Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος

  1. Κωνσταντίνος ο Μέγας

Ο Κωνσταντίνος υπήρξε μεγάλη πολιτική ιδιοφυΐα και γι αυτόν τον λόγο η Ιστορία τον απεκάλεσε Μέγα.

Από την άλλη όμως ήταν πολύ σκληρός, μέχρι βαρβαρότητας, στην συμπεριφορά του και ήταν εντελώς αναλφάβητος.

Ανάμεσα στα εγκλήματα που του καταλογίζουν είναι το ότι έπνιξε τον γιο του Κρίσπο , έβρασε (…) την γυναίκα του Φαύστα, εξόρισε την μητέρα του Ελένη και λίγο πριν πεθάνει εκτέλεσε όλους τους συγγενείς του!!!

Από νωρίς διέβλεψε την δυναμική που είχε ο χριστιανισμός για το κράτος , δεδομένου ότι οι χριστιανοί και αυξάνονται , αλλά είναι και φανατικοί , πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να «χειραγωγηθούν» πιο εύκολα.

Η αναγόρευσή του από την εκκλησία σαν Άγιου και ισαπόστολου έγινε διότι ανέβασε στην εξουσία την εκκλησία , όχι γιατί ήταν καλός άνθρωπος.

Θεσμοθέτησε την ανεξιθρησκία (Διάταγμα των Μεδιολάνων), πράγμα που σημαίνει ότι αυτόματα σταματάνε οι διωγμοί κατά των χριστιανών, οι οποίοι πλέον μπορούν να συμμετέχουν στην κεντρική διοίκηση χωρίς να προσκυνούν τον αυτοκράτορα.

Έτσι γίνονται εύκολα χριστιανοί οι υπάρχοντες αξιωματικοί, όπως επίσης και οι ήδη υπάρχοντες χριστιανοί μπορούν πλέον εύκολα να ανέλθουν στην ιεραρχία.

Τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο Χριστιανισμός εξαπλώνεται και στην Δύση , ενώ μέχρι τότε  ευδοκιμούσε μόνο στην Ανατολή και μόνο στα όρια της πόλης της Ρώμης.

Το 324 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος συλλαμβάνει το σχέδιο της μεταφοράς της πρωτεύουσας από την Ρώμη , σε κάποια πόλη ανατολικότερα.

Στην Ανατολή υπάρχουν πλούσιες πόλεις , μεγάλοι πληθυσμοί αλλά και οι μεγάλοι εχθροί του κράτους , οι Πέρσες.

Αρχικά σχεδιάζει να κάνει πρωτεύουσα του κράτους την Τροία.

Όμως παίρνοντας αρνητικό χρησμό από το Μαντείο των Δελφών , αλλάζει γνώμη και ιδρύει την πρωτεύουσα στο Βυζάντιο (αρχαία αποικία των Μεγαρέων).

Ένα λοιπόν ακόμη ιστορικό παράδοξο συμβαίνει με την επιλογή της νέας πρωτεύουσας. Η Κωνσταντινούπολη, το λίκνο του ορθόδοξου χριστιανισμού στους αιώνες που ακολουθούν, οφείλει την ίδρυσή της σε «ειδωλολατρικό» χρησμό ….

Στο Βυζάντιο ο Κωνσταντίνος ιδρύει την «Νέα Ρώμη».

Τα εγκαίνια της νέας πρωτεύουσας γίνονται στις 11 Μαΐου του 330 μ.χ.

Το όνομα «Νέα Ρώμη» η νέα πρωτεύουσα το κράτησε για πολύ λίγο.

Μετά τον θάνατο του Μ. Κωνσταντίνου ονομάζεται Κωνσταντινούπολις προς τιμήν του ιδρυτού της.

Το πρόβλημα που ανακύπτει πλέον είναι πως το «Ρωμαϊκό» κράτος έχει πρωτεύουσα  στην οποία κατοικούν σε συντριπτική πλειοψηφία Έλληνες.

Το ίδιο γενικά συμβαίνει και με το τεράστιο κράτος ο πληθυσμός του οποίου είναι μία φυλετική πανσπερμία με τους Ρωμαίους να είναι πλέον μία μικρή μειοψηφία.

Έτσι συνεκτικός κρίκος των πολιτών του κράτους δεν είναι η εθνικότητα και η φιλοπατρία.

Ο Κωνσταντίνος διαβλέπει το πρόβλημα και ως συνεκτικό κρίκο επιλέγει την κοινή θρησκεία.

Ως κοινή θρησκεία επιλέγει την πιο δυναμική και την ταχύτερα ανερχόμενη, δηλαδή τον Χριστιανισμό.

Σύμφωνα με την επιλογή αυτή, οι πολίτες δεν είναι πλέον Ρωμαίοι , Έλληνες , Γότθοι κλπ αλλά απλά χριστιανοί.

Έτσι, μέσα σε 30 χρόνια οι χριστιανοί από διωκόμενοι γίνονται κυρίαρχοι, ακριβώς  επειδή ο Κωνσταντίνος θεωρεί ότι ο Χριστιανισμός βολεύει ως συνεκτικός κρίκος του κράτους.

Ο αυτοκράτορας πλέον δεν είναι «θεός» αφού δεν το δέχονται αυτό οι χριστιανοί, αλλά κυβερνά «ελέω Θεού» ώστε να γίνεται αποδεκτός από τους χριστιανούς.

Δεν είναι δηλαδή θεός , αλλά του έχει αναθέσει ο Θεός την διακυβέρνηση…

Ο Κωνσταντίνος, παρ’ ότι δεν είναι χριστιανός ηγείται της 1ης Οικουμενικής συνόδου και ο κλήρος τον ορίζει «ποντίφικα».

Το αξίωμα του Ποντίφικος (Pontefix) ήταν αρχαίο αξίωμα στην Ρώμη και αφορούσε τον υπεύθυνο για την ασφάλεια των γεφυρών (Ponte) της πόλης.

Με τον καιρό εξελίχθηκε σε ιερατικό αξίωμα , ειδωλολατρικό αρχικά , χριστιανικό στην συνέχεια.

Παρ’ όλα αυτά ο Κωνσταντίνος δεν κάνει ακόμη τον χριστιανισμό επίσημη θρησκεία του κράτους , αλλά την διατηρεί σαν μία ακόμη από τις υπάρχουσες θρησκείες στο κράτος . Μέχρι εκείνη την εποχή ο χριστιανισμός εφήρμοζε την διδασκαλία του Χριστού στην πράξη , χωρίς ιδιαίτερο τελετουργικό.

Τον χριστιανισμό θα καθιερώσει σαν επίσημη θρησκεία του κράτους ο γιος του Κωνστάντιος , επί της βασιλείας του οποίου η εκκλησία οργανώνεται , γίνεται επίσημος θεσμός με τελετουργικό , ιεραρχία και αποκτά όλο και περισσότερη κοσμική εξουσία.

Στην 1η Οικουμενική σύνοδο καταδικάζεται ο Αρειανός και οι ομοϊδεάτες του ως αιρετικοί και συντάσσεται  το «Σύμβολο της Πίστεως» (το «Πιστεύω»).

 

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Μάνος Κιλημάντζος

 

(Συνεχίζεται ..38)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.