Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος

 

Απόσπασμα του «Χρονικού της Αλώσεως» του Γ. Φραντζή

Είναι χρήσιμο ίσως να παρατεθεί ένα απόσπασμα από το Χρονικό της Αλώσεως  του Γ.Φραντζή η Σφραντζή (Γ’ βιβλίο  7-8 ) για να μπεί ο αναγνώστης στο κλίμα της ημέρας εκείνης…

Αυτούς που σκαρφάλωναν δεν μπόρεσαν οι δικοί μας , ολιγάριθμοι όπως ήταν , να τους αναχαιτίσουν , επειδή οι εχθροί ήσαν πολυάριθμοι. Παρ’όλα αυτά οι δικοί μας  συνέχισαν  να συμπλέκονται και να μάχονται εναντίον εκείνων που είχαν ανεβεί και σκότωσαν  πολλούς από αυτούς. Μαχόμενος ο Χασάν κτυπήθηκε από μία πέτρα και έπεσε κάτω. Οι δικοί μας  επέστρεψαν και σαν είδαν τον Χασάν πεσμένο κάτω, τον κτυπούσαν με πέτρες από παντού.

Εκείνος ανασηκώθηκε  στο γόνατο και εξακολουθούσε να αμύνεται αλλά το πλήθος  των τραυμάτων  που δέχτηκε παρέλυσε  το δεξί του χέρι και θάφτηκε κυριολεκτικά κάτω από βέλη.

Κι άλλοι πολλοί φονεύθηκαν και πληγώθηκαν και εξ αιτίας  των τραυμάτων τους διακομίσθηκαν στο στρατόπεδο.

Επειτα όμως ανέβηκε στο τείχος τόσο πλήθος εχθρών , που σκόρπισαν τους δικούς μας , οι οποίοι εγκατέλειψαν τα εξωτερικά τείχη και έτρεχαν  μέσα  δια μέσου της πύλης καταπατώντας ο ένας τον άλλο.

Και ενώ αυτά συνέβαιναν, ακούστηκε μία φωνή από μέσα και από έξω , από την μεριά του λιμανιού : «Πατήθηκε το φρούριο , πάνω στους πύργους στήθηκαν τα λάβαρα και οι σημαίες».

Η φωνή έτρεψε  σε φυγή  τους δικούς μας  και έκαμε  τους εχθρούς να αναθαρήσουν. Με αλαλαγμούς  και πολλές φωνές , με προθυμία και χωρίς φόβο άρχισαν τότε οι πάντες να ανεβαίνουν τα τείχη.

Όταν ο βασιλιάς  και αυθέντης μου αντίκρυσε αυτήν την κατάσταση , χύνοντας δάκρυα παρακαλούσε τον θεό και προέτρεπε τους στρατιώτες  να δείξουν μεγαλοψυχία.

Αλλά δεν υπήρχε καμμιά ελπίδα συνδρομής η βοηθείας. Τότε κέντησε το άλογό του, έτρεξε και έφθασε εκεί όπου το πλήθος των  απίστων  ωρμούσε  και έκανε ότι ο Σαμψών στους αλλοφύλους. Στην πρώτη συμπλοκή γκρέμισε πολλούς απίστους από τα τείχη και για όσους ήταν εκεί και έβλεπαν έμοιαζε  αυτό με θαύμα ασυνήθιστο. Με βρυχηθμούς λιονταριού και με γυμνό σπαθί στο δεξί του χέρι κατέσφαξε πολλούς εχθρούς και το αίμα έτρεχε σαν ποτάμι από τα πόδια και τα χέρια του.

Και ο δον Φραγκίσκος Τολέδος  έκανε έργα ανώτερα και από τον Αχιλλέα. Ετυχε να βρίσκεται στα δεξιά του βασιλιά και σαν αετός  καταξέσχιζε τους εχθρούς με τα νύχια και τα δόντια του. Το ίδιο και ο Θεόφιλος ο Παλαιολόγος. Όταν είδε τον βασιλιά να μάχεται και την Πόλι να κινδυνεύει, φώναξε  δυνατά μέσα σε κλάματα και είπε ¨» Προτιμώ  να πεθάνω παρά να ζώ».

Αμέσως μετά ώρμησε ανάμεσα στους εχθρούς με κραυγές  και όσους βρήκε μπροστά του τους διασκόρπισε, τους διέλυσε  και τους θανάτωσε. Αλλά και ο Ιωάννης Δαλμάτης , που περευρισκόταν εκεί , πολεμούσε  εναντίον των εχθρών  του πιο γενναία από κάθε άλλον στρατιώτη. Και όσοι έτυχαν  εκεί και έβλεπαν , έμεναν  κατάπλκηκτοι με την γενναιότητα  των ανδρών αυτών. Η επίθεσις  , η σύγκρουσις  και η συμπλοκή επαναλήφθηκαν  δυο τρείς φορές  και οι δικοί μας έτρεψαν σε φυγή τους απίστους, πολλούς σκότωναν και άλλους τους γκρέμιζαν  από τα τείχη. Αγωνιζόμενοι και συμπλεκόμενοι με σφοδρότητα  σκοτώθηκαν και δικοί μας  , αφού όμως προξένησαν προτού πεθάνουν  μεγάλο θανατικό στους εχθρούς. Και μερικοί άλλοι στρατιω΄τες , μαχόμενοι με γενναιότητα σε εκείνο το σημείο , σκοτώθηκαν μπροστά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού , όπου οι εχθροί κατασκεύασαν και έστησαν εκείνο το μεγάλο τηλεβόλο και αφού γκρέμισαν τα τείχη από εκεί πρωτομπήκαν στην Πόλη.

Ηρθαν οι Τούρκοι και τους Χριστιανούς που είχαν απομείνει στο εσωτερικό των τειχών  με μικρά τηλεβόλα , βέλη , τόξα και πέτρες τους έδιωξαν.

Ετσι έγιναν κύριοι όλης της περιοχής εκτός των πύργων του Βασιλείου Λέοντος και του Αλεξίου , μέσα στους  οποίους ήταν οι ναύτες εκείνοι που είχαν έλθει από την Κρήτη (Παρατήρηση δικιά μου : ειχαν έρθει πολλοί Κρητικοί  εθελοντικά για να υπερασπιστούν την Πόλη από αρκετούς μήνες πριν. Ο Γεννάδιος όμως και οι περί αυτόν , επειδή οι Κρητικοί είχαν  χαρακτηρισθεί αιρετικοί , απομόνωσαν πάρα πολλούς , τους φυλάκισαν και τους εξετέλεσαν. Είναι η μεταχείριση που επιφυλάσσει η Ελλάδα  και οι άρχοντές της στα παιδιά της που έρχονται να την βοηθήσουν. Το συγκεκριμμένο χωρίο δεν το έχω πρόχειρο , αλλά είναι γνωστό το επεισόδιο αυτό στην ιστορία της Πτώσης της Βασιλεύουσας).

Αυτοί μάχονταν γενναία μέχρι την έκτη και την έβδομη ώρα και σκότωσαν πολλούς  Τούρκους αν και έβλεπαν  τόσο  μεγάλο πλήθος  εχθρών και την Πόλι στα χέρια του, δεν ήθελαν να παραδοθούν, αντίθετα έλεγαν ότι είναι προτιμότερο να πεθάνουν  παρα να ζούν.

Όταν όμως κάποιος Τούρκος ανέφερε στον αμηρά την γενναία τους αντίσταση, εκείνος πρότεινε να κατεβούν , με την συμφωνία να είναι ελεύθεροι οι ίδιοι , το πλοίο και όλος ο εφοδιασμός που είχαν. Παρά την  πρόταση αυτή, μόλις και μετα βίας τους έπεισαν να φύγουν. Δύο Ιταλοί , τα αδέλφια Παύλος και Τρωίλος , μάχονταν γενναία μαζί με άλλους στον τόπο που είχαν διαταχθεί να προστατεύουν και απέκρουαν με σφοδρότητα  τους εχθρούς σε μία γενναία συμπλοκή  και σύγκρουσι. Πολλοί σκοτώθηκαν και από τις δύο πλευρές, δηλαδή από εκείνους  που έκαμναν την επίθεση και από αυτούς που υπεράσπιζαν  την θέσι τους. Όταν όμως ο Παύλος έστρεψε τα μάτια του και είδε τους εχθρούς μέσα στην Πόλι , είπε στον αδελφό του :

«Φρίξε ήλιε , Στέναζε γή , η Πόλι έπεσε! Ανώφελο να πολεμούμε πλέον. Ας φροντίσουμε  λοιπόν για την δική μας σωτηρία αν είναι δυνατόν».

Κι έτσι οι εχθροί έγιναν κύριοι της Πόλεως στις 29 Μαίου του έτους 6961 (1453 μ.Χ. ημέρα Τρίτη και ώρα δύο και μισή. Οι Τούρκοι όσους συναντούσαν  τους άρπαζαν και τους αιχμαλώτιζαν , ενώ εκείνους που προσπαθούσαν  να αντισταθούν τους έσφαζαν και η γή σε μερικούς τόπους  δεν φαινόταν καθόλου από τους νεκρούς. Το θέαμα που αντίκρυζε κανείς ήταν τρομερό.

Θρήνοι πολλοί και ποικίλοι , αμέτρητοι οι ανδραποδισμοί ευγενών αρχοντισσών και παρθένων αφιερωμένων στον θεό , που σύρονταν  ανελέητα  από τους Τούρκους πιασμένες από τα μαλλιά της κόμης και τις πλεξούδες  της κεφαλής ενώ αυτές οδύρονταν.

Ποιος θα μπορούσε  να περιγράψει τις κραυγές  και το κλάμα των παιδιών  και την λεηλασία των αγίων εκκλησιών , την φρίκη που ακουγόταν ; Παντού κυριαρχούσε το κακό και ο καθένας ένοιωθε πόνο. Στα σπίτια  θρήνοι και κλάματα, στους δρόμους οδυρμοί, στους ναούς γοερές κραυγές , σκουξίματα ανδρών , θρήνοι γυναικών , τραβήγματα , αιχμαλωσίες , ξεσχίσματα και βιασμοί.. Οι σεβαστοί για την καταγωγή τους  ατιμάζονταν, οι πλούσιοι εξευτελίζονταν . Οι πλατείες , οι γωνίες  κάθε τόπου πλημμύριζαν από κακουργήματα. Κανένας τόπος δεν έμεινε  χωρίς να ερευνηθεί και να μολυνθεί. Ω Χριστέ βασιλιά , σώσε κάθε πόλι και κάθε χωριό , όπου κατοικούν Χριστιανοί από τέτοια  θλίψι και συμφορά. Οι άπιστοι δεν άφησαν άσκαφτο κανένα κήπο η σπίτι , καθώς έψαχναν για κρυμμένους θησαυρούς και άλλα πολύτιμα πράγματα και τα πήραν μαζί τους..

Μόλις η Πόλις πάρθηκε , ο αμηράς  μπήκε  μέσα και αμέσως  με μεγάλο ζήλο άρχισε να ψάχνη τον βασιλιά. Δεν είχε τίποτε άλλο στο μυαλό του παρά να μάθη αν ζή η πέθανε. Κάποιοι τον πλησίασαν  και έλεγαν ότι έφυγε, άλλοι ότι είναι κρυμμένος στην Πόλι και άλλοι ότι σκοτώθηκε πολεμώντας. Ο αμηράς  όμως θέλοντας  να βεβαιωθεί , έστειλε να ψάξουν στον σωρό των σκοτωμένων Χριστιανών και απίστων. Οι απεσταλμένοι έπλυναν πάρα πολλά κεφάλια νεκρών, μήπως  και αναγνωρίσουν το βασιλικό. Δεν μπόρεσαν όμως να το αναγνωρίσουν , αλλά βρήκαν το πτώμα του βασιλιά που βτο ανεγνώρισαν  από τις βασιλικές περικνημίδες και τα πέδιλα , επάνω στα οποία  ήταν ζωγραφισμένοι χρυσοί αετοί , όπως συνηθιζόταν  για τους βασιλείς..Όταν το έμαθε ο αμηράς  χάρηκε  και ευφράνθηκε πολύ. Αμέσως  διέταξε και οι παρευρισκόμενοι εκεί Χρσιτιανοί έθαψαν το βασιλικό πτώμα  με βασιλικές τιμές. Αλοίμονο στην μοίρα μου τι μου είχε  γραφτό! Η διάρκεια ζωής του αειμνήστου βασιλέως ήταν 49 έτη , τρείς μήνες και είκοσι ημέρες.

(Πηγές για την πολιορκία και πτώση της Κωνσταντινουπόλεως:

Γ.Φραντζής, Μιχαήλ Δούκας , Λαόνικος Χαλκοκονδύλης , Κατακουζηνός Σπαντουτζής , Κριτόβουλος ίμβριος , Δωρόθεος Μονεμβασιώτης , Μανουήλ Μαλαζόνος απο πλευράς Ελλήνων – Λεονάρδος της Χίου , Καρδινάλλιος Ισίδωρος , Πούσκουλο , Τετάλντι , Καμπένι , Ντολφίνο, Μπάρμπαρο , Μοντάλντο και Κριστόφορο Ρικκέριο απο τους Δυτικούς  – Ασίκ Πασαζαντέ , Τουρσούν μπέη , Χειρουλάχ , Εγβλιά Τζελεμπί ,Σαάντ εντ Ντιν απο τους Τούρκους και  Μιχαήλ Κωνσταντίνοβιτς «Σλαβικό Χρονικό» απο πλευράς Σλαύων. Όλες οι ανωτέρω πηγές  ευρίσκονται στις  εκδόσεις της  Βόννης:  «Ecthesis Chronicon» , «Historia Politika» και  «Historia Patriarchica»).

 

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Μάνος Κιλημάντζος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά