Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Μια ματιά πάνω από τον περιφερειακό δρόμο της Δραπετσώνας και δίπλα στο παλιό τέρμα του τραίνου, λίγο πιο πέρα από την προβλήτα των «Κρητικών» πλοίων, βλέπει κανείς κάποια  αρχαία ερείπια.

Απο τον Μανο Κιλημαντζο

Χμμμμ… Εμπρός καλή μου μοτοσυκλέτα και  να’ μαι  εκεί !

Αλλάζω όχημα και  από την μοτοσυκλέτα πηδώ στην χρονομηχανή μου!

Οι δυο πύργοι πλαισιώνουν την, στενή και ιδιόρρυθμου σχεδιασμού, πύλη.

Οι έμποροι με τα κάρα τους μπαίνουν και βγαίνουν, ομιλίες και τσακωμοί, ένα μωσαϊκό ανθρώπινο.

Επάνω στους πύργους οι σκοποί, πάνοπλοι με την πανοπλία το δόρυ, την ασπίδα (το όπλον) και το στολισμένο με λοφίο κράνος τους επιβλέπουν την κίνηση μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι.

Τα τείχη δεν επιτρέπουν πρόσβαση παρά μόνον από την πύλη. Αυτός άλλως τε είναι και ο σκοπός της. Και εμπρός από τα τείχη, η τάφρος !  Εντυπωσιακή!

Η πύλη προστατεύεται από την τάφρο και  διακόπτεται μόνο από τον διάδρομο που οδηγεί στην πύλη. Προς την θάλασσα τα ίχνη  των τειχών  φτάνουν μέχρι τον περιφερειακό δρόμο της Δραπετσώνας  και προφανώς  πριν γκρεμιστούν έφταναν μέχρι την θάλασσα για να προστατεύουν  επαρκώς  τον χώρο.

Απότομη προσγείωση  στο μ.χ.  σήμερα!  Αυτό το μ.χ. θα έκανε προφανώς τους σκοπούς στους πύργους να ξύνουν με απορία το κεφάλι τους,  και επαναφορά στην πραγματικότητα. Οι αρχαιοφύλακες με προειδοποίησαν. Χρειάζεται προσοχή που πατάς. Τα πράγματα δεν είναι και εντελώς ακίνδυνα  για έναν απρόσεκτο περιπλανώμενο, ειδικά αν αυτός ταξιδεύει με το μυαλό του σε άλλες εποχές…

Ακολουθώ τα σημάδια των συντηρητών (το κείμενο γράφτηκε  πριν ο χώρος παραδοθεί για  κανονική επίσκεψη ) μην και φάω τα μούτρα με σε καμιά τάφρο η μην γκρεμιστώ από τα τείχη.  Από μακριά βλέπω τους φύλακες  στο υποτυπώδες  κιόσκι τους που ελάχιστα τους προφυλάσσει από τον ήλιο να έχουν το βλέμμα τους επάνω μου με σχετική ανησυχία.

Ποιος να ήταν αυτός ο Ηετίων, ο γιός του Εχεκράτους, που έδωσε το όνομά του στην πύλη και στο περιτοίχισμα που ήταν τμήμα του Θεμιστόκλειου τείχους (τα περίφημα Μακρά Τείχη);

Πρωτοκατοίκησε λένε οι γραφές το βραχώδες ακρωτήρι , την βραχώδη άκρα, αλλά τίποτε άλλο.  Να ήταν κάποιος μυθικός ήρωας, όπως ο Μούνυχος, ο Φρέαττος, ο Φάληρος και  οι άλλες μυθικές μορφές  που «χαρτογράφησαν»  και την περιοχή του Πειραιά; Κάποιος τοπικός άρχοντας ίσως ;  Μυστήριο !

Η Ιστορία  μένει πεισματικά με κλειστό το στόμα στα ερωτήματα.

Για άλλη μία φορά οι μορφές παραμένουν σιωπηλές στην αίθουσα του Χρόνου.  Έστω κι αν  πρόκειται για ένα μικρό  προθάλαμο στην Δαιδαλώδη κατασκευή της  φανταστικής αίθουσάς μου.

Το σημαντικό είναι πως άναψα πάλι τον φακό μου φωτίζοντας τα σκοτάδια και τους καθρέπτες της αίθουσας.  Είδα φευγαλέες σκιές, αλλά μόνο σκιές .

Το σημαντικό είναι ότι ο Χρόνος πάλι μου χαμογέλασε.

Το σημαντικό είναι πως  η δίψα μου παραμένει άσβεστη!

Έκλεισα μαλακά την πόρτα της αίθουσας μην τρίξουν οι σκουριασμένοι αρμοί και ενοχλήσουν τις αγαπημένες σκιές.

Και βγήκα πάλι στο θερμό φως του Αττικού ουρανού.

Φωτογραφίες :

https://photos.google.com/share/AF1QipMtriJ-bWeIfsBjv7-EIXCshg5oAs5CghblAz2jhhQUPlpKJ_zXxGBr3HJOGLTR-g?key=Y084YkRhamNYS3poeDFCLXZweF9SSTl4ekNjdFp3

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά