Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος…..

Αργά στην αρχή, πιο σβέλτα κατόπιν, το πλοίο άρχισε να στρίβει ακολουθώντας τον ελιγμό που ο καπετάνιος είχε σχεδιάσει και παραγγείλει στον τιμονιέρη ακριβώς κάτω από την γέφυρα, μέσα από το «χωνί» που μετέφερε τα παραγγέλματα. Ο «τηλέγραφος» έδωσε εντολή στα σπλάχνα του θωρηκτού, οι βαλβίδες άνοιξαν, ο ατμός πέρασε στα κανάλια του και όλο το ατσάλινο σκαρί τρεμούλιασε από το σοκ της απελευθερωμένης δύναμης.
Στο μηχανοστάσιο, ο Στεφανής, επίστρατος ναύτης από εμπορικό τρεχαντήρι, έτρεχε μαζί με τους συντρόφους του, ιδρωμένος, μέσα στα λάδια, να προφτάσει τις εντολές του αξιωματικού μηχανικού.
Οι κύλινδροι ανεβοκατεβαίνουν φρενιασμένα και μέσα στην αντάρα, το πλοίο τραντάχτηκε απότομα και ένας βαρύς τρομακτικός κρότος έφτασε, φιλτραρισμένος μέσα από τόνους ατσάλι, μέχρι τα έγκατά του.
Ήταν η πρώτη ομοβροντία των κανονιών του «Γ.ΑΒΕΡΩΦ» ενάντια στον Τούρκικο στόλο.
Ήταν η απαρχή της ναυμαχίας της Έλλης.
Ήταν η είσοδος στο μονοπάτι που οδήγησε το υπέροχο πολεμικό στα σαλόνια της αθανασίας.

Στέκομαι κι εγώ στην σκάλα που οδηγεί στο πρυμναίο κατάστρωμα, στρωμένο με στέρεο ξύλο.
Το πρώτο πράγμα που αντικρίζει ο επισκέπτης είναι τα πρυμναία κανόνια που πυργώνονται από πάνω του. Σε οριζόντια θέση, με τις κάνες τους ταπωμένες με μπρούτζινα, γυαλισμένα στην εντέλεια, καπάκια , δείχνουν κάπου πέρα μακριά και απροσδιόριστα. Μακάρι όλα τα κανόνια του κόσμου να έμεναν έτσι σιωπηλά. Ουτοπία δυστυχώς!
Πάντως κι ετούτα εδώ έχουν το μερίδιό τους (και τι μερίδιο !) στις συγκρούσεις των ανθρώπων! Ο πυργίσκος στο πλάϊ έχει μία θυρίδα για να μπαίνουν οι πυροβολητές. Και είναι ανοιχτή! Μικρός ο χώρος. Καταλαμβάνεται στο μεγαλύτερο μέρος του από τα «φορεία» που παραλαμβάνοντας τις οβίδες από τα έγκατα του σκάφους, μέσω του ανελκυστήρα, τις σπρώχνουν μέσα στις κάνες για να σφραγιστούν και με το παράγγελμα να εκτοξευτούν κατά του εχθρικού στόχου.
Ρίχνω μια ματιά προς τα πίσω. Στην τεράστια σημαία που κυματίζει στην πρύμη. Πριν ανέβω είχα χαζέψει από τον ντόκο την πρύμη με τον θυρεό και το όνομα του πλοίου, αλλά και το μπαλκόνι απ όπου ο ναύαρχος Κουντουριώτης βγαίνοντας από την καμπίνα του αγνάντευε το Ελληνικό Αιγαίο!
Να περάσω μέσα ! Να δω! Να μυρίσω! Να ταυτιστώ! Να ζήσω το καράβι!
Μπήκα!
Οι διάδρομοι είναι στενοί. Αυτή ήταν και η αρχική μου εντύπωση. Παράξενη αυτή η οικονομία χώρου για ένα τόσο εντυπωσιακό πλοίο. Συνέρχομαι ! Πολεμικό είναι , χαζέ !
Οι αίθουσες για τους ναύτες είναι γεμάτες αιώρες για τον λιγοστό ύπνο τους. Δίπλα οι οπλοβαστοί με τα τουφέκια στην θέση τους. Το καθένα θα έχει την ιστορία του, αλλά πώς να σου την πούνε; Τουφέκια είναι και η λαλιά τους δεν είναι ανθρώπινη. Είναι η λαλιά του θανάτου…
Στο ίδιο επίπεδο προχωρώντας προς την πλώρη είναι οι χώροι που φυλάγεται το κάρβουνο. Μακαράδες κουμαντάρουν τεράστια πάνινα «ζεμπίλια» για να μεταφέρουν το κάρβουνο κάτω , στα καζάνια. Δίπλα τους, μεγάλα κοφίνια, προφανώς για να γεμίζουν τα ζεμπίλια.
Κι ακόμη πιο μπροστά, φτάνοντας πια στο πρωραίο κομοδέσιο, είναι το καρέ των κατωτέρων αξιωματικών με τις προσεγμένες κουκέτες. Και από πάνω, η γέφυρα. Το μυαλό του καραβιού.
Η αίθουσα του πηδαλίου, με την τιμονιέρα, η γυροσκοπική πυξίδα, το εφεδρικό τιμόνι και βέβαια ο «τηλέγραφος». Αυτός που θα μετατρέψει την φωνή του κυβερνήτη σε σήμα προς το μηχανοστάσιο!
Και από πάνω , η γέφυρα. Η ανώτατη (μετά τον θεό) αρχή του καραβιού. Μαζί η αίθουσα με τους χάρτες και το δωμάτιο των επικοινωνιών.
Η θέα από την γέφυρα, ασύγκριτη! Από κάτω εξέχουν τα κανόνια της πλώρης και στην συνέχεια το κατάστρωμα, οι μηχανισμοί για τις άγκυρες, οι βαριές καδένες και πιο πέρα… ο ορίζοντας! Απορώ πως μπορούσαν οι αξιωματικοί της γέφυρας να συγκεντρώνονται, έχοντας τέτοιο θέαμα μπροστά τους!
Γυρίζω για να κατέβω στα χαμηλότερα επίπεδα και περνάω έξω από τα πλαϊνά καταστρώματα, ανάμεσα στα πλευρικά κανόνια με τους πυργίσκους τους. Δεν μπορείς να μην σηκώσεις το κεφάλι για να αντικρίσεις τα τρία ίσια φουγάρα που δεσπόζουν από πάνω σου μαζί με τις αντένες του πολεμικού. Εντυπωσιακό το θέαμα !
Επιστρέφω προς τα μέσα και διαβαίνω πάλι τους κλειστοφοβικούς διαδρόμους. Σε κάποια σημεία φαρδαίνουν και εκεί υπάρχουν εκθέματα όπως ασύρματοι, στολές, φωτογραφίες και σχέδια, όλα όσα αφορούν στην ιστορία του θωρηκτού Γ.ΑΒΕΡΩΦ.
Συνεχείς μεταλλικές βεράντες και απότομες σκάλες οδηγούν τον επισκέπτη όλο και πιο βαθιά στα σπλάχνα του πλοίου.
Και να! Οι ογκώδεις γεννήτριες που καταλαμβάνουν κάθε χώρο κάνοντάς σε να νοιώθεις συνθλιμμένος ανάμεσά τους.
Πιο κάτω ! Κι άλλο πιο κάτω! Και να ο κινητήρας. Τα μούσκουλα του βαποριού!
Ένα πολύπλοκο μεταλλικό τέρας , ακίνητο τώρα αλλά που όσο ήταν ζωντανό είμαι σίγουρος ότι θα ξεκούφαινε και τον πιο κουφό!
Όλα τα τμήματα ανοιχτά, εκτεθειμένα. Τα έμβολα, οι μπιέλες, τα κουζινέτα, οι γρασσαδόροι, ένα σωρό μετρητές και ακόμη πιο κάτω (πόσο πιο κάτω πια ; ) παγιδευμένος στα σφιχτά δεσμά κάθε μπιέλας… ο άξονας!
Περνάει μέσα από μία θυρίδα σε μέρη άδυτα, σκοτεινά, αδιαπέραστα, για να καταλήξει στα ύφαλα της πρύμης, κάτω από το πάτωμα των διαμερισμάτων του ναυάρχου και να καταλήξει στην προπέλα που κάποτε έδινε την τρομακτική για την εποχή (και τους εχθρούς) ταχύτητα στο πελώριο σκαρί.
Από πάνω (άντε πάλι αυτοί οι κλειστοφοβικοί εσωτερικοί διάδρομοι…) η καμπίνα του Κουντουριώτη, το γραφείο του, η αίθουσα συσκέψεων με τους αξιωματικούς του πολεμικού. Είναι εκεί που ιδέες και ψυχή έμπαιναν σε χαρτί, γίνονταν σχέδια που με την σειρά τους μπολιάζονταν αντρειοσύνη και δίψα ελευθερίας και μετατράπηκαν σε Ιστορία και Δόξα!
Εξακολουθώ να τριγυρνάω (άσκοπα πλέον) πάνω κάτω, μέσα έξω , μπρός πίσω.
Όταν ανέβεις στο ΑΒΕΡΩΦ παγιδεύεσαι! Δεν θέλεις να «ξεμπαρκάρεις»! Ταυτίζεσαι!
Ήρθε όμως η ώρα.
Ξαναβγαίνω στο πρυμναίο κατάστρωμα. Ανάμεσα στα κανόνια, επάνω στον χαλύβδινο μπουλμέ, μία μπρούτζινη πλάκα με το σήμα του Κουντουριώτη προς τον υπόλοιπο Ελληνικό στόλο τον Δεκέμβριο του 1912 :
«ΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΙΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΑΣ ΕΥΧΑΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΚΑΙ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ, ΠΛΕΩ ΜΕΘ’ ΟΡΜΗΣ ΑΚΑΘΕΚΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΙΝ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ. ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ»
Και στο κατάστρωμα, κάτω από την μπρούτζινη καμπάνα, το όνομα του πλοίου και η επίσης μπρούτζινη πλάκα του κατασκευαστή : FRATELLIORLANDO&C. –LIVORNO 1911
Στην κεφαλή της σκάλας, γυρνάω το πρόσωπο προς την σημαία και πλέον πατάω τσιμέντο.
Πριν φύγω περνάω από το διπλανό παρκάκι που φιλοξενεί τον ανδριάντα του ναυάρχου Κουντουριώτη να κοιτάζει με καμάρι το πλοίο του!
Άλλη μία τελευταία ματιά στα κανόνια, στα φουγάρα, στο πλοίο!
Άλλη μια ματιά στην Ιστορία !
Ευγνώμων!
Μάνος Κιλημάντζος

Φωτογραφίες :https://photos.google.com/share/AF1QipN-f-UMq5mT9MBWVRFB4LDzZDqo5u9xs1bLViIzzi9kYUnLrZYoDX3vR6fgj-RSDw?key=NEtreUQ2TkQwbWpxUW1wMFRNZEJKQVBEMGhsTWNR

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά