Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

2022 Έτος μνήμης Μικρασιατικού Ελληνισμού

..Γράφει ο Πάνος Καλουδάς

…Φέτος, η χρονιά ανήκει στους πρόσφυγες.  Ανήκει στον μεγάλο εκείνο ξεριζωμό, του 1922που οφείλουμε να τον θυμόμαστε πάντα και να τον τιμούμε.
Γιατί καθώς λένε η απεμπόληση  της μνήμης, είναι ύβρης στην ιστορία.
Φέτος λοιπόν εορτάζουμε τα 100 χρόνια από εκείνη τη φοβερή περιπέτεια που έζησε η Ρωμιοσύνη.
Χαμένη στης απελπισίας της τη δύνη.
…Και πιο καλύτερο δώρο, από αυτό που σχεδιάζεται να γίνει;
Με την ανακαίνιση- διατήρηση  του προσφυγικού κτιριακού όγκου της Νίκαιας; ,Της μεγαλύτερης, μετά από τη Θεσσαλονίκη, προσφυγικής στέγης της χώρας.
Γιατί, υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα, προσφυγικοί οικισμοί..
Η Νίκαια όμως και η Θεσσαλονίκη, είναι γνωστό, πως δέχτηκαν τον μεγαλύτερο όγκο, αυτής της τόσο βασανισμένης προσφυγιάς..
Η Κοκκινιά, η σημερινή  Νίκαια, είναι γνωστό, το  πως αποτελούσε τη μήτρα της προσφυγιάς.
Γι αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένη, με την ανάπτυξη  των προσφυγικών οικισμών που δημιούργησαν οι ερχόμενοι από τη Μικρά Ασία, πρόσφυγες
Ένα μεγάλο μέρος του οικιστικού περιβάλλοντος της περιοχής αυτής, έχει προκύψει από την εγκατάσταση των ανθρώπων αυτών, στην περιοχή, είτε μέσω της κρατικής μέριμνας είτε από  απλές, πρακτικές στέγασης
Από αυτή όλη την δόμηση, που συγκροτεί μια ιστορική κατάθεση, ένα μεγάλο μέρος, έχει παραδοθεί στις μπουλντόζες..
Και στην.. ραγδαία ανοικοδόμηση, των πιο σύγχρονων καιρών Παρόλα αυτά παραμένουν ακόμα οικοδομικοί θησαυροί.
Μιας εποχής που η φτώχια υπαγόρευε την λιτότητα.
Και η Ρωμέϊκη αξιοπρέπεια την αρχοντιά.
Υπολογίζεται  πως τα προσφυγικά σπίτια που παραμένουν ακόμα όρθια, είναι περίπου 1500
Τα οποία έχουν  χτιστεί, μεταξύ του 1922 και του 1945.
Τα οποία και αποτελούν το 9% του κτιριακού όγκου της
περιοχής..
Στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, τα κτίρια αυτά, εξακολουθούν να κατοικούνται.
Ενώ  τουλάχιστο 50 από αυτά είναι σε μια ανεκτή κατάσταση.
Οι προσφυγικές κατοικίες που έλεγαν
Τα διώροφα που χτίστηκαν τη δεκαετία του’ 20 με ένα καθιστικό κι ένα δωμάτιο το καθένα.
Με αφορμή λοιπόν αυτά τα κτιριακά συγκροτήματα, πραγματοποιήθηκε πρόσφατα ημερίδα,  που έχει σχέση, με τη συμπλήρωση του ενός αιώνα, από την Μικρασιατική Καταστροφή,
 Η ημερίδα αυτή είχε τίτλο. << Σπίτια της Νίκαιας- 100 Χρόνια μετά >> Και κύριος στόχος της η διερεύνηση τρόπων προστασίας της  Προσφυγικής Οικιστικής Ταυτότητας της Νίκαιας καθώς και τους πιθανούς τρόπους προσέγγισης του μεγάλου αυτού εγχειρήματος. 
…Το θέμα βρίσκεται σε καλό δρόμο. Και μέσα στα ενδιαφέροντα, των παραγόντων που έχουν  θεσμικό ρόλο.
Κι αυτό προφανώς να σημαίνει πολλά.
Είναι απαραίτητη πια, η διατήρηση του χρώματος και της αρχιτεκτονικής δομής της ιστορικής αυτής περιοχής.
Όλες οι χώρες του κόσμου, έχουν διατηρήσει σε μεγάλο εύρος, την ιστορία της αρχιτεκτονικής των διαφόρων  περιοχών τους.
Εμείς τα παραδώσαμε όλα στην τσιμεντοποίηση.. Ακόμα και σε περιοχές με
μια μοναδική αρχιτεκτονική δομή, ημι-κλασσικής επιρροής. Όπως η περιοχή του θησείου,  του Μεταξουργείου της Αθήνας…
Και αλλού. Ας γίνει λοιπόν η Νίκαια ένας χώρος – μουσείο της λιτής αρχιτεκτονικής μιας προσφυγούπολης.
Εμείς εδώ στο »Βήμα της Σαλαμίνας» χαιρετίζουμε  την πρωτοβουλία.
Και είμαστε δίπλα στην προσπάθεια..
Και σε κάθε ανάλογη προσπάθεια.
 ΠΑΝΟΣ ΚΑΛΟΥΔΑΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά