Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος

 

  1. ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ

Ο Μεσαίωνας αρχίζει τον 4ο μ.Χ. (και τελειώνει περίπου 1000 χρόνια αργότερα).

Ορόσημο μεταξύ της ύστερης αρχαιότητας και του Μεσαίωνα είναι η ημερομηνία των εγκαινίων της «Νέας Ρώμης» (11 Μαΐου 330 μ.χ.) που σχεδιάστηκε κατ’ απομίμηση της αρχαίας Ρώμης.

Ο Χριστιανισμός επικρατεί στην Ανατολή. Στην Δύση όμως συναντά ακόμη δυσκολίες στην εξάπλωσή του (θα επικρατήσει 1,5 αιώνα αργότερα).

Το όνομα της αυτοκρατορίας παραμένει «Ρωμαϊκή αυτοκρατορία» , ενώ από τον 5ο μ.Χ. αιώνα, με τον διαχωρισμό του κράτους , ονομάζεται «Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία».

Το 327 μ.χ. στην 2η Οικουμενική σύνοδο ανακαλείται η καταδίκη των Αρειανιστών (που είχαν καταδικαστεί ως αιρετικοί στην 1η Οικ. Σύνοδο).

Ο Κωνσταντίνος οργανώνει την αυτοκρατορία καλά.

Έχει νικήσει και τους εξωτερικούς εχθρούς και τελικά πεθαίνει το 337 μ.χ.

Λέγεται ότι λίγο πριν πεθάνει βαφτίζεται χριστιανός , αλλά δεν υπάρχει ιστορική απόδειξη για το γεγονός αυτό.

Μετά τον θάνατό του , οι γιοι του Κώνστας , Κωνσταντίνος Β’ και Κωνστάντιος αλληλοεξοντώνονται και τελικά επικρατεί ο Κωνστάντιος, ο οποίος ήταν το ίδιο κακός χαρακτήρας όπως ο πατέρας του, χωρίς όμως να έχει και τα δικά του πολιτικά και στρατιωτικά χαρίσματα.

Και αυτός εξοντώνει όλους τους συγγενείς του για να μην έχει μελλοντικά προβλήματα διεκδικήσεων του θρόνου.

Οι μόνοι που γλιτώνουν την σφαγή επειδή είναι μικρά παιδιά είναι οι ανιψιοί του Γάλλος και Ιουλιανός (που έμελλε να είναι ο τελευταίος Φλάβιος αυτοκράτωρ).

 

Ιουλιανός

Ο Κωνστάντιος αντιμετωπίζει συνεχείς εισβολές από Δυσμάς από Γότθους , Αλαμανούς κλπ και κατά κανόνα χάνει.

Επί βασιλείας του η αυτοκρατορία χάνει μεγάλες εκτάσεις από τον βορρά.

Επίσης το γεγονός ότι ο Κωνστάντιος είναι Αρειανός , συνεπάγεται διωγμούς  εναντίον των «ορθοδόξων» χριστιανών (ορθοδόξων όχι με την σημερινή έννοια βεβαίως, αφού δεν υφίσταται σχίσμα των εκκλησιών).

Ο Ιουλιανός μεγάλωσε στην Νικομήδεια της Βιθυνίας και μορφώθηκε με κλασσική παιδεία. Παρά το ότι του παρασχέθηκε χριστιανική μόρφωση , δέχεται μόνο τυπικά την χριστιανική αντίληψη και επιμένει να μελετά την αρχαία φιλοσοφία. Ευτυχώς γι αυτόν τον προστατεύει η αυτοκράτειρα Ευσεβία , γυναίκα του Κωνστάντιου.

Όμως ο Κωνστάντιος , πάντα καχύποπτος σχετικά με την εμφάνιση πιθανού σφετεριστή , τον κατασκοπεύει στενά. Κατ’ εντολή του αυτοκράτορα ο Ιουλιανός στερείται παντελώς στρατιωτικής εκπαίδευσης ώστε να είναι ακίνδυνος.

Φοιτά όμως στην Νεο Πλατωνική Ακαδήμια στην Αθήνα.

Ο αδελφός του ο Γάλλος διορίζεται Καίσαρ στην Ανατολή. Εκεί όμως αποτυγχάνει παταγωδώς και εκτελείται από τον Κωνστάντιο.

Ο Ιουλιανός καλείται στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα , όπου του ανατίθεται να αναχαιτίσει τους Φράγκους (το ισχυρότερο Γερμανικό φύλο) που έχουν κατακτήσει πολλά Ρωμαϊκά εδάφη και έχουν εισχωρήσει ακόμη και νότια του Ρήνου.

Στην ουσία ο Κωνστάντιος στέλνει τον Ιουλιανό στον χαμό του.

Χωρίς στρατιωτική εκπαίδευση, με μόνο 300 ανεκπαίδευτους στρατιώτες  , αναχωρεί την 6η Νοεμβρίου του 354 (κατ’ άλλους το 356).

Παραδόξως και παρά τα μειονεκτήματά του , ο Ιουλιανός αποδεικνύεται ο μεγαλύτερος στρατηγός της αυτοκρατορίας από την εποχή του Τραϊανού.

Στην Βίενα (Βιέννη) μαζεύει στρατό και αρχίζει να εκπαιδεύεται μαζί με τους στρατιώτες επί ένα χρόνο.

Εν τω μεταξύ ο Κωνστάντιος φέρνει συνεχώς προσκόμματα στην αποστολή του.

Πάντως μέσα σε 3 χρόνια ο Ιουλιανός νικά συνεχώς και εκκαθαρίζει την Γαλατία από τους Φράγκους.

Θεωρείται μάλιστα και ο ιδρυτής των Παρισίων (το αρχαίο Λούγδουνουμ) συνενώνοντας τους οικισμούς σε άστυ (κατά το παράδειγμα του Θησέως με τας Αθήνας) , έχοντας αναγνωρίσει την στρατηγική σημασία της πόλεως την οποία κάνει επίσημα έδρα του.

Μάλιστα αφού απέκρουσε τους εισβολείς , προέβη και σε επιθετικές εκστρατείες κατατροπώνοντας τους Γερμανούς.

Γίνεται πολύ αγαπητός στους Γαλάτες , αφού κάνει πολύ καλή διαχείριση της εξουσίας του στην Γαλατία , με συνέπεια να μειώνεται η φορολογία.

Σχηματίζει και στρατό από ντόπιους (ώστε να έχουν κίνητρο να υπερασπίζονται τον τόπο τους) και η περιοχή ευθύνης του πάει εξαιρετικά καλά υπό την διοίκησή του.

Στην Ανατολή , ο Κωνστάντιος εκστρατεύει κατά των Περσών. Υφίσταται ήττες όμως και διατάσσει τον Ιουλιανό να του παραδώσει τον στρατό του για να κάνει δεύτερη εκστρατεία κατά των Περσών.

Όμως οι στρατιώτες του Ιουλιανού δεν θέλουν να εγκαταλείψουν τις οικογένειές τους και να πάνε στην Ανατολή. Έτσι επαναστατούν και κατά τα πρότυπα των προηγούμενων , ανακηρύσσουν τον Ιουλιανό αυτοκράτορα.

Αυτός αρχικά αρνείται , αλλά τελικά υποχωρεί στις πιέσεις του στρατού και δέχεται το αυτοκρατορικό αξίωμα το 361 μ.χ.

Ο Κωνστάντιος τον αντιμετωπίζει πλέον σαν σφετεριστή και κινείται εναντίον του.

Στην πορεία όμως πεθαίνει και πριν ξεψυχήσει ορίζει τον Ιουλιανό ως νόμιμο διάδοχό του (τον τελευταίο των Φλάβιων).

Η βασιλεία του Ιουλιανού διήρκεσε μόνο 2 χρόνια (361 – 363 μ.χ.).

Αυτά όμως τα 2 χρόνια ήταν εξαιρετικά σημαντικά και καθόρισαν τα επόμενα 500 χρόνια για την αυτοκρατορία , με την διοικητική και κοινωνική αναμόρφωση του κράτους.

Μεταξύ των πολλών κοινωνικών παρεμβάσεων, χτίστηκαν γηροκομεία και πτωχοκομεία, αφού η επαιτεία θεωρήθηκε αμάρτημα.

Βγάζει από την θέση τους, τους διεφθαρμένους κρατικούς λειτουργούς και στην θέση τους βάζει αποδεδειγμένα ικανούς και εγκρατείς ανθρώπους.

Το κράτος λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένο ρολόι και οι εχθροί δεν τολμούν να θίξουν τα σύνορα.

Η αναμόρφωση του Ιουλιανού προχώρησε σε όλα τα επίπεδα.

Ιδιαίτερη σημασία έδωσε στην θρησκεία και την εκπαίδευση.

Στον τομέα της θρησκείας, εγκαθίδρυσε την ανεξιθρησκία , αναγνωρίζοντας όλους τους επισκόπους (Αρειανούς και «ορθόδοξους» , οι οποίοι ανταγωνίζονται πλέον για τις επισκοπικές θέσεις) .

Επίσης επαναφέρει τις πάτριες συνήθειες , θεωρώντας τον εαυτό του ως Έλληνα. Αυτή του η κίνηση εξόργισε τους χριστιανούς οι οποίοι είχαν επωφεληθεί όλων των «θησαυρών» που υπήρχαν στους αρχαίους ναούς και τώρα θα έπρεπε να τους επιστρέψουν.

Στα πλαίσια της ανεξιθρησκίας αναστηλώνει και τον ναό του Σολομώντος για τους Εβραίους.

Στον τομέα της εκπαίδευσης θέσπισε την υποχρεωτική εκπαίδευση μέχρι την ηλικία των 18 ετών.

Απαγόρευσε στους χριστιανούς να διδάσκουν κλασσική παιδεία με το σκεπτικό ότι δεν μπορούν να μεταδώσουν / διδάξουν νοήματα που σαν χριστιανοί δεν μπορούν να κατανοήσουν , κατατριβόμενοι απλά σε «κανόνες γραμματικής» κλπ.

Με αυτή του την κίνηση ο απώτερος σκοπός του φαίνεται να είναι α γίνουν οι «εθνικοί» σταδιακά , άρχουσα πνευματική τάξη.

Επιτρέπει επίσης ξανά την επίσημη λειτουργία στα «εθνικά» ιερά , προσπαθώντας να στρέψει τους Έλληνες στην πατρώα θρησκεία.

Οι χριστιανοί , από πλευράς τους αλληλομάχονται μεταξύ τους και ταυτόχρονα θεωρούν τον Ιουλιανό εχθρό τους , αφού δεν δέχονται την ανεξιθρησκία.

Έτσι ονομάζουν τον Ιουλιανό «Παραβάτη» η «Αποστάτη» .

Το 363 μ.χ. ο Ιουλιανός αποφασίζει εκστρατεία κατά των Περσών (δυναστεία Σασσανιδών με πρωτεύουσα την Κτησιφώνα).

Στην στάση που κάνει στην Αντιόχεια , αντιμετωπίζεται πολύ εχθρικά από τον χριστιανικό πληθυσμό. Οι χριστιανοί πλέον τον θεωρούν ανοιχτά και απροκάλυπτα εχθρό τους.

Συνεχίζοντας την εκστρατεία , συντρίβει τους Πέρσες σε 3 διαδοχικές μάχες και είναι προ των πυλών της Κτησιφώνος, έτοιμος να καταλάβει την πόλη.

Στην προσπάθεια πληγώνεται μυστηριωδώς (πιθανότατα από δικό του στρατιώτη , χριστιανό , δεδομένου ότι η πληγή δεν δικαιολογείται από την θέση που ευρίσκετο κατά την στιγμή του τραυματισμού του).

Η πληγή στο ήπαρ είναι θανάσιμη και τον Ιούνιο του 363 μ.χ. ο Ιουλιανός πεθαίνει.

Ο Ιουλιανός υπήρξε ρομαντικός. Προσπάθησε να αλλάξει πράγματα τα οποία όμως είχαν ήδη πάρει τον δρόμο τους ανεπιστρεπτί.

Συγκρούσθηκε με το κατεστημένο και αυτό τον πολέμησε αμείλικτα.

Ο Θάνατός του έφερε βαρύ πένθος σε όλους (χριστιανούς και εθνικούς) επειδή η διοίκησή του ήταν πάντα φιλολαϊκή.

Το προσωνύμιο «Παραβάτης» η «Αποστάτης» που του προσέδωσαν οι χριστιανοί δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα.

Ο Ιουλιανός δεν «παρέβη» , ούτε «αποστάτησε» από κάποια πίστη, δεδομένου ότι μόνο κατά τους τύπους ήταν χριστιανός. Η αληθινή του πίστη, την οποία ποτέ δεν έκρυψε , ήταν η πατρογονική πίστη των Ελλήνων (εθνικών).

Με τον θάνατό του τελειώνει ουσιαστικά η αρχαία Ιστορία.

Το κράτος ξαναπέφτει στο απόλυτο χάος.

Οι χριστιανοί επικρατούν πλήρως και πλέον αρχίζουν απροκάλυπτα οι διωγμοί κατά των εθνικών.

Ο Ιουλιανός , θεώρησε τον εαυτό του Έλληνα , είχε Ελληνική παιδεία πολύ υψηλού επιπέδου και μιλούσε συνεχώς Ελληνικά.

Έγραψε πολλά έργα , μεταξύ των οποίων το πιο βαρυσήμαντο ήταν το «κατά Γαλιλαίων» , το οποίο όταν πέθανε , απαγορεύτηκε , όπως και τα λοιπά έργα του.

Συμπερασματικά αντί για «Παραβάτης» , το πιο ταιριαστό προσωνύμιο για τον Ιουλιανό είναι : «Ιουλιανός ο φιλόσοφος» .

 

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Μάνος Κιλημάντζος

 

(Συνεχίζεται …39)

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά