Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

….Γράφει ο Πάνος Καλουδάς
….Το ότι βάλλεται η κοινωνία μας, από παντού, είναι δυστυχώς μια τραγική αλήθεια. Έχουν καταρρεύσει τα πάντα. Όλοι οι κορυφαίοι θεσμοί, δηλώνουν φωναχτά την απουσία τους. Αυτοί οι θεσμοί που θα μπορούσαν να παρέμβουν. Και γυρίζοντας, έστω αμυδρά τη στρόφιγγα, της πολιτικής εκτροπής και της αλαζονείας, να έφερναν στα ίσια τους κάποιους συσχετισμούς. Να άλλαζαν τη φορά της κατρακύλας. Σύγχυση και πανικός επικρατεί παντού. Σε μια κοινωνία, που πια θα έπρεπε να τρέχει μπροστά με χίλια.
Κι αυτή δυστυχώς τρεκλίζοντας πάει ολοταχώς πίσω.. »- Πάλι παράπονα;» θα μου πούνε κάποιοι.. Και δεν θα έχω τι να τους απαντήσω.. Γιατί το βλέπουν και κείνοι, το φοβερό πισωγύρισμα.. Τόσες χιλιάδες νέοι μας, έφυγαν έξω για μια καλύτερη τύχη. Πίσω λοιπόν, στη δεκαετία του’ 60;;; Που η χώρα μάζευε τα συντρίμμια της, από τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο και τον άλλο της ντροπής τον αδελφοκτόνο. Εξήντα χρόνια μετά, γιατί πάλι να δημιουργείται ένα νέο μεταναστευτικό κίνημα. Γιατί; Τι δεν πήγε καλά; Που είναι ο απών εκείνος θεσμός, που όφειλε εκείνος, να αναζητήσει το γιατί; Και να στείλει τους υπεύθυνους τα πολιτικά λαμόγια δηλαδή, στον φυσικό τους χώρο Που είναι η φυλακή. Και τα υπόλοιπα παιδιά που μείνανε πίσω;; Τι κάνουν αυτά; Τα παιδιά μας. Το αύριο της πατρίδας μας, τι κάνει;;;; Μα τι να κάνει; … Δεν τα βλέπουμε; Με μια καλπάζουσα φρενίτιδα, τρέχουν από δω και από κει, σαν τρελαμένα, με ένα μηχανάκι. Για να προλάβουν να κάνουν τις διανομές. Να προλάβουν να παραδώσουν τις παραγγελίες. Γιατί η πολιτεία τα θέλησε να είναι ντελιβεράδες… Αφού έκλεισε κάθε υποψία βιομηχανικής παραγωγής… Πριόνισε και με χίλιους δυο τρόπους, με πολύ πονηριά και το αγαθό της εργασίας. Ένας από αυτούς η τρελή για τα μεγέθη της φορολογία. Άλλος η σκανδαλώδης απάτη των τραπεζών. Που μόνο να παίρνουν ξέρουν κι όχι να δίνουν. Κι έτσι άφησε τα παιδιά μας στα αζήτητα. Νέα παιδιά, επιστήμονες, να εργάζονται βενζινοπώλες μπακαλόγατοι, πωλητές. Κι ότι άλλο. Έτσι ψυχρά. Δολοφονώντας, τα όνειρα που πάνω τους χτίσαμε το αύριο της ζωής. Και να πεις…»πάει στην ευχή..» Μα πως να το πεις που και στο σήμερα, η μανία δίωξης των νέων καλπάζει κι αυτή. Με τις αναστολές που φορτώνουν τα παιδιά μας. Τις τιμωρητικές αυτές αναστολές.. Που τόσο μίσος κρύβουν, τόση μανία απέναντι στο αύριο της φυλής. Τόση εκδικητικότητα. Τόσο μένος… Από το σκουπιδαριό αυτό της πολιτικής. Αυτός ο άθλιος διωγμός σε μία χώρα, με τέτοια τεράστια μεγέθη υπογεννητικότητας. Και δεν φθάνει αυτό. Είναι και οι χάροι αυτοί όλοι…Οι σατανάδες, που με μια σύριγγα στο χέρι, τρέχουν πίσω από τα παιδιά μας, για να ολοκληρώσουν το κακό.. Επιτρέπεται, να κυνηγάνε με αυτό τον τρόπο τα παιδιά μας;; Με αυτό το άγνωστο και τόσο αμφιλεγόμενο σκεύασμα..Το οποίο τόσες και τόσες παρενέργειες επιφέρει; Τις οποίες όλοι μας τις βλέπουμε. Και οι ίδιοι οι γιατροί πια τις ομολογούν Παρενέργειες που οι δολοφόνοι αυτοί, στις επίσημες αναφορές τους τις κρύβουν. Για να μην τρομοκρατηθεί ο κόσμος. Και να τρέξει στα κελεύσματά τους. Τόσες και τόσες επιπλοκές έχουν δημιουργηθεί.. Τις έχουμε πια όλοι αντιληφθεί. Και οι ίδιοι οι γιατροί των νοσοκομείων πια (όχι φυσικά οι ταϊσμένοι) βγαίνουν και λένε πως στα νοσοκομεία τους, κατά περιόδους, οι περισσότεροι νοσηλευόμενοι, ανήκουν στους εμβολιασθέντες. Τόσα παιδάκια έχουν ισχυρά αρνητικά κατάλοιπα από τον εμβολιασμό τους. Είναι απαραίτητο και τα λίγα πια παιδιά που έχουν μείνει σ’αυτή τη χώρα, να περάσουν κι από αυτή, τη δοκιμασία; Από τον εμβολιαστικό πάγκο; Ενώ τις γνωρίζετε και σεις καλά τις πιθανότητες; Δύο οι όψεις φρίκης, της σημερινής μας κοινωνίας, όπως την διαμόρφωσαν τα πολιτικά κατάλοιπα. Η τραγική ανεργία που μαστίζει τη χώρα. Και ο πόλεμος που έχει κηρυχθεί με τις αναστολές και τους εμβολιασμούς. Τη διαδικασία αυτή που πίσω της αφήνει, ή μαρασμό και πίκρες.. Ή κάποια προβλήματα έως και καθήλωση σε αναπηρικό καροτσάκι. Σαν και τα πολλά γύρω μας παραδείγματα. Και το νόμισμα, έχει κι αυτό τις δυο του όψεις… Μα έχει διάολε ένα αντίκρυσμα στην εξαργύρωση του. Η ανεργία ο αποκλεισμός δια της αναστολής. Ή και η ενδεχόμενη που την απευχόμεθα, αναπηρία, τι εξαργύρωση έχει; Πέρα από το μαράζι.
…Έβλεπα εχθές τον πρωθυπουργό, που δέχτηκε στο γραφείο του, έναν νέο 26 χρονών με κάποιο κινητικό πρόβλημα. Και τον είχε πλάι του, σε όλη τη διάρκεια της εργασίας του. Και με τον Γάλλο ΥΠ.ΕΞ. και σε όλες τις άλλες δραστηριότητες. Κάποια στιγμή του έταξε και εργασία.. Του έδωσε κι ελπίδες… Ωραία κίνηση είπα.. Ανθρώπινη που δεν την έχουμε έως τώρα ξαναδεί. Τι κρίμα που είναι κι αυτή ένα ακόμα επικοινωνιακό σόου. Ενώ πόσο πιο υπέροχα θα ήταν οι θέσεις αυτές να απέβλεπαν σε πιο ουσιαστικές κι αληθινές δομές. Και σε μεγαλύτερο εύρος αποδοχής. Σε μια χώρα που λεπτό με λεπτό, χάνει το αύριο της. Ενταφιάζει το μέλλον της Με τα παιδιά της να μαραζώνουν..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά