Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

….Ο ΓΙΑΝΝΗΣ, ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ. ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ
Aπο τον Πανο Καλουδα
…Σαν σήμερα, 30 χρόνια πρίν, βγήκε αυτή η φωτογραφία..Τον Γενάρη του 1990. Ανήμερα της γιορτής του. Από την προηγούμενη το είχαμε σχεδιάσει. Να πάμε στο Ναύπλιο να φάμε και να το γιορτάσουμε. Ήταν όμορφα και αποφασίσαμε να την παρατείνουμε την γιορτή. Με την παραμονή μας στην όμορφη αυτή πόλη. Μείναμε στο Ανάπλι, 4 βραδιά. Πέντε ημέρες.
Το όνομα του ξενοδοχείου δεν το θυμάμαι. Θυμάμαι όμως τον αριθμό του δωματίου. Ήταν το 19. Και γιατί το θυμάμαι. Γιατί ο Γιάννης είχε συνδυάσει τον αριθμό του δωματίου με τη σειρά των αρχικών μας ονομάτων. Το τρίτο (το Γ του Γιάννη) και το δέκατο-έκτο (το Π το δικό μου) Στο άθροισμα των δύο, έβγαινε το 19. Ο Γιάννης Θεοδωράκης, ήταν ότι πιο όμορφο συνάντησα στη ζωή μου. Απίστευτα μεγάλη εμπειρία.
Τα 20 πιο σημαντικά χρόνια της ζωής μου, η αδελφική μας φιλιά. Ένας αθεράπευτα τρυφερός και ευαίσθητος άνθρωπος. Με λεπτό ευρηματικό χιούμορ. Μια διάνοια, που την αναγνώριζε κάθετα κι ο αδελφός του ο Μίκης. Και συνεχώς τον παρότρυνε να αφιερωνει κάποιες ώρες της ημέρας στην ποίηση.
Τα καλύτερα άλλωστε τραγούδια του Μίκη, έχουν την υπογραφή, της ποίησης του Γιάννη. Σαν σήμερα γιόρταζε ο άνθρωπος αυτός που τον θεωρούσα και με θεωρούσε αδελφό του.
Σαν σήμερα, το 1990, έξι χρόνια πριν φύγει από τη ζωή, είναι που είχαμε πάει στο Ναύπλιο. Θεέ μου, πόσο αξέχαστη και αυτή μας ή δραπέτευση. Τι υπέροχα σκηνικά έχει καταγεγραμμένα η ψυχή μου, από τον άνθρωπο αυτό. Τον τεράστιο σε όλα του.. Σκηνικά που έχω αρχίσει να τα καταγράφω. Ώστε τα 20 αυτά χρόνια που ήμασταν μαζί, να αποτελέσουν ένα βιβλίο. Ένα πόνημα τιμής γραμμένο με την ευλογία που κατέθεσε στην ψυχή μου, ο άνθρωπος αυτός. Έχω δεκάδες φωτογραφίες από τις δραστηριότητες μας.
Που θα πλαισιώσουν, με την αναγέννηση χιλιάδων στιγμών, το κείμενο. Σήμερα ο Γιάννης αναπαύεται στα Χανιά. Πλάι στους γονείς του. Και τον αδελφό του τον Μίκη Θεοδωράκη.
Ας είναι καλά εκεί που είναι Κι ας χαίρεται για την γλυκιά Αννούλα του, την λατρεμένη. Την άξια σαν τον πατέρα και την μητέρα της, την Μάρω, την λατρεμένη μου και τον Γιώργο. Για τα εγγόνια του. Για την Μαίρη και την Νίτσα τις γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του.
Κι όλους εμάς που τον λατρέψαμε. Όπως η Ελένη, που δεν έχανε ευκαιρία, να την πειράξει, καλοπροαίρετα φυσικά, αστειευόμενος, για την Νάουσα, που είναι η καταγωγή της. Ας είναι καλά,εκεί πάνω που είναι, κι ας γνωρίζει πως εμείς που τον αγαπάμε, τον εορτάζουμε.
Κι ας λείπει. Στη σκέψη μας είναι πάντα παρών

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά