Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος

 

  1. ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΠΟΔΟΜΗΣΙΣ ΤΗΣ RESPUBLICA

Πρώτη Τριανδρία (61 π.χ.) Πομπήιος – Κράσος – Ιούλιος Καίσαρ

Ο Πομπήιος έχει φτάσει στο απόγειο της πολιτικής του ακμής και μεσουρανεί στην Ρώμη. Πολιτικός του αντίπαλος είναι ο Κράσος ο οποίος είναι και ο πλουσιότερος σε ολόκληρη την Ρώμη , έχοντας δημιουργήσει την τεράστια περιουσία του με καθόλου τίμιο τρόπο , κατά την διάρκεια των προγραφών του Σύλλα.

Αγόραζε δηλαδή σε εξευτελιστικές τιμές τις περιουσίες των προγραμμένων, διότι οι άλλοι Ρωμαίοι από ντροπή δεν τις έπαιρναν. Όπου είχε κτήμα , περιέργως γινόταν πυρκαγιά που κατέστρεφε τα γύρω κτήματα τα οποία έτσι έχαναν την αξία τους και ο Κράσος τα αγόραζε φτηνά. Τις εκτάσεις που αποκτούσε με αυτόν τον καθόλου έντιμο τρόπο τις άφηνε άχτιστες ώστε να αυξήσει τεχνητά την αξία των υπαρχόντων κτιρίων (τα περισσότερα των οποίων ήταν δικά του).

Όταν ο Πομπήιος πλησίαζε την Ρώμη, ο Κράσος φοβούμενος το σκάει.

Ο Πομπήιος φτάνει στην Ρώμη και κάνει τον θρίαμβό του. Υπάρχει μάλιστα η φήμη ότι θα γίνει και αυτός «δικτάτωρ» , αλλά ο Πομπήιος τις διαψεύδει εμπράκτως διαλύοντας τον στρατό του (έπαιξε ρόλο και ο χαρακτήρας του που ήταν αρκετά ντροπαλός). Η κίνησή του αυτή τον κάνει πολύ δημοφιλή στην Ρώμη και ο Πομπήιος ακολουθεί πολιτική καριέρα εκλεγόμενος Ύπατος.

Ο Κράσος καθησυχάζει και επιστρέφει στην Ρώμη. Μάλιστα ζητά την βοήθεια του Πομπήιου για να εκλεγεί και αυτός Ύπατος πράγμα που τελικά επιτυγχάνει .

Παρά το γεγονός ότι και οι δύο ύπατοι προέρχονται από την παράταξη του Σύλλα , αυτοί διαφωνούν συνεχώς.

Στο πολιτικό σκηνικό δρουν επίσης και ο Κάτων ο Νεώτερος (τίμιος και αδέκαστος Ρωμαίος) , και ο Κικέρων.

Το 59 π.χ. εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή και ο άσημος ανιψιός του Μάριου , ο Ιούλιος Καίσαρ. Προσπαθεί να εκλεγεί ύπατος υποσχόμενος να συμφιλιώσει τον Πομπήιο με τον Κράσο και ζητά την βοήθεια και των δύο.

Ο Ιούλιος , στην νεαρή του ηλικία δεν είχε καλή φήμη ως προς την συμπεριφορά του.

Δεν δούλευε , ζητούσε χρήματα που δεν επέστρεφε και γενικά ήταν άνθρωπος χαμηλής υπόληψης.

Παρά το ότι ήταν οπαδός (και ανιψιός) του Μάριου, ο Σύλλας τον είχε θεωρήσει ανάξιο λόγου για να τον συμπεριλάβει στις λίστες των προγραφών και έτσι σημειώνεται το παράδοξο , ο Ιούλιος να γλιτώσει ακριβώς λόγω της ανυποληψίας του.

Εν πάσει περιπτώσει , εκλέγεται Ύπατος με την βοήθεια Πομπήιου και Κράσου.

Δίνει και την 18χρονη κόρη του Ιουλία σαν νύφη στον Πομπήιο ( ο Πομπήιος και η Ιουλία απετέλεσαν ένα από τα πιο αγαπημένα και πιστά ζευγάρια στην κοινωνία της Ρώμης).

Ως γαμπρός του Ιουλίου, ο Πομπήιος γίνεται ο καλύτερος φίλος και υποστηρικτής του. Ο Ιούλιος , ως δημοκρατικός δίνει πολλά προνόμια στον λαό, παρ’ ότι ως Ύπατος θα έπρεπε να εκπροσωπεί τα συμφέροντα των πατρικίων (σε αντιδιαστολή ο Δήμαρχος εκπροσωπούσε τους πληβείους).

Μετά την λήξη της θητείας του ο Ιούλιος Καίσαρ προτείνει στον Πομπήιο και στον Κράσο να μοιραστούν την εξουσία. Αυτοί δέχονται και εφ’ όσον και οι τρεις είναι παντοδύναμοι πλέον , κανείς δεν τους φέρνει αντίρρηση.

Στην ουσία , οι παραδοσιακοί θεσμοί της Ρώμης έχουν καταργηθεί !!

Οι τρεις , σχηματίζουν την 1η Τριανδρία και η Ρωμαϊκή επικράτεια μοιράζεται μεταξύ τους ως ακολούθως:

Πομπήιος: Ιβηρική , Ιταλία , Ελλάδα

Κράσος : Ανατολή

Ιούλιος Καίσαρ : γίνεται διοικητής των πέραν των Άλπεων κτίσεων (Γαλατία) με 5ετή θητεία.

Στην ουσία ο Ιούλιος Καίσαρ είναι ο «ριγμένος» από την μοιρασιά , δεδομένου ότι οι άλλοι δύο θέλουν τεχνηέντως να απαλλαγούν από την παρουσία του.

Ο Πομπήιος έχοντας την μεγαλύτερη εξουσία , κυβερνά την καρδιά του κράτους.

Ο Κράσος στην Ανατολή ψάχνει αφορμές ώστε να καταξιωθεί σαν στρατηγός. Στην προσπάθειά του αυτή επιτίθεται κατά των Πάρθων (περσική φυλή εγκατεστημένη μεταξύ Τίγρη και Ευφράτη , φημισμένοι για την ικανότητά τους στην τοξοβολία, εξ ου και η έκφρασις “Πάρθειον βέλος”). Στην εκστρατεία αυτή ο Κράσος συντρίβεται από τους Πάρθους. Σκοτώνεται ο γιος του Πόπλιος και ο ίδιος ο Κράσος  συλλαμβάνεται και εκτελείται, οπότε και ο Κράσος αλλά και ο διάδοχός του φεύγουν οριστικά από το προσκήνιο.

Ο Ιούλιος Καίσαρ από την άλλη , στην Γαλατία , επιδεικνύει πολύ μεγάλη σοβαρότητα και στρατιωτική ικανότητα , σε πλήρη αντίθεση με την προηγούμενη συμπεριφορά του.

Κατακτά όλη την Γαλατία, την μισή Βρετανία και μεγάλο μέρος της Γερμανίας (Germanus = γείτονας στην λατινική , και προσέδωσε το όνομα «Γερμανοί» στους βόρειους γείτονες ανεξαρτήτως φυλής) μέχρι την Κολωνία (Κολωνία = αποικία).

Συλλαμβάνει συνολικά 3.000.000 αιχμαλώτους οι οποίοι πουλιούνται ως δούλοι και άλλοι 1.000.000 Γαλάτες σκοτώνονται αντιστεκόμενοι.

Η θητεία του ανανεώνεται για άλλα 5 χρόνια (συνολικά 10 χρόνια στην Γαλατία).

Η μεγάλη και καθοριστική νίκη του Ιουλίου Καίσαρα είναι στην Αλυσία (η Αλέσια) , το σημερινό Κλερμόν Φεράν. Αντίπαλός του ο Βερκινγκεντορίξ (η κατάληξη …ριξ βγαίνει από το rex , δηλαδή βασιλιάς) επί κεφαλής των ενωμένων Γαλατών.

Ο Ιούλιος με 40.000 λεγεωνάριους πολιορκεί την Αλυσία που την υπερασπίζουν 75.000 Γαλάτες. Κάνει «περιτοιχισμό» της πόλης , όταν ο Βερκινγκεντορίξ φτάνει με άλλους 170.000 Γαλάτες !!!

Παρά την δύσκολη θέση του ο Ιούλιος φτιάχνει άλλο ένα τείχος , με τις δυνάμεις του ανάμεσα στα δύο τείχη , ώστε να εμποδίσει  τους δύο Γαλατικούς στρατούς να ενωθούν. Στην ουσία δηλαδή , ο Ιούλιος Καίσαρας πολιορκεί πολιορκούμενος.

Με αιφνιδιαστική έξοδο , ο Ρωμαϊκός στρατός κατασφάζει τους Γαλάτες του Βερκινγκεντορίξ και η Αλυσία μη έχοντας πλέον άλλη ελπίδα παραδίδεται.

Ο Βερκινγκεντορίξ παραδίδει σε ειδική τελετή τα όπλα του στον Ιούλιο Καίσαρα και στέλνεται αιχμάλωτος στην Ρώμη , όπου πεθαίνει από την λύπη του μετά από λίγο.

Για την νίκη του ο Ιούλιος Καίσαρ αναφωνεί την περίφημη έκτοτε φράση του :

Veni , vidi, vici  (ήλθα , είδα , νίκησα).

Ο Πομπήιος αρχίζει να ανησυχεί για την πολύ μεγάλη φήμη που έχει αποκτήσει ο Ιούλιος. Έχει χάσει και την γυναίκα του Ιουλία στην γέννα, άρα ο συγγενικός δεσμός του με τον Ιούλιο δεν υφίσταται και τον θεωρεί πλέον αντίπαλο.

Ο Πομπήιος ξαναπαντρεύεται την Κορνηλία , χήρα του Πόπλιου (γιου του Κράσου που σκοτώθηκε από τους Πάρθους) και γίνεται εκφραστής των αντιπάλων του Ιουλίου Καίσαρα , προετοιμαζόμενος να γίνει αρχηγός των αριστοκρατικών.

Έχει όμως μείνει εκτός στρατιωτικής δράσης για πάνω από 10 χρόνια και η φήμη του ως στρατηγού έχει αρχίσει και φθίνει , σε αντίθεση με αυτήν του Ιουλίου Καίσαρα που βρίσκεται στο ζενίθ της. Έτσι ο Πομπήιος δεν μπορεί να μαζέψει πολύ και αξιόπιστο στρατό.

Παρ’ όλα αυτά ο Ιούλιος προσπαθεί να λύσει τις διαφορές τους με διαπραγματεύσεις, πράγμα που απορρίπτει ο Πομπήιος πιέζοντάς τον να διαλύσει τον στρατό του.

Αντί να υπακούσει , ο Ιούλιος Καίσαρ φτάνει με τον στρατό του στα όρια της επικράτειας του Πομπήιου , στον ποταμό Ρουβίκωνα της βόρειας Ιταλίας.

Προβληματίζεται αν θα πρέπει να διαβεί τον ποταμό (πράγμα που σημαίνει ότι κηρύσσει πόλεμο κατά του Πομπήιου).

Τελικά αποφασίζει να διαβεί τον Ρουβίκωνα λέγοντας άλλη μία από τις φημισμένες φράσεις του :«Ο κύβος ερρίφθη» (alea yacta est) και προελαύνει.

Ο Πομπήιος δημιουργεί  στρατό 40.000 αλλά δεν έχει χρόνο να τον εκπαιδεύσει. Μάλιστα από τις 7 λεγεώνες που έχει φτιάξει , οι 4 αυτομολούν στον Καίσαρα.

Ευρισκόμενος σε δεινή θέση ο Πομπήιος φεύγει μαζί με την Σύγκλητο από την Ρώμη και πάει στο Βρινδίσιο (Πρίντιζι) όπου βρίσκεται και ο στόλος του (περίπου 500 πλοία). Εκεί κάνει ένα πολύ σοβαρό στρατηγικό λάθος και φεύγει για την Ελλάδα εγκαταλείποντας το πλεονέκτημα που έχει να είναι κοντά στον στόλο του, αλλά και την πρόσβαση που είχε στον στρατό της Ιβηρικής.

Ο Καίσαρ διαβλέπει το λάθος και αρχικά πάει στην Ιβηρική για να την καταλάβει , αφού πρώτα έχει πάρει χωρίς μάχη την Ρώμη.

Πάλι εκστομίζει άλλη μία απο τις φημισμένες του φράσεις : «Πάμε στην Ισπανία να νικήσουμε έναν στρατό χωρίς στρατηγό , και μετά πάμε στην Ελλάδα να νικήσουμε έναν στρατηγό χωρίς στρατό».

 

Η μάχη των Φαρσάλων

Πράγματι , αφού ξεκαθαρίζει την Ιβηρική , στρέφεται προς την Ελλάδα , όπου όμως ο Πομπήιος ανθίσταται επιτυχώς. Τελικώς , ο Καίσαρ τον παρασέρνει σε μάχη στα Φάρσαλα , που είναι μακριά από την θάλασσα , άρα ο Πομπήιος δεν έχει την βοήθεια από τον στόλο του , ούτε και μπορεί να διαφύγει.

Ο στρατός του Πομπήιου συντρίβεται και ο ίδιος γλιτώνει με δυσκολία φτάνοντας  στην θάλασσα και διαφεύγει με ένα πλοίο εγκαταλελειμμένος από όλους.

Ένας από τους στρατηγούς του Πομπήιου , φανατικός δημοκράτης , είναι και ο Βρούτος, τον οποίο ο Καίσαρ μετά την νίκη του συγχωρεί (πιθανότατα ήταν νόθος γιος του).

 

Κυριαρχία του Ιουλίου Καίσαρα – Αίγυπτος – Κλεοπάτρα

Ο Ιούλιος Καίσαρ είναι κυρίαρχος των πάντων.

Η RES PUBLICA καταργείται.

Ο Πομπήιος περνά στην Μυτιλήνη παίρνει την γυναίκα του Κορνηλία και φεύγει κυνηγημένος . Επιλέγει να πάει στην Αίγυπτο όπου βασιλεύει ο Πτολεμαίος (αδελφός της Κλεοπάτρας) και του ζητά άσυλο.

Ο Πτολεμαίος , ευρισκόμενος σε δίλημμα για το αν πρέπει να δυσαρεστήσει τον Ιούλιο παρέχοντας άσυλο στον Πομπήιο, τον δολοφονεί και κόβοντας το κεφάλι του και το δάκτυλό του με το δακτυλίδι του τα στέλνει μέσα σε καλάθι στον Ιούλιο ελπίζοντας να του γίνει αρεστός.

Ο Ιούλιος γίνεται έξαλλος με την βάρβαρη και ιερόσυλη συμπεριφορά. Τιμωρεί τους δολοφόνους και στρέφεται εναντίον του Πτολεμαίου εισβάλλοντας στην Αίγυπτο και τασσόμενος υπέρ της αδελφής του Κλεοπάτρας η οποία μισούσε τον Πτολεμαίο και προσπαθούσε να τον εκθρονίσει.

Το 46 π.χ. ο Ιούλιος Καίσαρ μπαίνει στην Αίγυπτο και εγκαθιστά την Κλεοπάτρα στον θρόνο. Την ερωτεύεται κεραυνοβόλα.

Κατά τον ελλιμενισμό του Ρωμαϊκού στόλου στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας και χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο παίρνει φωτιά ένα πλοίο. Η φωτιά εξαπλώνεται(μυστηριωδώς) και στην τεράστια και γεμάτη πολύτιμα βιβλία , βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας την οποία και κατακαίγει ολοσχερώς.

Ο Καίσαρ περνά στην Λιβύη κερδίζει τον Σκιπίωνα τον Νεώτερο εξουδετερώνοντας κάθε άλλον διεκδικητή.

Παντρεύεται την Κλεοπάτρα και γυρίζει μαζί της στην Ρώμη όπου η Κλεοπάτρα γεννά τον γιο τους Καισαρίωνα.

Ονομάζεται «ισόβιος δικτάτωρ» και είναι πλέον απόλυτος κυρίαρχος. Όλοι τον κολακεύουν και ο λόγος του είναι διαταγή για τους πάντες.

Το επώνυμό του (Καίσαρ) γίνεται συνώνυμο του αξιώματός του (και έτσι θα μείνει στο μέλλον).

 

Δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρος

Το ερώτημα που τον απασχολεί πλέον είναι εάν θα παραμείνει «ισόβιος δικτάτωρ» η θα ανακηρύξει τον εαυτό του «βασιλέα» , πράγμα ανήκουστο για την δημοκρατική (ακόμη) Ρώμη.

Εάν επέλεγε να γίνει βασιλεύς (μάλλον προς τα εκεί προσανατολιζόταν) ανέκυπτε και δημιουργία κληρονομικού επί του θρόνου δικαιώματος για τον γιο του Καισαρίωνα (δημιουργία δυναστείας δηλαδή) , πράγμα που δεν θα υφίστατο αν παρέμενε «ισόβιος δικτάτωρ».

Ο Καίσαρ διστάζει να προχωρήσει κυρίως λόγω της μεγάλης απέχθειας που έτρεφαν οι Ρωμαίοι για την βασιλεία.

Για να προλάβουν τις εξελίξεις, οι δημοκρατικοί με επί κεφαλής τον Βρούτο, τον παρασέρνουν στην Σύγκλητο και τον δολοφονούν , έτσι ώστε να αποκλειστεί η δυνατότητα βασιλείας.

Ο Βρούτος ήταν εξαιρετικά ηθικός άνθρωπος και βαθύτατα δημοκράτης. Δεν θεωρήθηκε ότι πρόδωσε τον Καίσαρα , αλλά ότι τον σκότωσε χάριν της δημοκρατίας (RES PUBLICA).

Και οι λοιποί συνωμότες , όπως ο Κάσσιος , ήσαν τίμιοι πατριώτες και η πράξη τους δεν είχε ιδιοτελή η προσωπικά κίνητρα, παρά μόνον απέβλεπε στην διατήρηση του πατροπαράδοτου πολιτεύματος της Ρώμης.

Η σκηνή της δολοφονίας του Καίσαρα περιγράφεται εκτενώς και με πολύ παραστατικό τρόπο από τον Πλούταρχο .

Μεταξύ άλλων ο Ιούλιος Καίσαρ έφτιαξε και το «Ιουλιανό ημερολόγιο» με τον Έλληνα Σωσιγένη.

Ήταν το πρώτο ηλιακό ημερολόγιο που ίσχυσε για όλη την Ρωμαϊκή επικράτεια.

Αρχικά είχε 10 μήνες , γι αυτό και ο δέκατος μήνας ονομάστηκε ΔΕΚ-έμβριος

(Dec-ember).

Aργότερα ο Οκταβιανός Αύγουστος προσέθεσε άλλους 2 μήνες. Τον Ιούλιο (προς τιμήν του Καίσαρα) και τον Αύγουστο (προς τιμήν δική του).

Η είδηση του θανάτου του Καίσαρα φέρνει μεγάλη αμηχανία στους Ρωμαίους. Μάλιστα στην κηδεία του παρίστανται και οι δολοφόνοι, οι οποίοι όμως μέχρι εκείνη την στιγμή αντιμετωπίζονται ευνοϊκά ως υπερασπιστές του πατροπαράδοτου πολιτεύματος.

Όμως στην κηδεία , ο Μάρκος Αντώνιος , στενός φίλος του Καίσαρα , βγάζει έναν πύρινο λόγο και καταφέρνει να μεταστρέψει την κοινή γνώμη εναντίον των δολοφόνων. Κάνοντας μάλιστα και μία θεατρικά εντυπωσιακή χειρονομία, κλείνει τον λόγο του πετώντας στο πλήθος την αιματοβαμμένη τήβεννο του νεκρού.

 

Μάρκος Αντώνιος και Οκταβιανός

Ο Μάρκος Αντώνιος ήταν ένα εντυπωσιακό πρόσωπο. Γοητευτικός , αριστοκράτης, γυναικάς και γλεντζές αλλά πολύ γενναίος και έξυπνος στρατηγός.

Πολλοί ιστορικοί παραλληλίζουν τον Μάρκο Αντώνιο με τον Αλκιβιάδη της κλασσικής Αθήνας.

Ήταν το δεξί χέρι του Καίσαρα και είχε ηγηθεί της Ιβηρικής εκστρατείας όπου είχε νικήσει τα στρατεύματα του Πομπήιου.

Μετά την παρέμβαση του Μ. Αντωνίου , οι δολοφόνοι βλέποντας την μεταστροφή της κοινής γνώμης εναντίον τους , φεύγουν από την Ρώμη και πηγαίνουν στην Ελλάδα για να ετοιμάσουν στρατό.

Στην Ρώμη τώρα εμφανίζεται στο προσκήνιο και ο Οκταβιανός (μόλις 17 ετών), υιοθετημένος από τον Καίσαρα και διάδοχός του.

Ο Οκταβιανός αντιμετωπίζει την χλεύη του πληθωρικού Αντωνίου, όμως δείχνει μεγάλη ωριμότητα , αυτοσυγκράτηση και μετρημένο χαρακτήρα , ακολουθώντας πολιτική χαμηλών τόνων , αναδεικνυόμενος σε έξυπνο και ικανότατο πολιτικό.

Συμμαχεί με τον Κικέρωνα , παραδοσιακό υπερασπιστή του πατρογονικού πολιτεύματος (RES PUBLICA) .

Ο Κικέρων γράφει πύρινους λόγους εναντίον του Αντωνίου και έτσι για μία ακόμη φορά η κοινή γνώμη μεταστρέφεται , αυτήν την φορά εναντίον του Αντωνίου ο οποίος πηγαίνει στην Γαλατία την οποία διοικεί ο Λέπιδος.

Εκεί , η ισχυρή προσωπικότητα του Αντωνίου υπερισχύει και ο στρατός τον εκλέγει στρατηγό στην θέση του Λέπιδου.

Ο Αντώνιος φερόμενος έξυπνα και σαν χειρονομία καλής θέλησης , δεν δέχεται την εκλογή αλλά συν διοικεί με τον Λέπιδο.

Μαζί κατεβαίνουν με τον στρατό προς την Ρώμη και φτάνοντας εκτός των τειχών , καλούν τον Οκταβιανό ο οποίος πλέον διοικεί την Ρώμη , να έλθουν σε συμφωνία.

 

2η Τριανδρία

Ο Οκταβιανός δέχεται και οι τρεις μοιράζουν το κράτος σχηματίζοντας την 2η Τριανδρία. Βάσει της συμφωνίας :

Ο Λέπιδος αναλαμβάνει την Ισπανία

Ο Οκταβιανός παίρνει την Ρώμη και την Λιβύη , και

Ο Αντώνιος παίρνει την Ελλάδα και την Ανατολή.

Συντάσσουν επίσης κατάλογο προγραφών , στον οποίο συμπεριλαμβάνουν και… τον φίλο και υποστηρικτή του Οκταβιανού , τον Κικέρωνα….

Οι τρεις της Τριανδρίας παίρνουν τον τίτλο του imperator που σημαίνει «νικητής στρατηγός» (αργότερα ο τίτλος αυτός πήρε την έννοια του αυτοκράτορα).

Ο Μάρκος Αντώνιος και ο Οκταβιανός μεταβαίνουν στην Ελλάδα για να κυνηγήσουν  τους δολοφόνους του Καίσαρα , τον Βρούτο και τον Κάσσιο.

Αρχίζει πόλεμος ο οποίος διαρκεί αρκετά χρόνια.

Ο Οκταβιανός σαν στρατηγός είναι εντελώς άχρηστος σε αντίθεση με τον Αντώνιο που σχεδόν πάντοτε βγαίνει νικητής.

Στην μάχη των Φιλίππων (43π.χ.) ο Μάρκος Αντώνιος κερδίζει τον Βρούτο. Ο Κάσσιος έχει ήδη αυτοκτονήσει έχοντας χάσει και αυτός από τον Αντώνιο.

Ο Βρούτος είχε κερδίσει προηγουμένως τον Οκταβιανό αλλά χάνοντας από τον Αντώνιο και μη έχοντας άλλη διέξοδο , αυτοκτονεί και αυτός.

Ο Αντώνιος τον κηδεύει με μεγάλες τιμές. Κάνοντας μάλιστα μία από τις συνηθισμένες θεατρικές κινήσεις του , σκεπάζει τον νεκρό Βρούτο με την δική του χλαμύδα.

Μετά την εξουδετέρωση των Βρούτου και Κάσσιου, ο Οκταβιανός γυρίζει στην Ιταλία, ενώ ο Αντώνιος προχωρεί στην Ανατολή για να επαναφέρει την κυριαρχία της Ρώμης στους λαούς που είχαν επαναστατήσει.

 

Κλεοπάτρα

Ευρισκόμενος στην Ταρσό της Κιλικίας , αποφασίζει να συναντήσει την Κλεοπάτρα, για να της ζητήσει εξηγήσεις , επειδή αυτή χρηματοδότησε τον στρατό του Κάσσιου (καθαρά πολιτική κίνηση για να κρατά την Ρώμη απασχολημένη , ώστε να αφήνεται ήσυχη η Αίγυπτος).

Η Κλεοπάτρα εμφανίζεται στον Αντώνιο με τεράστια μεγαλοπρέπεια και πλούτο και κατακτά ερωτικά τον Αντώνιο. Περιγραφή της πομπής της Κλεοπάτρας αλλά και των κινήτρων της να γοητεύσει τον Αντώνιο, μας δίνει με πολλές λεπτομέρειες ο Πλούταρχος.

Ο Αντώνιος γίνεται υποχείριο της Κλεοπάτρας και ενώ βρίσκεται σε πόλεμο με τους Πάρθους , αυτός την ακολουθεί στην Αίγυπτο. Της κάνει δώρο την Κύπρο, την Φοινίκη , την Συρία, αλλά και την πλουσιότατη βιβλιοθήκη της Περγάμου , για να αναστυλώσει την καμένη βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας.

Στην Ρώμη , ο Οκταβιανός προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την δυσαρέσκεια του λαού από την συμπεριφορά του Αντωνίου. Να σημειωθεί ότι ο Μάρκος Αντώνιος ήτο μέγας φιλέλλην , με πολύ μεγάλη Ελληνική παιδεία.

Σε όλα αυτά τα πολιτικά παιγνίδια, ο Λέπιδος δεν συμμετέχει και γενικά δεν παίζει κανέναν ρόλο μελλοντικά.

Η σύγκρουση Οκταβιανού και Αντωνίου αποφεύγεται με τον γάμο του Αντωνίου και της αδελφής του Οκταβιανού , της Οκταβίας.

Η Οκταβία ασκεί χρήσιμη επιρροή στον Αντώνιο , ο οποίος σοβαρεύεται και τελικά νικά τους Πάρθους, κρατώντας τους έξω από τα όρια του κράτους.

Ο Αντώνιος και η Οκταβία ζουν μαζί 3-4 χρόνια, όμως ο Αντώνιος ξαναγυρνά στην Κλεοπάτρα.

Η Οκταβία κρατά αξιοπρεπέστατη στάση, αλλά η αδικία που της έγινε και η ανωτερότητά της , κάνουν τον Αντώνιο ακόμη πιο αντιπαθή στον λαό , παρά το γεγονός ότι η Οκταβία προσπαθεί μέχρι τέλους να τον στηρίξει και να τον δικαιολογήσει.

Η δεύτερη περίοδος της συμβίωσης Αντωνίου και Κλεοπάτρας χαρακτηρίζεται από τρομερή χλιδή και υπερβολές , καταρρακώνοντας συνεχώς το κύρος του Αντωνίου.

 

Ναυμαχία του Ακτίου (31 π.χ.)

Τελικώς , η υποβόσκουσα κρίση μεταξύ του Οκταβιανού και του Αντωνίου γίνεται αναπόφευκτα σύγκρουση.

Συναντώνται στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Άκτιο. Η επιλογή της τοποθεσίας , θεωρείται τραγικό στρατηγικό λάθος από πλευράς Αντωνίου ο οποίος επέλεξε την θάλασσα σαν πεδίο σύγκρουσης για να συμμετέχει και η Κλεοπάτρα με τον στόλο της και να έχει μερίδιο στην νίκη.

Η ναυμαχία είναι αμφίρροπη μέχρι την στιγμή που η Κλεοπάτρα χάνοντας την ψυχραιμία της αποσύρει τα πλοία της και αποχωρεί.

Την έκπληξη από πλευράς στρατού – στόλου του Αντωνίου, διαδέχεται πανικός και κατάρρευση όταν διαπιστώνεται ότι ο Αντώνιος , φοβούμενος μην χάσει την Κλεοπάτρα , την ακολουθεί και αυτός με την ναυαρχίδα του…..

Η νίκη του Οκταβιανού είναι πλήρης. Φέρεται πολύ γενναιόψυχα στους ηττημένους  και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να τους πάρει με το μέρος του και να περάσει στις τάξεις του το σύνολο σχεδόν του αντίπαλου στρατού , αφήνοντας τον Αντώνιο με ελάχιστες δυνάμεις .

Καταδιώκει τον Αντώνιο στην Αίγυπτο. Ο λίγος ούτως η άλλως στρατός του Αντωνίου αυτομολεί στον Οκταβιανό, δεδομένου ότι πλέον ο Αντώνιος με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του δεν χαίρει καμίας εκτίμησης ως πολιτικός άνδρας και στρατηγός.

Προ του αδιεξόδου , ο Αντώνιος αυτοκτονεί και μαζί του αυτοκτονεί και η Κλεοπάτρα.

Η Αίγυπτος γίνεται Ρωμαϊκή επαρχία και το έτος 31 π.χ. είναι το οριστικό τέλος των Ελληνιστικών βασιλείων (Τέλος Ελληνιστικής περιόδου) ενώ ταυτόχρονα τελειώνει και η 1η περίοδος της Ρωμαιοκρατίας.

 

Πλέον η Ρώμη γίνεται αυτοκρατορία (Imperium)

 

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Μάνος Κιλημάντζος

 

(Συνεχίζεται..36)

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.