Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Ξεκινάμε την ενότητα «2022 έτος μνήμης Μικρασιατικού Ελληνισμού».

Και σαν Βουρλιώτης ξεκινάω με τι άλλο;  με τα Βουρλά της νκαρδιάς μας. Γιατι Εμείς οι Βουρλιώτες δεν αρκούμαστε να λέμε την πατρίδα μας μόνο με το όνομά της. Δεν είναι λοιπόν απλά τα Βουρλά !

Είναι τα Βουρλά της καρδιάς μας !

 

ΤΑ ΒΟΥΡΛΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ

Ξύπνησε τρομαγμένος από την ξαφνική γαλήνη. Τόσες μέρες που διασχίζανε το Αιγαίο, το χτύπημα από τα κύματα του είχε γίνει δεύτερη φύση.

Πετάχτηκε όρθιος αλλά αμέσως ησύχασε βλέποντας τον μικρό στολίσκο να ακολουθεί το δικό του καράβι.

Έπλεαν τώρα σε ήρεμα νερά, μέσα σε έναν μεγάλο κόλπο.

Φτάνανε! Ήταν φανερό ότι φτάνανε. Χωρίς καν να ξέρουν που.

Τα σκληρά από την αρμύρα τόσων ημερών γένια του έσπασαν από ένα πλατύ χαμόγελο ανακούφισης.

Και άκουσε !   Αχνά στην αρχή, πιο έντονα στην συνέχεια έναν συνεχή, παράξενο θόρυβο.

Στράφηκε προς το απάγκιο που ήταν μπροστά τους και έβαλε κεραμίδι το χέρι του για να βλέπει καθαρά.

Και είδε !

Χιλιάδες υδρόβια πουλιά ξεκουράζονταν στα ακίνητα νερά. Και ο θόρυβος που άκουσε ήταν το κράξιμο από χιλιάδες λαρύγγια. Ήταν ο θόρυβος που τον είχε ξυπνήσει.

“Όρνιθες μεγάλα κλάζουσαι” σκέφτηκε!

(Πουλιά που κράζουν δυνατά)

Κι έμελλε αυτή η πρώτη σκέψη του να είναι και το όνομα της νέας του πατρίδας !

giapraki.com Κλαζομενές Ιωνίας – Κλαζομένη – Χυτόν – Σκάλα Βούρλων

ΚΛΑΖΟΜΕΝΑΙ !

Αποβιβάστηκαν στον νέο τόπο, έκαναν τις θυσίες στους θεούς και μνημόνευσαν τους προγόνους , όπως πρέπει στους Έλληνες, όρισαν το τέμενος (το τμήμα γης -τέμενος- που πλέον θα ήταν αφιερωμένο στους θεούς) και απόθεσαν εκεί το ξόανο της Παλλάδας Αθηνάς που έφεραν απο την πατρίδα.

Μνημόνευσαν τον γενάρχη Κόδρο, τον τελευταίο βασιλιά της πατρίδας τους, της Αθήνας.

Τον Κόδρο που η θυσία του για να σώσει την πόλη από τους εισβολείς του χάρισε την αθανασία, αλλά και την αιώνια ευγνωμοσύνη των Αθηναίων που αποφάσισαν να μην έχουν πια βασιλιά, αφού κανείς δεν θα μπορούσε να είναι έστω ισάξιος του Κόδρου.

Και αφού εκτέλεσαν τα καθήκοντά τους σε θεούς και σε προγόνους, έβαλαν την πρώτη πέτρα!

Και άρχισαν να χτίζουν την νέα τους πατρίδα.

Μεγάλωσε στους αιώνες η πόλη! Οι Κλαζομενές έγιναν δυνατή, πλούσια , θαλασσοκράτειρα πόλις! Και οι Κλαζομένιοι πάμπλουτοι, δυνατοί, αλλά και αγέρωχοι και υπερόπτες (χαρακτηριστικό που έχουν ακόμη και σήμερα), ανέπτυξαν το εμπόριο, τις τέχνες, την φιλοσοφία, δημιούργησαν τις δικές τους αποικίες, τα Άβδηρα προς Βορρά αλλά και την Ναύκρατι στις ακτές της Αιγύπτου.

Και βέβαια ο περίφημος Αναξαγόρας , ο “Νους” , έδωσε μεγάλη πνευματική λάμψη στην πατρίδα και ήταν φάρος για τους μελλοντικούς φιλοσόφους.

Αναξαγόρειος Σχολή Βουρλών Μικράς Ασίας | mikrasiatis.gr

Πέρασαν οι αιώνες, ήρθαν και σκοτεινοί χρόνοι. Ήρθε η παρακμή και η εγκατάλειψη.

Ξεχάστηκε η αρχαία ονομασία και πέρασε στην λήθη.

Και οι λιγοστοί πλέον κάτοικοι αποφάσισαν να αφήσουν τα παράλια για τον φόβο των πειρατών και να εγκατασταθούν στα ενδότερα, όχι πολύ μακριά περίπου 4 χιλιόμετρα νότια, αφήνοντας την παλιά πόλη σαν επίνειο. Ανάμεσα σε λόφους, αθέατοι από την θάλασσα , έπιασαν τσάπα και ασχολήθηκαν όσοι είχαν μείνει με αγροτικές εργασίες , ξεχασμένοι και κρυμμένοι απο την θάλασσα πλέον.

Και απο αυτό το σημείο αναλαμβάνει ο Βουρλιώτης Νίκος Μηλιώρης να μας δώσει πολύτιμες πληροφορίες για την νεώτερη ιστοριία του τόπου.

Φυτοζωούσε λοιπόν και ερήμωνε ο τόπος μέχρι που έγινε κτήμα του Βυζαντινού άρχοντα Βουρλά, υψηλόβαθμου αριστοκράτη και ακόλουθου του αυτοκράτορα της Νικαίας.

Αγάπησαν τον τόπο οι Βουρλάδες κι έκτοτε ο τόπος έγινε “Τα κτήματα του Βουρλά” , η για συντομία

“Τα Βουρλά”.

(Και όχι Βρίουλα όπως κακώς αναφέρονται σε κάποια , κυρίως εκκλησιαστικά, γραπτά. Βρίουλα υπάρχουν σαν μία πολύ μικρή εκκλησιαστική ενορία, πολύ πιο ανατολικά, αλλά σίγουρα δεν είναι τα ΒΟΥΡΛΑ ! ).

Κλαζομεναί wblog.wiki

Εύφορο το έδαφος, έδωσε τα γεννήματά του, η χαρά γύρισε… αλλά και πάλι οι σκοτεινοί χρόνοι παραμόνευαν.

Ήρθαν οι Τούρκοι! Και όπου έρχονται οι Τούρκοι ερημώνει ο τόπος.

Οι αγάδες έκαναν εκεί τα τσιφλίκια τους αλλά η γη και οι άνθρωποι υπέφεραν.

Όμως όσοι Τούρκοι κι αν περάσουν, ο τόπος αυτός είναι αθάνατος! Ξαναγέμισε σιγά σιγά ανθρώπους. Ξαναγύρισε και άνθησε πάλι η ζωή.

Κολλήγοι των αγάδων στην αρχή, μικροϊδιοκτήτες με τον κόπο τους αργότερα παίρνοντας “μισιακά” τα χωράφια με τους Τούρκους και τελικά απόλυτοι ιδιοκτήτες στον τόπο και τον κόπο τους.

Και αποτέλεσε κίνητρο αυτή η κατάσταση για τους νησιώτες του Αιγαίου (και όχι μόνο) να έρθουν να ζητήσουν την τύχη τους εδώ !

 

Γέμισε πάλι ο τόπος άξιους ανθρώπους που με την δουλειά τους ήρθαν να κερδίσουν την ζωή τους.  Οι περισσότεροι, από την Νάξο ! Και με τον χρόνο, Νάξος και Βουρλά έγιναν αδέλφια!

Βουρλά ! Η Νάξος της Ανατολής !   Νάξος! Τα Βουρλά του Αιγαίου!

Περνάμε έτσι στην πιο σύγχρονη ιστορία αυτής της τρανής πολιτείας.

Πρόκοψε για άλλη μία φορά η πόλη! Με εφαλτήριο την αμπελουργία, την ελαιοπαραγωγή, αλλά και την εργατικότητα των Βουρλιωτών, ο πλούτος ξαναγύρισε !

Τμήμα της αρχαίας πόλης των Κλαζομενών. http://autochthonesellhnes.blogspot.com/

Και μαζί με την αμπελουργία, την κύρια αγροτική δραστηριότητα, και άλλα επαγγέλματα άνθησαν.

Εμπόριο, Κτηνοτροφία, άλλες γεωργικές καλλιέργειες, ελαιοπαραγωγή, τεχνίτες πολλοί, έδωσαν μεγάλη ώθηση στην τοπική κοινωνία που ταυτόχρονα καλλιέργησε και τις τέχνες, την φιλολογία, την δημοσιογραφία (4 εφημερίδες κυκλοφορούσαν, τότε στα Βουρλά, «Το Σύνταγμα» , «Αι Κλαζομεναί», «Η Σφήκα» κι «Η Γεωργική Πρόοδος») κι βεβαίως την Παιδεία , με σημαιοφόρο την Αναξαγόρειο σχολή (αρχικά σαν το “Σχολείο της Παναγιάς”) που έγινε ονομαστή και στον κυρίως Ελλαδικό χώρο, αφού οι απόφοιτοί της γίνονταν δεκτοί στα Ελληνικά Πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις. Την Αμαξαγόρειο που οι ίδιοι οι Βουρλιώτες έκτισαν με τις εισφορές τους, γιατι όπως λέει και ο Αναξαγόρας, αλλά και το έμβλημα της σχολής : “Οι του λύχνου χρείαν έχοντες… έλαιον επιχέουσι” !

Πολλά σωματεία ιδρύθηκαν και είναι χαρακτηριστικό το αντικείμενό τους στην ποιότητα ζωής που αναζητούσαν οι Βουρλιώτες.

Αναφέρονται συνοπτικά ο Μουσικός Όμιλος Βουρλών, ο Γεωργικός Σύνδεσμος Βουρλών, το Γεωργικόν Αδελφάτον Βουρλών, ο Σύνδεσμος Φιλομούσων, ο Πατριωτικός Σύνδεσμος Βουρλών, η Θρησκευτική αδελφότης «Ευσέβεια», η Φιλόπτωχος Αδελφότης «Φιλανθρωπία», η Αγαθοεργός Αδελφότης Κυριών , όπως και παιδικοί σύλλογοι  (Όμιλος Φιλοτέχνων και Παιδικός σύλλογος Αναξαγόρας).

Δημιουργήθηκαν διάφορες επαγγελματικές τάξεις , όπως οι φαττόροι (μεγαλέμποροι, εξαγωγείς κυρίως της σταφίδας), οι συναφλήδες (επαγγελματίες, βιοτέχνες διαφόρων κατηγοριών), οι νοικοκυραίοι (αμπελοκτηματίες που εκμεταλλεύονταν τα κτήματά τους) και τέλος οι ρεσπέρηδες  (γεωργοί που και αυτοί είχαν το αμπελάκι τους , αλλά δούλευαν και στα μεγαλύτερα κτήματα).

Σαρκοφάγοι αρχαϊκής εποχής (6ος αι. π.Χ) από την περιοχή των Κλαζομενών. http://autochthonesellhnes.blogspot.com/

Στους συναφλήδες μπορούμε να κατατάξουμε ενδεικτικά τους μπακάληδες, τους κατιρτζήδες (αγωγιάτες), τους κοντραμπατζήδες (λαθρέμποροι του καπνού για να αποφεύγουν την φορολογία. Επικίνδυνη δραστηριότητα, που όμως έβαλε πολλούς Βουρλιώτες εκπαιδευμένους στην μάχη, για το μάχιμο δυναμικό του Έθνους τα επόμενα χρόνια), οι μαίες, οι μπαρμπέρηδες, οι κεραμιδάδες, οι ψαράδες, οι ζευγάδες, οι χασάπηδες, οι μπαξεβάνηδες (περιβολλάρηδες), οι λαδομυλωνάδες, οι μουτάφηδες (κατασκευαστές χαλιών από τρίχωμα ζώων), οι παπουτσήδες, οι ψωμάδες, οι κατημερτζήδες (φουρναραίοι), οι γιαπιτζήδες (κτίστες), αλλά κι ένα σωρό άλλα επαγγέλματα αναμεμιγμένα με την καθημερινότητα των Βουρλιωτών.

Και στην Υγεία δεν υστερούσαν τα Βουρλά.

Υπήρχε οργανωμένο νοσοκομείο , το μόνο που λειτουργούσε στην χερσόνησο της Ερυθραίας, εκτός της Σμύρνης (το Ιερόν Νοσοκομείον Βρυούλων, όπως με καταφανή προσπάθεια επισημότητας, το ονόμασαν κάποιοι επιφανείς) για τον κόσμο και μάλιστα η συνοικία που βρισκόταν ήταν τα «Σπιτάλια» (εκ παραφθοράς ξενική ονομασία – hospital – του νοσοκομείου) κοντα στο τέλος από το Φαρδύ Σοκκάκι.

…A… το Φαρδύ Σοκκάκι!  Εκεί στον Γενή Μαχαλά, συγκετρώθηκαν τα αρχοντικά των φαττόρων. Εκπληκτικής ομορφιάς  επαύλεις, με διάκοσμο εξαιρετικής λεπτότητας (που ευτυχώς γλύτωασν , αν και παρατημένα ακόμη, την φωτιά…).

Να μην ξεχαστεί βέβαια και η ύπαρξη Ορφανοτροφείου που ιδρύθηκε επι Ελληνικής πλέον παρουσίας, το 1920, για την περίθαλψη των ορφανών του Μεγάλου Πολέμου.

Η αμπελουργία πάντως ήταν αυτή που έφερε τον τεράστιο πλούτο στην πόλη, μία από τις μεγαλύτερες Ελληνικές πόλεις της εποχής, εντός και εκτός συνόρων, με 35.000 – 40.000 κατοίκους, εκ των οποίων οι 32.000 ήταν Έλληνες (και από αυτούς , πάνω από τους μισούς ήταν μετανάστες από την Νάξο).

Οι μεγάλοι σταφιδέμποροι – εξαγωγείς (ονομαστές οικογένειες των Βουρλών) εξήγαν την περίφημη σουλτανίνα σταφίδα από την Σκάλα (τις παλιές Κλαζομενές) και η ποσότητες ήταν τεράστιες. Όσο περίπου είναι σήμερα η παραγωγή ολόκληρης της Ελλάδος. Τα αρχοντικά των φατόρων στέκονται ακόμη (έρημα τα περισσότερα…) στον Γενί Μαχαλά και στο Φαρδύ Σοκκάκι (τον κεντρικό δρόμο της πόλης).

 

Οι νοικοκυραίοι είχαν τα κτήματά τους στην πεδιάδα ανάμεσα Βουρλά και Σκάλα, το Τσαρσί. Εκεί έχτιζαν και τον «κουλά» τους. Ένα συνήθως διώροφο κτίσμα, που στο ισόγειο φύλαγαν τα ζωντανά τους , τα εργαλεία τους κλπ και στον επάνω όροφο έμενε η οικογένεια όταν τον Αύγουστο μετακόμιζε από την πόλη για να συγκεντρώσει το «Μαξούλι» της (την σοδειά της).

Και στους γύρω λόφους η παρουσία μύλων για την κατεργασία των γεννημάτων και της ελιάς, πάντα φανερή, σε σημείο να δίνουν όνομα στον κάθε λόφο ( «Δέκα Μύλοι» , Μυλαράκια κλπ )

Η ευμάρεια άφηνε τα ίχνη της και στις κοινωνικές, αλλά και τις κοινοτικές δράσεις.

Με χρήματα των Βουρλιωτών κτίστηκε η εκκλησιά της Παναγίας της Βουρλιώτισας, η οποία μετά από διάφορα στάδια κατέληξε σε έναν περίλαμπρο ναό, σημείο αναφοράς για την πόλη.

Δίπλα στην εκκλησία της Παναγιάς, οι Βουρλιώτες, πάντα με την δική τους συνδρομή, φρόντισαν να χτιστεί το «σχολείο της Παναγιάς», σε διάφορα στάδια κι αυτό από το 1760 και εντεύθεν, ώστε να καταλήξει η Αναξαγόρειος Σχολή, σε ένα εξαιρετικής μεγαλοπρέπειας κτίριο και πάντα υπο το ρητό του Αναξαγόρα : «Οι του λύχνου χρείαν έχοντες, έλαιον επιχέουσι» , δηλαδή όσοι θέλουν την φλόγα αναμμένη, πρέπει να την τροφοδοτούν με καύσιμο. Και αυτό έκαναν με χαρά οι Βουρλιώτες, για την σχολή τους.

Η πόλη των Βουρλών δεν είχε μόνο την Παναγιά της . Είχε και τον Αη Γιώργη της με ένα εντυπωσιακό καμπαναριό (βομβαρδίστηκε από τους Εγγλέζους στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο), τον Άγιο Χαράλαμπο στα «Σπητάλια», αλλά και μικρότερες εκκλησιές όπως ο Άγιος Νεκτάριος της Σκάλας, ο Άγιος Ευστράτιος κοντά στο Φαρδύ Σοκκάκι, ο Αη Γιώργης ο Αρφανός, ο Αη Γιάννης του Μπαμπατζάνη, η Ευαγγελίστρια του Ρουστάμ Κιόϊ και άλλες.

Όπως πάντα, η Ιστορία ενός τόπου έχει τα “πάνω” της , αλλά έχει και τα “κάτω” της.

Το 1910 μεγάλη καταστροφή έπληξε την αμπελοκαλλιέργεια της περιοχής.

Έπεσε φυλλοξήρα και κατέστρεψε τα πάντα.

Κοντινή άποψη Σαρκοφάγου με τον μελανόμορφο λέοντα. http://autochthonesellhnes.blogspot.com/20

Οι Βουρλιώτες δεν κάθισαν να κλάψουν την μοίρα τους! Αγόρασαν Αμερικάνικες ποικιλίες αμπελιού, ανθεκτικές στην αρρώστια και πριν φυτέψουν τα καινούργια κλήματα, πραγματοποίησαν την εποποιΐα των Βουρλών ! Το «ΚΥΛΙΣΜΑ» ! Κύλισαν-ανακάτεψαν το χώμα σε βάθος πάνω από ένα μέτρο παντού !

Με όπλο την τσάπα και κυρίως το «Τσατάλι»… το “ιερό δισκοπότηρο” του Βουρλιώτη (μεγάλη πηρούνα με δύο μυτερά στελέχη) έφεραν το χώμα τα πάνω κάτω, σε βάθος μεχρι ένα μέτρο, ώστε να εκτεθεί στον ήλιο ότι είχε μείνει από την αρρώστια για να απολυμανθεί το έδαφος, να δεχτεί τα νέα φυτά και να αρχίσει μία νέα περίοδος ευμάρειας για τον τόπο.

Πολλά αφιερώματα στις εκκλησίες είχαν ομοιώματα από την τσάπα και το τσατάλι, ενδεικτικό της σημασίας που έδωσαν οι Βουρλιώτες στην χρήση τους.

Οι Βουρλιώτες, πραγματικά παλικάρια, με αίσθημα τιμής και φιλοπατρίας, έδωσαν όπου χρειάστηκε η πατρίδα την συνεισφορά τους στους αγώνες του Έθνους, σε κάθε ξεσηκωμό, χωρίς να λογαριάσουν (ποτέ δεν την λογάριασαν) την αντίδραση του Οθωμανικού κράτους. Τα Βουρλά ήταν μία νησίδα πραγματικής Ελευθερίας. Μία καθαρά Ελληνική πόλη. Και όποιος απο την κατεχόμενη Ιωνία ήθελε να νοιώσει ελεύθερος από τον Οθωμανικό ζυγό ερχόταν στα Βουρλά, όπου δεν τολμούσαν οι αρχές να επέμβουν.

Και το 1919 έφτασε η ώρα να υψωθεί η Ελληνική σημαία ελεύθερα, παντού στα Βουρλά!  Ήρθε ο Ελληνικός στρατός και μαζί του η χαρά !

Τρία χρόνια κράτησε η ευτυχία! Οι Βουρλιώτες, πάντα ανήσυχοι, εντάχθηκαν στον Ελληνικό στρατό και πολέμησαν για την Ελευθερία.

3.000 Βουρλιώτικες ψυχές πολέμησαν και πέθαναν στα μέτωπα της Μικράς Ασίας! Άδικα !

Γιατί δεν έφτασε η ανδρεία τους για την τελική νίκη ! Προδόθηκαν τα παιδιά της Ελλάδας!

Προδόθηκαν !

Και ήρθε η κατάρρευση του μετώπου στον Σαγγάριο, η υποχώρηση του Ελληνικού στρατού και κάποια στιγμή , αρχές Σεπτεμβρίου (τέλος Αυγούστου με το παλιό ημερολόγιο), Τούρκοι τακτικοί και Τσέτες , έφτασαν έξω απο τα Βουρλά !

Οι Βουρλιώτες είχαν συμμετάσχει στην Μικρασιατική Άμυνα.  Αρνήθηκαν την πρόταση του Πλαστήρα, του “Μαύρου Καβαλλάρη” να φύγουν όσο ήταν καιρός και κάθησαν να υπερασπιστούν την πόλη τους. Είχαν μάλιστα και την πεποίθηση πως δεν θα υφισταντο διώξεις απο τους Τούρκους, αφού κατα την διάρκεια της Ελληνικής παρουσίας είχαν δωθεί εκατέρωθεν ιεροί όρκοι προστασίας.

Οι Τούρκοι βέβαια καταπάτησαν κάθε όρκο και οι περισσότεροι Βουρλιώτες κατέφυγαν στην “Καραντίνα”, το νησί μπροστά στην Σκάλα που μάλιστα είχε ενώσει στην αρχαιότητα ο Μέγας Αλέξανδρος με την ξηρά.

Και πάλι οι Τούρκοι ωρκίσθηκαν στο Κοράνι τους οτι δεν θα πείραζαν τον κόσμο, και πάλι οι Βουρλιώτες πείσθηκαν και έπεσαν στην παγίδα αφού για άλλη μία φορά οι Τούρκοι ξαναπάτησαν τους όρκους τους. Και γύρισαν στην πόλη τους. Την πόλη που υπεραγαπούσαν και δεν μπορούσαν, δεν ήθελαν, να εγκαταλείψουν….

Και τα αποτελέσματα ήταν φρικτά !  Τσέτες και τακτικοί έμπαιναν στα σπίτια, άρπαζαν, έσφαζαν, βίαζαν.  Για τους άνδρες …σφαγή!  Για τις γυναίκες… βιασμός, αρπαγή, σφαγή. Ότι φρικτότερο μπορεί να εμπνευστεί ένας ανθρώπινος ( ; ) νους ! .  Μάζεψαν τελικά 11.000 άνδρες απο 17 μέχρι 90 ετών σε έναν περιφραγμένο χώρο, τα “Τέλια του Μουσελέ”. Εκεί σφάζανε αδιάκριτα ! Και οι Τούρκοι, αυτοί που είχαν ανταλλάξει ιερές υποσχέσεις με τους Έλληνες, έρχονταν , διάλεγαν ενα παλικάρι και οι στρατιώτες τους τον παρέδιδαν για να σφαγεί εκεί έξω απο τα “τέλια”.  Απο τα τέλια του Μουσελέ ελάχιστοι βγήκαν ζωντανοί, απλά για να πάνε στις πορείες θανάτου, τα Αμελέ Ταμπουρού. Περίπου 1000 μονο γλύτωσαν μετά απο αβάσταχτες κακουχίες και αντηλλάγησαν μετά απο ενάμιση χρόνο με Τούρκους αιχμαλώτους του Ελληνικού στρατού.

Η Φιλιώ Χαϊδεμένου, η “Κόνα Φιλιώ” μας δίνει φρικτές μαρτυρίες για τις τελευταίες μέρες των Βουρλών. Και κάθε λέξη της είναι μαχαιριά !

Και οι άμαχοι των Βουρλών, όσοι δεν σκοτώθηκαν με απίστευτη αγριότητα, άρχισαν μία άλλη πορεία θανάτου, μέσα απο τον “δρόμο του μαρτυρίου”. Τον δρόμο Βουρλών-Σκάλας (3.5 περίπου χιλιόμετρα), για να μπούνε στα πλοία της σωτηρίας. Στον δρόμο αυτό πολλές κοπέλες αρπάχτηκαν, άλλες βιάστηκαν και σφάχτηκαν, γέροι αποκεφαλίστηκαν, παιδάκια αρπάχτηκαν και εξαφανίστηκαν προς άγνωστη μοίρα.

Και οι Τούρκοι έκαναν αυτό για το οποίο είναι κατάλληλοι. Έβαλαν φωτιά !

Έκαψαν τα πάντα, εκτός απο κάποια αρχοντικά στον βόρειο τομέα της πόλης!

Κι όσα κτίρια άντεξαν στην φωτιά (Παναγιά , Αναξαγόρειος) , τα τίναξαν με δυναμίτη….

Όσοι Βουρλιώτες (κυρίως άμαχοι) κατάφεραν να επιβιβαστούν στα πλοία, ήρθαν στην ελεύθερη Ελλάδα σαν πρόσφυγες.

Και φεύγοντας προς την σωτηρία, έβλεπαν τα Βουρλά…… τα Βουρλά τους……  να καίγονται!

Τα Βουρλά μας σήμερα είναι μία όμορφη πόλη.

Και όσο κι αν προσπάθησαν οι (προσωρινοί πιστεύω κι ελπίζω) κάτοικοί τους, οι Έλληνες ποτέ δεν έφυγαν πραγματικά απο εκεί.

Τα αρχοντικά, τα σπίτια, τα εργοστάσια είναι εκεί! Παρατημένα και ερειπωμένα τα περισσότερα, αφού είπαμε… οι Τούρκοι στην καταστροφή είναι πρώτοι, αλλά στον πολιτισμό…. όσο νάναι …δεν βολεύονται.

Όμορφα τα Βουρλά μας !

Περισσότερο όμως κι απο τα κτίρια, παρούσες είναι οι ψυχές !! Τις αισθάνεσαι να περπατούν μαζί σου! Οι νεκροί περιμένουν ! Όσο χρειαστεί !

Σε εμάς τους Βουρλιώτες όμως των επομένων γενεών δεν αρμόζει ο θρήνος, ούτε η κακομοιριά και η μοιρολατρεία! Είμαστε οι Βουρλιώτες! Και είναι βαρειά κληρονομιά αυτό !

Στον Βουρλιώτη, ανεξάρτητα γενιάς, ταιριάζει μόνο το ΘΥΜΩΜΕΝΟ ΒΛΕΜΑ!

Το θυμωμένο βλέμα που πάντα θα είναι στραμένο εκεί, στην Ανατολή !

 

Μάνος Κιλημάντζος

2η γενιάς Βουρλιώτης

Περιμένουμε και απο εσάς , αρθρα , μνήμες ,ακούσματα ,   φωτογραφίες , για καθε γωνια της Μικράς Ασιας 

Mail επικοινωνίας :  info@salaminionvima.gr  &  mankil016@gmail.com. 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά