Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΣΕΒΑ – Εικαστικός
Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ ή Θεόφιλος Κεφαλάς όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γνωστός απλά ως
Θεόφιλος ήταν λαικός ζωγράφος της Νεοελληνικής τέχνης.Κυρίαρχο στοιχείο του είναι η Ελληνικότητα
του και η εικονογράφιση της λαικής παράδοσης και ιστορίας.

theofilos 4.tif

Η ακριβής χρονολογία γέννησής του Θεόφιλου δεν είναι γνωστή.Θεωρείται πως γεννήθηκε κατά το
διάστημα 1867-1870 στη Βαρειά της Λέσβου.Ο πατέρας του ήταν τσαγκάρης,ενώ η μητέρα του ήταν
κόρη αγιογράφου.

Σε νεότερη ηλικία επέδειξε μέτριες σχολικές επιδόσεις αλλά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ζωγραφική όπου στην οποία απέκτησε τις βασικές γνώσεις δίπλα στον παππού του. Η ζωή του ήταν δύσκολη εξαιτίας του
κόσμου που τον χλεύαζε επειδή κυκλοφορούσε φορώντας την παραδοσιακή φουστανέλα.

Σε ηλικία 18 χρονών εγκατέλειψε το οικογενειακό του περιβάλον και εργάστηκε ως θυροφύλακας στο
Ελληνικό προξενείο της Σμύρνης.Έμεινε εκεί μερικά χρόνια και μετέπειτα εγκαταστάθηκε στην πόλη του
Βόλου,περίπου το 1897.

Εκεί ζούσε αναζητώντας ευκαιριακές δουλειές και ζωγραφίζοντας σπίτια και μαγαζιά της περιοχής,όπου σώζονται μέχρι και σήμερα.

Προστάτης του εκείνη την περίοδο στάθηκε ο κτηματίας Γιάννης Κοντός,για λογαριασμό του οποίου ο Θεόφιλος
πραγματοποίησε αρκετά έργα.

Η οικία Κοντού αποτελεί σήμερα το μουσείο Θεόφιλου. Εκτός από τη ζωγραφική ο Θεόφιλος συμετείχε στη διοργάνωση λαικών θεατρικών παραστάσεων,στις εθνικές γιορτές και την περίοδο της αποκριάς,όπου κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο,άλλοτε ντυμένος σαν Μέγας Αλέξανδρος,με τους μαθητές σε παράταξη μακεδονικής φάλαγγας,άλλοτε σαν ήρωας της Ελληνικής επανάστασης με εξοπλισμό και κοστούμια που έφτιαχνε ο ίδιος.

Αφορμή ένα επεισόδιο σε ένα καφενείο,όπου κάποιος [για να διασκεδάσει] τον έριξε από τη σκάλα που ήταν ανεβασμένος και ζωγράφιζε επέστρεψε στη Μυτιλήνη το 1927.

Στη Μυτιλήνη παρά τις κοροίδιες και τα πειράγματα του κόσμου συνέχιζε να ζωγραφίζει
πραγματοποιώντας πολλές τοιχογραφίες σε χωριά έναντι ευτελούς αμοιβής συνήθως ένα πιάτο φαγητό
και λίγο κρασί.

Πολλά από τα έργα αυτά δυστυχώς έχουν καταστραφεί ,ή από τη φυσική φθορά του χρόνου η τα κατέστρεψαν μετά από χρόνια οι οιδιοκτήτες τους [τα έβαψαν ξανά από πάνω].

Στην Μυτιλήνη τον συνάντησε ο Στρατής Ελευθεριάδης [Τεριάντ] ο οποίος διέμενε στο Παρίσι.Στον
Τεριάντ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η αναγνώριση της αξίας του έργου του Θεόφιλου,αλλά και η διεθνής
προβολή,που ωστόσο σημειώθηκε μετά το θάνατο του.

Με έξοδα του Τεριάντ ανεγέρθηκε το μουσείο Θεόφιλου στη Βαρειά

. Τα έγα του τα υπόγραφε συνήθως χρησιμοποιώντας το επώνυμο της μητέρας του,ενώ το μοναδικό έργο που έφερε το κατά κόσμου όνομα του,έχει υπογραφή »Έργο Θεόφιλου Γαβριήλ Κεφαλά»και είναι μια εικόνα Κωνσταντίνου και Ελένης στο σκευοφυλάκιο του Ιερού Ναού Ταξιαρχών στις Μηλιές Πηλίου.

Ο Θεόφιλος πέθανε το Μάρτιο του 1934 παραμονή του Ευαγγελισμού πιθανότατα από τροφική
δηλιτηρίαση στη Μυτιλήνη.

Τον Ιούνιο του 1961 εγκαινιάστηκε μεγάλη έκθεση με έργα του Θεόφιλου στο Μουσείο του
Λούβρου.

Ήταν ο θρίαμβος του »φουστανελά»που κάποτε τον αποκαλούσαν »σοβατζή».

Το κοσμοπολίτικο Παρίσι υποδέχτηκε τον τον Έλληνα αυτοδίδακτο καλλιτέχνη,τον »παρθένο μαθητή των
αισθήσεων». Η έκθεση οφείλετε στον Τεριάντ, βαθύ πατριώτη και εμπνευστή κορυφαίων δημιουργών του 20ου αιώνα,που ανακάλυψε τον Θεόφιλο και προσέδωσε κύρος στο έργο του,κινώντας το ενδιαφέρον της Ευρώπης και των διανοούμενων της εποχής

Ο »εν φρίξεις φοστανελάς» μπήκε στις αίθουσες του πιο λαμπρού Μουσείου και οι Λουδοβίκοι συναντήθηκαν με τον Κατσαντώνη,τον Αθανάσιο Διάκο,τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη,τον Μέγα Αλέξανδρο και την Αρετούσα.

………………………………………………..ΜΑΡΙΑ ΤΣΕΒΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά