Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

.Γράφει ο Πάνος Καλουδάς…

…Όπως αποδεικνύεται τελικά, το μεγάλο θύμα της πανδημίας,( αν ισχύει τελικά, ο όρος αυτός)  ήταν η τέχνη.

Η τέχνη σε όλο της το φάσμα.. Μουσικοί και τραγουδιστές, με τους  απάνθρωπους  και ανεξήγητους αποκλεισμούς τους.

Ηθοποιοί και τεχνικοί θεάτρου, με τους ίδιους αποκλεισμούς. Εικαστικοί με την  απαγόρευση λειτουργίας των εκθεσιακών τους χωρών.

Οι είσοδοι στα μουσεία..

Η αδράνεια λειτουργίας των στούντιο.

Μια φοβερή κι αναίτια απαγόρευση, που κανέναν δεν έπεισε, ότι είχε να κάνει με τον covid19.. Τελικά…

Η μόνη ανάσα ψυχής..

Η μόνη νότα αισιοδοξίας, η μόνη  μελωδική φωνή, που στόλιζε τους δρόμους αυτές τις γιορτινές μέρες που περάσαμε, ήταν η μουσική των δρόμων.

Αυτή η πανέμορφη και τόσο τρυφερή εικόνα, που μέσα στις ουράνιες συγχορδίες της, κλείνει τόσα όνειρα.

Τόση αγάπη… Και τόση ψυχούλα.

Ναι η Μουσική των Δρόμων.

Μια τάση που επικρατεί χρόνια τώρα σε όλη την Ευρώπη.. Σε όλο τον κόσμο. Επιτέλους ήρθε και στην Ελλάδα.

Πριν λίγα μόλις χρόνια. Για να εστιάσω τον «φακό» της ψυχής μου, που μου υπαγορεύει το κείμενο αυτό, θα επικεντρωθώ πάνω σε μια σπάνια καλλιτέχνιδα, που έχω την τιμή να με συγκαταλέγει στους φίλους της.

Μια υπέροχη ερμηνεύτρια, που τραγουδάει πανέμορφα..

Που παίζει κιθάρα, που γράφει τραγούδια. Και που αποτελεί το κόσμημα για τον χώρο που υπηρετεί.

Η Ραφαέλλα Μπογαδάκη, είναι μια νέα πολύ νέα γυναίκα. Πανέμορφη.

Με αμέτρητες ευαισθησίες. Που τις ντύνει με φθόγγους και τις κάνει μελωδίες. Είναι μια από τις καλλιτέχνιδες, που αποτελούν, με επιτυχία μάλιστα, το δυναμικό αυτό, της «Μουσικής των Δρόμων»

  Είναι μια καλλιεργημένη κοπέλα, που έχει διαβάσει πολύ ιστορία, πολύ ποίηση και φυσικά μουσική. Στην οποία και καταθέτει ένα επίπεδο αξιών.

Είναι, ναι, μια πολύ αξία γυναίκα. Με τσαγανό και λεβεντιά. Που άμα ζυγώσουν τα δύσκολα, με την αναδουλειά, δεν αργεί.

Παίρνει την κιθάρα της και κατηφορίζει για Αθήνα.

Στην Ερμού; Στη Σταδίου; Στη Μητροπόλεως; Δεν έχει σημασία.

Σε κάποιον δρόμο.

Στήνεται με τον συνεργάτη της, σε μια γωνιά κι αρχίζει να μαγεύει τους περαστικούς με την φωνή της.

Με τον υπέροχο μουσικό συγχρονισμό της.

Με τη μοναδική της χροιά. Και το άφθαρτο μέταλλο της φωνής της.

Μια πραγματική ουράνια ευλογία, αυτό το πανέμορφο κορίτσι.

Να το ακούς να τραγουδάει, τόσο όμορφα, παίζοντας ακόρντα με την κιθάρα της.

Και κάνοντας τους περαστικούς, όσο κι αν κάποιοι βιάζονται να φθάσουν στον προορισμό τους, να κοντοστέκονται και με θαυμασμό να γεύονται τα αγαθά του «πακέτου» που ονομάζεται Ραφαέλλα Μπογαδάκη.

Όμορφη παρουσία. Με σοβαρότητα και κύρος.

Υπέροχη, μοναδική φωνή, καλά επιλεγμένο ρεπερτόριο, απόλυτα σωστή και η μουσική, που επενδύει τη φωνή.

Ένα τέλειο αποτέλεσμα.

Που δεν έρχεται από τα σύγχρονα ψηφιακά μηχανήματα ενός στούντιο.

Μα από την φωνή μιας νέας κοπέλας στον δρόμο.

Ναι στο δρόμο.

Με όλους τους πιθανούς ετερόκλητους ήχους, που παράγονται  από την γύρω υπάρχουσα ζωή.

Η Ραφαέλλα είναι καλή μου φίλη.

Το επαναλαμβάνω με καμάρι. Στις πολύωρες συζητήσεις μας,  με έχει εντυπωσιάσει η καλλιέργεια της…

Οι πολύπλευρες γνώσεις της.

Το επίπεδο της, η σεμνότητα της. Γνωρίζει άριστα, να απαγγείλει απ έξω, Λουντέμη, Καβάφη, Ρίτσο, Γκάτσο. Κι όλους.

Γνωρίζει αρχαία Ελληνικά κείμενα… Είναι μια άριστη συνομιλήτρια..

Με μια αφοπλιστική απλότητα.

Που τα φυσικά της χαρίσματα, της δίνουν μια ακόμα πρόσθετη αξία Και μην φανταστεί κανείς πως βρήκε τίποτα στρωμένο.

Η Ραφαέλλα έχει κάνει πολύ αγώνα στη ζωή της. Από πολύ μικρή.. Πήρε με τόλμη τη ζωή στα χέρια της. Και της είπε. :»Εγώ θα σε πάω όπου θέλω..

Κι όχι εσύ εμένα.» Και διάλεξε να τραβήξει από τα δύσκολα μονοπάτια.

Το τεράστιο «διαβατήριο» που της έδωσε η φύση, με τα εξωτερικά της χαρίσματα, ουδέποτε το έλαβε υπόψιν της.

Πάντα βάδιζε στα κακοτράχαλα μονοπάτια της ζωής, μόνη. Με τόλμη και αυτοπεποίθηση.

Και πάντα ότι κέρδιζε, το χαίρονταν δίπλα. Γιατί ήταν προϊόν του δικού της αγώνα. Της δικής της και μόνο προσπάθειας.

Ήταν κατάκτηση που γεννιόνταν μέσα από τα δύσκολα. Μα τα καθαρά…

Οπότε δείτε στον δρόμο την Ραφαέλλα Μπογαδάκη να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει, σταθείτε να την απολαύσετε.

Θα μαγευτείτε.

Θα γεμίσει αγαλλίαση η ψυχή σας.

Γιατί το κορίτσι αυτό, με την ψυχή του μονάχα τραγουδάει. Φυσικά και σε κέντρα εμφανίζεται συχνά.

Και είναι και περιζήτητη. Μα κέντρα; Που να τα βρεις με το σύστημα που ακολουθούν οι εξολοθρευτής της Ελληνικής διασκέδασης.

Άμα κάποτε ξανά ανοίξουν, η Ραφαέλλα θα είναι εκεί. Μα θα είναι που και που και στον δρόμο.

Εκεί στο στέκι της.  Γιατί… «…Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά..

Ήταν μια λέξη, μονάχα ελευθερία..

Κι είπαν την έγραψαν στον τοίχο τα παιδιά.. «.Ναι παιδιά που έχουν κάτι να πουν.

Και να το πουν με συναίσθημα, με ήθος, με ευπρέπεια, σαν και το κορίτσι αυτό. — Ραφαέλλα μου αγαπημένη.

Σε ευχαριστούμε για  όσα κάνεις για την τέχνη.

Και κατ επέκταση και για μας κου απολαμβάνουμε την τέχνη σας αυτήλ.

Να είσαι καλά.

ΠΑΝΟΣ ΚΑΛΟΥΔΑΣ 

Σχόλια στό : “…ΡΑΦΑΕΛΛΑ ΜΠΟΓΑΔΑΚΗ… «Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ» -Απο τον Πανο Καλουδα

Γράψτε απάντηση στο Μαρίς Ακύρωση απάντησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά