Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

ΟΙ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΡΕΙΟ ΕΥΒΟΙΑ

     ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΣ ΚΙΛΗΜΑΝΤΖΟΣ

Η ιδέα έπεσε σε γόνιμο έδαφος. Και αμέσως βλάστησε. Γιγαντώθηκε. Και ξαφνικά γίναμε χιλιάδες !

Να πάμε εκεί, στα καμένα. Να ανακατευτούμε με την ζωή των πυρόπληκτων. Να βοηθήσουμε, όχι με πράγματα (που έχει και ενα στοιχείο ελεημοσύνης που δεν ταιριάζει στον ανεξάρτητο χαρακτήρα του μοτοσυκλετιστή), αλλά με την συμμετοχή μας στην τοπική οικονομία, με την μορφή της κατανάλωσης , σε όποιο επίπεδο μπορούσε ο καθένας μας.

Την Κυριακή 29 Αυγούστου λοιπόν, στο ραντεβού πριν την μεγάλη γέφυρα της Χαλκιδας άρχισαν να μαζεύονται μηχανές και αναβάτες ! Πολλές μηχανές, περισσότεροι αναβάτες (αρκετοί ήταν δικάβαλοι). Κάποια στιγμή το πάρκινγκ της γέφυρας δεν μας χωρούσε και άρχισε σιγά σιγά η αναχώριση προς την Βόρεια Εύβοια. Πάντα με την εξαιρετικά σημαντική βοήθεια της Τροχαίας Χαλκίδας, την οποία όλοι μας ευχαριστούμε πάρα πολύ. Η Τροχαία στην υπηρεσία της κοινωνίας! Εύγε!

Αρχισε λοιπόν η (οργανωμένη , με μικρές ταχύτητες και με μεγάλη προσοχή) η πορεία, πάνω απο χιλίων μοτοσυκλετών (και ίσως αρκετά παραπάνω).

Και αμέσως πήραμε την αμοιβή μας για την πρωτοβουλία αυτή!

Κόσμος έβγαινε στα πεζοδρόμια. Χειροκροτούσε, χαιρετούσε, έβγαζε φωτογραφίες.  Δεν θέλαμε τίποτε άλλο.. Μόνο την συμμετοχή του κόσμου! Άλλο ένα ευχαριστώ που τους το οφείλουμε !

Αρχισε η άνοδος. Επαναλαμβάνω, πολύ προσεκτικά και πειθαρχημένα και αυτό είναι ένα τεράστιο επίτευγμα και για όσους ηγήθηκαν της εκδήλωσης αλλά και στους ίδιους τους μοτοσυκλετιστές. Δεν είναι καθόλου εύκολο να πειθαρχήσουν τόσα πολλά άτομα και μάλιστα με μοτοσυκλέτες και σε μία (πρώην…) πανέμορφη διαδρομή!  Κι όμως, τα καταφέραμε!

Φτάσαμε στο Μαντούδι και μέχρι εκεί η συνηθισμένη ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ Εύβοια μας χαμογελούσε.

Στο Μαντούδι άρχισε η μελαγχολία γιατι αρχίσαμε να βλέπουμε απο μακριά την μαυρίλα.

Στην Στροφιλιά η μελαγχολία έγινε πόνος !  Παντού μαυρίλα. Τεράστια δέντρα καρβουνιασμένα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Και το έδαφος να έχει πάρει εκείνο το σταχτί χρώμα του θανάτου. Γιατι θάνατο συναντήσαμε!

Περίπου μία ώρα (προσεκτικής επαναλαμβάνω) οδήγησης μέσα στην απίστευτη μαυρίλα.

Ελάχιστες στιγμές ανακούφισης όταν το μαύρο διακοπτόταν απο κάποιες αραιές πινελιές πρασίνου. Ήταν τα δέντρα που γλύτωσαν σαν απο θαύμα..

Και για δες ! Μία μπόρα που έπεσε τις προηγούμενες μέρες έδωσε έξαφνα πνοή σε κάποια μικρά θαμνάκια (καμένα επιφανειακά προφανώς) να πετάξουν νέα πράσινα κλαράκια.

Όση καταστροφή και να προξενήσει ο άνθρωπος , η Φύση ξέρει τον δρόμο. Με τα δικά της μέτρα, με τους δικούς της ρυθμούς. Μόνο που ο σημερινός άνθρωπος δεν θα προλάβει να ξαναχαρεί την  ομορφιά που ο ίδιος κατέστρεψε. Είναι η τιμωρία του !  Μία δίκαιη τιμωρία κι ας μην αξίζει σε όλους …

Στο Πευκί έγινε η ανασυγκρότηση και οι ομάδες άρχισαν την κάθοδο χωριστά πλέον.

Η δικιά μας γύρισε απο τον δρόμο της Ιστιαίας. Και ενω απολαμβάναμε την πλούσια (και ανέπαφη) βλάστηση, μόλις πλησιάσαμε Ροβιές, να πάλι το εφιαλτικό σκηνικό.

Η φωτιά έφτασε μέχρι την θάλασσα ! Έκαψε σπίτια (όχι πολλά ευτυχώς), έκαψε περιουσίες, έκαψε καλλιέργειες…

Τα υπόλοιπα ήταν μία τυπική επιστροφή μέσα απο μαγικές εικόνες, δίπλα στο ποτάμι. Ενας παράδεισος που τουλάχιστον αυτός γλύτωσε.

Επιστρέψαμε κουρασμένοι, αλλά γεμάτοι. Στις αποσκευές μας κουβαλάγαμε πολύτιμο φορτίο! Το χαμόγελο των ντόπιων ανθρώπων.

Χρειάζεται κανείς τίποτε περισσότερο απο ένα χαμόγελο ;

Υ.Γ. Κάποιες , λίγες φωτογραφίες. Δεν υπήρχε εξ άλλου διάθεση για περισσότερες… Δεν πας σε μία κηδεία με την φωτογραφική σου μηχανή…  : https://photos.app.goo.gl/E9a6fHkiHRsL7m387

 

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Μάνος Κιλημάντζος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά