Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος

  1. ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ

Μέχρι την αρχή του 3ου πΧ αιώνα οι Έλληνες σχεδόν αγνοούσαν την ύπαρξη της Ρώμης, η οποία παρέμενε μία πολίχνη σχεδόν χωρίς σημασία. (την ιστορία της Ρώμης έχει γράψει ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης).

Οι Ρωμαίοι πιστεύουν πως είναι απόγονοι του Αινεία γιού του Πριάμου ο οποίος κατέφυγε στην Ιταλία μετά την πτώση της Τροίας ιδρύοντας το Λάτιο και αρχίζοντας την κατοίκηση της περιοχής. Τον 7ο π αιώνα ιδρύεται η πόλις της Ρώμης από τα αδέλφια Ρώμο και τον Ρωμύλο που ενώνουν τους οικισμούς γύρω από τον Παλατίνο λόφο και τον ποταμό Τίβερι. Θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους των Ελλήνων , από τον Πάλαντα γιό του Ευάνδρου της Αρκαδίας (εξ ού και η λέξις Αρκαδία σημαίνει παράδεισος γι αυτούς και μάλιστα όταν κατέκτησαν την Ελλάδα απήλλαξαν την Αρκαδία από την καταβολή φόρων).

Ήλθαν σε σύγκρουση με τους Ετρούσκους (η Τυρηνούς) οι οποίοι απο πολλούς θεωρούνται απόγονοι των αρχαίων Πελασγών.

Οι Ετρούσκοι είχαν πόλεις κράτη που μάχονταν μεταξύ τους (όπως οι Έλληνες) και διοικούν για πολλούς αιώνες την Ιταλία. Έχουν μάλιστα φόρου υποτελείς τους Ρωμαίους. Πιστεύουν στο 12θεο (από αυτούς πήραν την θρησκεία τους οι Ρωμαίοι).

Η Ρώμη ως υποτελής πόλη έχει Ετρούσκο βασιλέα (REX).

Στις αρχές του 5ου αιώνα οι Ρωμαίοι επαναστατούν και σκοτώνουν τον τελευταίο Ετρούσκο βασιλέα ( τον Ταρκίνιο τον Υπερήφανο) με αφορμή την προσβολή του σε μία Ρωμαία κόρη. Έκτοτε δεν υπάρχει βασιλιάς στην Ρώμη , η οποία φτιάχνει το πολίτευμά της με πρότυπο την Αθήνα εγκαθιδρύοντας τιμοκρατικό πολίτευμα (Σόλων). Το πολίτευμά τους το ονομάζουν RES PUBLICA (πράγματα του λαού).

Η RES PUBLICA είναι η πρώτη περίοδος της Ρώμης (η δεύτερη περίοδος είναι η περίοδος των αυτοκρατόρων και αρχίζει με τον Οκταβιανό Αύγουστο).

Σε αυτήν την 1η περίοδο αρχίζει η εξάπλωση της Ρώμης.

Ο Ρωμαϊκός Δήμος χωριζόταν στους πατρικίους (ευπατρίδες γαιοκτήμονες  απόγονοι των πρώτων κατοίκων της Ρώμης) και τους πληβείους.

Υπήρχαν οι Ρωμαίοι πολίτες και οι σύμμαχοι.

Κάθε 4 χρόνια γινόταν καταμέτρηση της περιουσίας καθενός από τον «τιμητή».

Αν κάποιος είχε αριστοκρατική καταγωγή και απεδείκνυε οτι αύξησε την περιουσία του γινόταν πατρίκιος. Οι υπόλοιποι ασχέτως καταγωγής έμεναν πληβείοι.

Η Σύγκλητος αποτελείτο μόνο από πατρικίους.

Τα αξιώματα ήταν χωρισμένα. Π.χ. ένας πατρίκιος δεν μπορούσε να εκλεγεί δήμαρχος (ο οποίος προστάτευε τον λαό από αυθαιρεσίες εκ μέρους των πατρικίων).

Σε ανταπόδοση ένας πατρίκιος εκλεγόταν στα αξιώματα που προεβλέποντο , από τους πληβείους , τους οποίους εκπροσωπούσε στα δικαστήρια και τους είχε υπό την προστασία τους με αντάλλαγμα την ψήφο τους. Οι πατρίκιοι δηλαδή είχαν τους πληβείους «πελάτες».

Με την πάροδο του χρόνου οι πληβείοι αυξάνονται πολύ και απαιτούν αναδασμό της γης. Οι πατρίκιοι για να αποφύγουν να μοιραστούν την γη τους στρέφουν την πολιτική της Ρώμης σε κατακτητικές εκστρατείες , ώστε να βρεθεί η παραπάνω γη .

Το πολίτευμα της Ρώμης είχε ασφαλιστικές δικλείδες για να μην καταλάβει κάποιος την εξουσία και γίνει βασιλιάς. Έτσι , σε κάθε αξίωμα εξελέγοντο 2 ύπατοι με δικαίωμα αρνησικυρίας (VETO) ο ένας έναντι του άλλου ισόβαθμού του.

Οι ύπατοι είχαν τον ρόλο πρωθυπουργού .

Ο στρατός ήταν επαγγελματικός με πρότυπο την Σπάρτη .

Κάθε Ρωμαίος έπαιρνε βαθμό ανάλογα με την τάξη του. Άρχιζε την στρατιωτική του θητεία στα 18 χρόνια του με διάρκεια θητείας 20 χρόνια το ελάχιστον. Αυτό έδωσε στους στρατιώτες τεράστια στρατιωτική πείρα και οι παλιοί στρατιωτικοί ονομάστηκαν βετεράνοι.

Οι Έλληνες της Μεγάλης Ελλάδος έχοντας αποκτήσει μεγάλα πλούτη και διάγοντες τρυφηλό βίο δεν ήταν διατεθειμένοι να πολεμούν οι ίδιοι. Έτσι τον 4ο πΧ αιώνα αρχίζουν να προσλαμβάνουν Ρωμαίους ως μισθοφόρους.

Προοδευτικά λοιπόν οι Ρωμαίοι μετακινούνται προς νότο και απειλούν τους Έλληνες οι οποίοι φωνάζουν για βοήθεια τον Αλέξανδρο της Ηπείρου (πατέρα του Πύρρου) ο οποίος όμως χάνει και έτσι ο Τάρας πληρώνει φόρο στους Ρωμαίους για να σταματήσουν την επέκταση τους θέτοντας συγκεκριμένα όρια (τα όρια που παραβιάσθηκαν από τους Ταραντίνους και προκάλεσαν αργότερα την ανάμιξη του Πύρρου).

Ο Ρωμαϊκός στρατός αποτελούταν από την λεγεώνα (20.000 στρατιώτες).

Η μικρότερη υποδιαίρεση ήταν η κοόρτις (100 άνδρες) υπό τον εκατόνταρχο (centurion).

H πειθαρχία του Ρωμαϊκού στρατού υπήρξε παροιμιώδης !

Αναφέρεται το επεισόδιο κατά τον πόλεμο με τους Σαββίνους.

Ο Ρωμαίος στρατηγός καλείται στην Ρώμη για να λάβει εντολές.

Δίνει διαταγή κατά την απουσία του να αποφευχθεί κάθε σύγκρουση με τους Σαββίνους. Ο Σαββίνος αρχηγός όμως προκαλεί και ο γιός του στρατηγού παρακούοντας την διαταγή , μονομαχεί και σκοτώνει τον αντίπαλο με αποτέλεσμα να διαλυθεί ο στρατός των Σαββίνων και να καταληφθεί η πόλις. Οταν ο στρατηγός γυρνά, και παρά την μεγάλη νίκη , συλλαμβάνει τον ίδιο τον γιό του και τον εκτελεί για ανυπακοή στις διαταγές του.

Ο στρατός απαγορεύεται να εισέλθει εντός των τειχών της Ρώμης για να αποφευχθεί τυχόν πραξικόπημα απο τους στρατηγούς. Μόνο μετά απο νίκες ο στρατός ερχόταν έξω απο τα τείχη και περίμενε την άδεια εισόδου απο την Σύγκλητο. Μόνο τότε έμπαινε στην πόλη μαζί με τον στρατηγό και τελούσε τον «Θρίαμβο», πανηγυρική παρέλαση δηλαδή με τα λάφυρα και τους αιχμαλώτους της εκστρατείας. Ο νικητής στρατηγός ετιμάτο απο την Σύγκλητο , έπαιρνε την στραταρχική ράβδο και πήγαινε σπίτι του ιδωτεύων εφ εξής , ο δε στρατός επέστρεφε στους στρατώνες του , πάντα εκτός πόλεως.

Το συμπέρασμα που εξάγεται απο την μελέτη της ιστορίας της Ρώμης είναι οτι στην Ρώμη λειτουργούσαν οι θεσμοί υπερ της ιδίας της πόλης, άρα η Ρώμη είχε πάντα σταθερή συμπεριφορά , ενω στην Ελλάδα η συμπεριφορά της πόλης εξηρτάτο απο τα πρόσωπα που κυριαρχούσαν , οπότε όταν άλλαζε ο κυβερνήτης άλλαζε και η τακτική της πόλεως.

Πολλά χρήσιμα συμπεράσματα μπορεί να βγάλει ο μελετητής της Ιστορίας απο την δομή της Ρώμης αυτήν την αρχική περίοδο.

 

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Μάνος Κιλημάντζος

 

(Συνεχίζεται ..32)

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά