους καταπιέζει.

Έτσι , επαναστατούν οι Γότθοι που στην πλειοψηφία τους είναι Αρειανιστές.

Ύπατος την περίοδο αυτή είναι ο Αυριλιανός ο οποίος είναι κρυπτο εθνικός και ο οποίος υποκινεί κίνημα των γηγενών εναντίον των Γότθων και δημιουργεί στρατό από τους γηγενείς της αυτοκρατορίας.

Την προσπάθειά του στηρίζει κρυφά και η αυτοκράτειρα Ευδοξία η οποία είναι οπαδός του αρχαίου τρόπου ζωής.

Ο στρατός των γηγενών συγκρούεται με τους Γότθους που είναι στον αυτοκρατορικό στρατό. Έχουμε στην ουσία έναν εμφύλιο πόλεμο. Ο αρχηγός των Γότθων , ο Γαϊνάς βγαίνει από την Κωνσταντινούπολη για κάποια αποστολή και οι Γότθοι στρατιώτες του νομίζουν ότι το σκάει επειδή έχασαν και θέλουν να φύγουν. Μέσα στην αναταραχή ο στρατός του Αυριλιανού τον οποίον εν τω μεταξύ έχουν καθαιρέσει , διώχνει οριστικά τους Γότθους οι οποίοι πάνε στην Δύση για να συμμαχήσουν μαζί της εναντίον της Ανατολής.

 

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Μάνος Κιλημάντζος

 

(Συνεχίζεται …41)

Σχόλια στό : “ΜΕΓΑΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ – ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΟ ΚΙΛΗΜΑΝΤΖΟ

  1. Ο μεγαλύτερος εχθρός των Ελλήνων κατά πρώτον ήταν η διχόνοια του και κατά δεύτερον οι Εβραίοι και τα δόγματα τους. Εμείς τουλάχιστον μπορεί να βγάζαμε τα μάτια μας αναμεταξύ μας όμως,κατορθώνουμε και προοδεύουμε με τα εβραϊκά δόγματα η Ελλάδα μετράει μόνο πληγές ανεπανόρθωτες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά