Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Την Δευτέρα, στις 11 του Απρίλη, σε έναν μαγικό κι αγαπημένο χώρο, ο Χρήστος Σιάφκος παρουσίασε το τελευταίο του βιβλίο.

Για το βιβλίο δεν θα σας μιλήσω εγώ! Στο βίντεο που ακολουθεί μιλάνε πολύ καταλληλότεροι εμού και με σαφώς μεγαλύτερη επιτυχία.

Σε ένα μόνο απόσπασμα θα σταθώ, και αυτό γιατί είχα σαν έφηβος μία παρόμοια εμπειρία.

Η “Μαρίκα της ζωής του” με άγγιξε γιατι βδομάδα παρα βδομάδα ήμουν κι εγώ πιστός στο ραντεβού μου με την δικιά μου …”Μαρίκα”.

Βδομάδα παρα βδομάδα! Γιατί τις ενδιάμεσες εβδομάδες είχε κοπάνα από το σχολείο και βόλτα με νοικιάρικη “Φλορέτα”.

Το χαρτζιλίκι δεν άντεχε και “Μαρίκα” και Φλορέτα την ίδια εβδομάδα…

Όχι ! Δεν θα σας μιλήσω για το βιβλίο του Χρήστου!

Θα σας μιλήσω για τον φίλο μου τον Χρήστο!

Από τότε που τον πρωτογνώρισα εκεί στο φροντιστήριο ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟ για τις Πανελλήνιες εξετάσεις, ένα πράγμα μου έκανε τεράστια εντύπωση. Η εξωστρέφεια του! Και η ευαισθησία του!  Και η μία και η άλλη σε μεγάλες ποσότητες, τόσο που συχνά πυκνά με σόκαρε κι ας μην του το έδειχνα..

Πολλά έχω να θυμάμαι από εκείνες τις μέρες, τα περισσότερα από τα οποία δεν επιτρέπεται να γραφτούν δημόσια, αλλά μας προμήθευαν πολύ γέλιο (και μερικές φορές μεγάλη αμηχανία), όπως η εξωφρενική του ιδέα να διαδηλώσει μόνος του στην Σταδίου κατα της Χούντας, κρατώντας ένα ….”πλακάτ” αποτελούμενο από εναν πάτο απο ΚΑΡΕΛΙΑ σφηνωμένο σε ένα BIC, να το σηκώνει ψηλά με “αγωνιστική διάθεση”  κι εγω με τον Βασίλη από πίσω να σκάμε στα γέλια.

Η την άλλη σε εκείνο το λεωφορείο που μας γύριζε το βράδυ σπίτια μας…αλλά είπαμε… δεν λέγονται όλα δημόσια !

Οι σπουδές μας χώρισαν. Ιταλία αυτός, Πειραιά εγώ.

Η στενή επικοινωνία ψιλο χάθηκε, όμως ο Χρήστος δεν παρέλειπε να μας γνωρίζει κάποιες από τις (Ιταλικές πλέον) αγάπες του, τα Καλοκαίρια.

Η ζωή βέβαια έχει τα δικά της κουμάντα και η επικοινωνία γινόταν όλο και πιο αραιή! Υπήρχε όμως !

Με τον γάμο του, με τα πάνω του, με τα κάτω του, με όλα όσα συνθέτουν μία φιλία που αντιστέκεται στις αποστάσεις κάθε μορφής.

Μάθαινα βέβαια τα νέα του (κυρίως από τις δημοσιεύσεις του), αλλά είπαμε …. η ρουφιάνα η ζωή…

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; Φίλοι αλλά τόσο διαφορετικοί;  Γιατι το λέω αυτό; Γιατι με τον Χρήστο έχουμε εντελώς διαφορετική ματιά στην ζωή. Εντελώς όμως ! Δεν λέω για μένα , αλλά όσοι ξέρουν τον Χρήστο καταλαβαίνουν. Εντελώς διαφορετικοί !

Άσπρο αυτός, μαύρο εγώ!

Τα ετερώνυμα όμως … έλκονται.  Νόμος της Φυσικής!

Αγαπημένε μου φίλε, λένε πως τα δύο άκρα ενός κύκλου συμπίπτουν!

Κι εμείς είμαστε μαζί, στο ένα σημείο που συμπλήρωσε την πορεία του ο κύκλος.

Γι αυτό σε αγαπάω ρε μπαγάσα !

ΜΑΝΟΣ ΚΙΛΗΜΑΝΤΖΟΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά