Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

ΜΙΑ ΠΡΩΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΗ……

Γραφει η Κατερινα Κιλημαντζου

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μία πολιτεία, εκεί ψηλά στην Ανατολική Μακεδονία, χαμένη μέσα σε ψηλά , άγρια βουνά, με αιχμηρές κορφές που σχημάτιζαν γιγάντιους όγκους κι που δεν άφηναν ουτε τις αχτίδες του ήλιου να περάσουν.

Στα Βυζαντινά χρόνια ήταν αμυντικό οχυρό, μέχρι που ο Λέων ο Γ’ ο Ίσαυρος το μετέτρεψε σε μέρος εξορίας για τα πρόσωπα της Αυλής, τους ευγενείς και τους στρατηγούς  που έπεφταν σε δυσμένεια.

Εξέχοντα πρόσωπα οι κάτοικοι της πολιτείας, όπως καταλαβαίνετε, με τα χρόνια έκτισαν μία όμορφη πόλη και γέμισαν τα σπίτια τους με Βυζαντινά κειμήλια που είχαν φέρει οι πρόγονοί τους πριν πολλά χρόνια.

Το όνομα της πόλης : ΜΕΛΕΝΙΚΟ !

Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, το Μελένικο έπεσε στα χέρια των Βουλγάρων και αργότερα ελευθερώθηκε πάλι από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη Δούκα Βατάτζη.

Η Οθωμανική κατάκτηση των Βαλκανίων  τον 14ο-15ο αιώνα είχα σαν αποτέλεσμα  μία μακρά περίοδο παρακμής. Όμως ξαναβρίσκουμε το Μελένικο κατά τον 17ο-18ο αιώνα, ως μία ευημερούσα πόλη, χάρις στην παραγωγή καπνού αλλά κυρίως κρασιού που εξαγόταν βασικά στην Αγγλία και την Αυστρία.

Την εποχή αυτή το Μελένικο ήταν επίσης κέντρο καλλιτεχνικό, ιδιαίτερα στον τομέα της εκκλησιαστικής διακόσμησης και ξυλογλυπτικής.

Κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, οι Έλληνες υπέφεραν πολύ από τις επιδρομές των Βουλγάρων κομιτατζήδων που λεηλατούσαν , βίαζαν , άρπαζαν ότι δεν τους ανήκε.

Παρ όλα αυτά οι Έλληνες κοντρα στις αντιξοότητες συνεχίζουν να ευημερούν με σκληρή δουλειά και επιμονή, ώστε να συνεχίσουν την ζωή τους, καλλιεργώντας τα αμπέλια τους και τα καπνά τους.

Όπως όμως γίνεται σχεδόν πάντα στην παγκόσμια Ιστορία, αρκούν οι αποφάσεις των «μεγάλων» για να καθοριστεί η τύχη μιας ολόκληρης πόλης, ερήμην βέβαια των κατοίκων της.

Με το τέλος  του 2ου Βαλκανικού πολέμου και την υπογραφή της συνθήκης του Βουκουρεστίου, στις 28 Ιουλίου 1913, το Μελένικο παραχωρείται στην Βουλγαρία.

Οι κάτοικοι αναγκάζονται  να εγκαταλείψουν τις εστίες τους  και να εγκατασταθούν εκ νέου στο Σιδηρόκαστρο, στις Σέρρες και στην Θεσσαλονίκη.

Και σαν να μην  έφταναν αυτά, την περίοδο 1916-1918, οι Βούλγαροι εκμεταλλευόμενοι τον εθνικό διχασμό εισέβαλλαν στην Ανατολική Μακεδονία και επιδόθηκαν σε δδιώξεις, φυλακίσεις και βασανιστήρια  εναντίον του Ελληνικού πληθυσμού.

Σαράντα δύο χιλιάδες άνδρες και σχεδόν όλοι οι Μελενίκιοι οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στην Βουλγαρία.

Όλα τα αρχεία του Μελένικου καταστράφηκαν απο την φωτιά που έβαλαν οι Βούλγαροι στο Σιδηρόκαστρο ….

Όπου οι Έλληνες προοδεύουν , οι βάρβαροι καταστρέφουν!

Και το Μέλνικ, όπως ονομάζεται σήμερα, είναι μία πο τις μικρότερες και πιο ασήμαντες πόλεις της γείτονος…..

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΩΝ ΒΗΜA

Κατερίνα Κιλημάντζου

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά