Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Όλο και συχνότερα προτείνεται σαν τρόπος διαχείρισης των ανεπιθύμητων συμπεριφορών η αγνόηση αυτών. Το επιχείρημα που ακολουθεί τη λογική αυτή είναι, ότι η συμπεριφορά εκδηλώνεται για να τραβήξει την προσοχή ή ότι είναι χειριστική.

Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί κλαίει για να του δώσουν πατατάκια ή κάνει κάποια αταξία κοιτώντας τους γονείς του, χαρακτηρίζεται ως «χειριστικό». Ας σημειώσουμε εδώ, ότι οι συμπεριφορές αυτές είναι προϊόν συνδιαμόρφωσης από το περιβάλλον και δεν προέρχονται από τη «χειριστικότητα» του παιδιού.

Είναι όμως η αγνόηση μίας συμπεριφοράς μία αποτελεσματική πρακτική;
Ας σκεφτούμε ένα παιδί το οποίο τείνει να κλαίει για να διεκδικήσει αυτό που θέλει, συμπεριφορά η οποία όπως προαναφέρθηκε χαρακτηρίζεται ως χειριστική. Εάν απλά αγνοήσουμε το κλάμα, θα μειωθεί η συχνότητα εκδήλωσης του;
Πιθανότατα όχι.

Κάθε συμπεριφορά που εκδηλώνεται κρύβει ένα ιστορικό ενίσχυσης.

Πολύ πιθανό το παιδί να έχει αποκτήσει κάποια στιγμή αυτό που επιθυμεί με το κλάμα. Έπειτα, με την αγνόηση μίας συμπεριφοράς δεν διδάσκουμε τη συμπεριφορά που θέλουμε να δούμε, ενώ πολλές φορές αφήνουμε το παιδί να βιώνει δυσάρεστες συναισθηματικές καταστάσεις.

Τι μπορούμε να κάνουμε όμως;

Διδάσκουμε το παιδί να εκδηλώνει την επιθυμητή συμπεριφορά

Ας γυρίσουμε στο παιδί που κλαίει γιατί θέλει να του δώσουν κάποιο αντικείμενο. Εάν αποφασίσουμε να αγνοήσουμε τη συμπεριφορά του, θα έχουμε ως αποτέλεσμα ένα παιδί να κλαίει (ίσως και για πολλή ώρα) με ό,τι δυσάρεστες συνέπειες επιφέρει αυτό για το παιδί αλλά και τον γονέα.

Εναλλακτικό σενάριο:

Εξηγούμε στο παιδί ότι δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τι θέλει με τον τρόπο που το ζητάει (για παράδειγμα το κλάμα, την επιθετικότητα, ή με άσχημο λεξιλόγιο). Το βοηθάμε να ζητήσει λειτουργικά αυτό που θέλει (να δείξει ή να ονοματίσει) ή να εκφράσει με επιθυμητό τρόπο το αίτημά του.

Ενισχύουμε κάθε επιθυμητή μορφή συμπεριφοράς, η οποία μπορεί να αντικαταστήσει τη μη επιθυμητή.

Τι γίνεται εάν δεν γίνεται να ικανοποιηθεί το αίτημα του παιδιού; Και εδώ η απλή αγνόηση της συμπεριφοράς δεν προσφέρει τίποτα στο παιδί ή σε εμάς.

Δείχνουμε ενσυναίσθηση, προσπαθούμε να δείξουμε στο παιδί ότι κατανοούμε την δυσαρέσκειά του.

Ορίζουμε, εάν είναι εφικτό, το πλαίσιο στο οποίο μπορεί να ικανοποιηθεί το αίτημά του.

Παρέχουμε στο παιδί ερεθίσματα ενασχόλησης με κάτι το οποίο μπορεί να το βοηθήσει να ηρεμήσει.

Η αγνόηση μίας συμπεριφοράς από μόνη της δεν μπορεί να διαμορφώσει μία επιθυμητή συμπεριφορά.

Πρέπει να συνδυάζεται με την παροχή πλούσιας ενίσχυσης των συμπεριφορών προς την επιθυμητή κατεύθυνση, οι οποίες λειτουργούν ασυμβίβαστα με τις ανεπιθύμητες. Τέλος, όταν χρειαστεί να αγνοήσουμε μία συμπεριφορά, αγνοούμε μόνο αυτήν και όχι το ίδιο το παιδί..

 

Νίκη Ζαχαριά: Ψυχολόγος

https://www.newsitamea.gr/

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.