Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

…..Συνέντευξη: στον Πάνο Καλουδά.

…Είναι ένας σκηνοθέτης με διεθνή αναγνώριση. Ένας από τους πολύ σημαντικούς
της γενιάς του. Με έργο καταγεγραμμένο πλάϊ σε αυτό των μεγάλων σκηνοθετών της
Ευρώπης. Ένας από τους σκηνοθέτες, που με το ύφος τους δημιούργησαν σχολή.
Και με την προσφορά τους στην τέχνη, κατετάγησαν στην κορυφή  Πέρα από αυτό,
ο Δημήτρης Κολλάτος, είναι ένας απέραντα απλός άνθρωπος,ευγενής, ευαίσθητος
με ανεπανάληπτο χιούμορ. Ένας τρυφερός πατέρας,ένας δοτικός φίλος μα και ένας
απέραντα κοινωνικός Bon Viveur…Δεν κρύβω πως εδώ και πολλά χρόνια με τιμά
με την φιλία του. Η οποία αποτελεί ασπίδα για τους περίεργους αυτούς καιρούς μας
…..
.ΠΚ.—Δημήτρη, λένε πως ήσουν πάντα το ανήσυχο παιδί του κινηματογράφου. Αλήθεια;
.
ΔΚ .—Εάν όλοι οι άλλο ήταν εφησυχασμένοι, τότε ναι. Είναι αλήθεια.Ζωηρό παιδί στην
ιδιωτική μου ζωή ναι ήμουν σίγουρα. Μα ώς ανήσυχος επαγγελματίας δεν ξέρω
. Δεν θα τον αρνηθώ όμως τον τίτλο. Ευπρόσδεκτος είναι. Και θα σου εξηγήσω.
ΠΚ..—Έτσι έχεις καθιερωθεί στο χώρο,ως το αιώνιο επαναστατημένο παιδί του σινεμά.
Με τις συνεχείς ανησυχίες. 
.ΔΚ.—Κοίτα. Ο κινηματογράφος, το θέατρο, είναι μια »εφημερίδα» της καθημερινότητας
μας με πλατιά απήχηση. Αν δεν περάσεις μηνύματα, αν δεν ξύσεις το απόστημα,
ακόμα και στο πιο εύπεπτο έργο σου, και στην απλή κωμωδία ακόμα, τότε, δεν
έχεις εκπληρώσει την αποστολή σου. Με αυτή λοιπόν την έννοια, ο δημιουργός,
πρέπει να έχει ανησυχίες.Να παίρνει θέση στα κακώς κείμενα. Και να τα καταγγέλλει
ΠΚ..—Εσύ, με το έργο σου, παίρνεις θέση; Πέρναγες τέτοια μηνύματα κατά του άδικου;
ΔΚ..—Ε..τι έκανα; Με τον »Άγιο Πρεβέζης» δεν κατέγραψα τον εμπαιγμό των Θείων από
μερίδα του εκκλησιαστικού κατεστημένου; Με τους »Εφοπλιστές» το ίδιο δεν έκανα;
Δεν έδειξα τις απάτες οι οποίες τους απέφεραν άνομο πλούτο; Με τον »Αλέξανδρο
και Αϊσέ» δεν κατήγγειλα  τον ρατσισμό τον ρατσισμό που υπάρχει; Κάθε μου έργο,
έχει και μια μορφή κοινωνικής καταγγελίας.Είτε με ένα δραματικό θέμα, είτε και
σατυρικό  Είμαι αν θέλεις, ένας ρεπόρτερ του σελιλόιντ
.
.ΠΚ—Ωραίο αυτό..Θα το βάλω τίτλο..
.ΔΚ.—Βαλτο ότι θέλεις. Φίλος μου είσαι. Ότι θέλεις κάνεις.
ΠΚ..—Για τους ρεπόρτερ που λέγαμε… Είναι έτσι Δημήτρη, οι σημερινοί ρεπόρτερς; ή
παρουσιάζουν μόνο όπως και όσα συμφέρουν τον εργοδότη τους Επιτελεί τον σκοπό
της σήμερα η δημοσιογραφία; Η όχι;
.ΔΚ.–Εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές και ειλικρινείς θα πούμε βέβαια όχι. Δυστυχώς η
μεγάλη πλειοψηφία, δεν ακολουθεί τις αρχές του λειτουργήματος Που είναι η αλήθεια
ο πλουραλισμός. Κάποιοι δε καταντούν να είναι φερέφωνα. Υπάρχουν όμως και αυτοί
που με κύρος και ευθύνη, με σεβασμό στο λειτούργημα αυτό, εκπληρώνουν το σκοπό
..
ΠΚ—Θα έκανες μια σάτιρα, για τους δημοσιογράφους; Να καυτηριάσεις αυτούς τους
καιροσκόπους του χώρου.. 
ΔΚ..—Και ναι. Γιατί όχι; Μου δίνεις ιδέα θα το δουλέψω στο μυαλό μου και θα σου πω..
ΠΚ..—Δημήτρη, πως ξεκίνησε το »ταξίδι» αυτό, στον όμορφο κόσμο του κινηματογράφου;
ΔΚ..—Το »ταξίδι» αυτό, το πραγματικά μαγευτικό, ξεκίνησε πρώτα από το θέατρο. Και
μετά πέρασε από τη σκηνή, στην οθόνη.
ΠΚ..— Α.ναι; Ποιά εποχή που πως, και με ποιο΄έργο;
.
.ΔΚ—Το 1959 ίδρυσα το Πειραματικό  »Θέατρο Τσέπης» Μια πολύ πρωτοπόρα για την
πρωτοβουλία. Και ανέβασα εκείνη τη χρονιά και την επόμενη, τρία έργα τη »Φαλακρή
Τραγουδίστρια» του Ιονέσκο, το »Τέλος του Παιχνιδιού» του Σάμιουελ Μπέκετ και το
»Δωμάτιο» του Χάρολντ Πίντερ. Στα 22 μου μόλις χρόνια. Σε ένα υπόγειο στην οδό
Στουρνάρη. Και είχε μεγάλη επιτυχία το τόλμημα αυτό.
.ΠΚ.—Νομίζω έχεις ανεβάσει θεατρικές παραστάσεις και στο Παρίσι.. Σωστά;
.
ΔΚ.—Πολύ σωστά. Δύο χρόνια μετά από εκείνο το πρώτο μου βήμα. Στις 7 Οκτωβρίου
του 1961 στο Παρίσι στο Centre culturel..ανεβάζω την »Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη
Με πρωταγωνιστές τους Roger Jandly, Nicolas Ruffieux,την Arlett Baumann που
αργότερα έγινε η σύζυγός μου. Και μητέρα του Άλκη Η οποία δυστυχώς δεν άντεξε τον
βαρύ σταυρό με το πρόβλημα του παιδιού αυτού. Και έβαλε τέλος στη ζωή της.
..ΠΚ—Ναι φοβερό. Το γνωρίζω…Και κάπου εκεί, μπαίνει και το σινεμά Δημήτρη Σωστά;
..
ΔΚ—Ναι το 1962 γυρίζω την πρώτη μικρού μήκους ταινία μου. το »Αθήνα ΧΙ ΨΙ ΞΙ»
Που βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το 1964 ακολούθησε η μεσαίου μήκους
ταινία οι »Ελιές» που και αυτή βραβεύτηκε. Ακολουθεί το 1966 »Ο Θάνατος του
Αλέξανδρου» και πολλές πολλές ακόμα.. Με μεγάλη αποδοχή από το κοινό.
Να σου πω ακόμα πως η θεατρική παράσταση στη Γαλλία χαρακτηρίστηκε από το
Γαλλικό περιοδικό »L’ Express», ως  » μια άνοιξη στο Γαλλικό θέατρο».
.
ΠΚ.—Ακούραστος ήσουν και στα προσωπικά σου. Απ ότι γνωρίζω δεκάδες οι πανέμορφες
που πέρασαν  από τη ζωή σου. Με μεγάλη συνήθως συναισθηματική φόρτιση.  .
.ΔΚ.—Ναι μα γιατί μιλάς σε παρελθόντα χρόνο; Και περνούν ακόμα όπως καλά γνωρίζεις
.ΠΚ.—Έχεις δίκιο..Λάθος διατύπωση. Για το απόλυτο αρσενικό όπως εσύ.
.
.ΔΚ—Να ξέρεις κάτι…Όλες τις γυναίκες που πέρασαν από το πλευρό μου, τις αγάπησα
Και τις αγαπώ ακόμα.Την κάθε μία για τα δικά της ξεχωριστά  χαρίσματα. Τις σεβάστηκα
απόλυτα Και τους ξεδίπλωσα τα πιο τρυφερά μου συναισθήματα.
.
ΠΚ.—Εκρηκτική ήταν και η σχέση σου με την κόρη του κωμικού μας Γιάννη Γκιωνάκη
την Πωλίνα Γκιωνάκη. Που όμως και αυτή έληξε. Σωστά.
.ΔΚ.—Πάνο μου όλα στη ζωή λήγουν. Αφού κάνουν τον κύκλο τους. Δεν θα μπορούσε
αυτό να κάνει εξαίρεση.Μια υπέροχη γυναίκα, με λάμψη και πολλαπλά χαρίσματα.
Που εξακολουθώ να έχω όμορφα συναισθήματα γι αυτήν. Όπως και για όλες που
πέρασαν από τη ζωή μου. Ξέρεις πως είμαι σε μια συνεχή αναζήτηση συντροφιάς γιατί
αγαπώ τον συνάνθρωπο. Και θέλω να μοιράζομαι μαζί του στιγμές…
.
ΠΚ.— Πω πω ρε Δημήτρη..Πόσα δεν είπαμε ακόμα.. Για την πολιτική, για το φεστιβάλ της
Αίγινας που με τόση επιτυχία διοργανώνεις Για τα δυο βιβλία που ετοιμάζεις. Το ένα με
τα γράμματα προς την…
.ΔΚ.—Μην ..Μην λες όνομα και το κάψουμε..
..
ΠΚ—Όχι δεν είχα πρόθεση να πω..Προς την μια από όλες, αγάπη σου.. Δεν είπαμε για
την ταινία που ετοιμάζεις. Δεν μιλήσαμε για τον Άλκη. Για το δράμα αυτό που σου
σκίασε τη ζωή. Μα που και τόσο αφοσιωμένος είσαι πάνω σε αυτό σου το παιδί.
.ΔΚ.—Ναι Πάνο μου. Πολλά ακόμα δεν έχουμε πει..
.ΠΚ.—Γι αυτό, να υποσχεθούμε σε μια ακόμα συνάντηση μας για μια δεύτερη συνέντευξη
συμπλήρωμα αυτής; Συμφωνείς;
.ΔΚ.—Ξέρεις πως πάντα είμαι στην διάθεση σου.
..ΠΚ—Σε ευχαριστώ από καρδιάς αδελφέ..Σε ευχαριστώ που υπάρχεις Και μας φωτίζεις.
……….Δημήτρης Κολλάτος. Ένα παιδί.. Τρυφερό, ευγενικό ευαίσθητο. Ένας Φίλος με το »Φ» ναι
κεφαλαίο. Να είναι καλά και να έχει ακόμα για πολλά χρόνια δημιουργικές δυνάμεις
Τυχερή πραγματικά η χώρα που γεννάει τέτοιους σπουδαίους ανθρώπους.
Με τέτοιο πνεύμα, με τέτοια παιδεία, με τόσες αξίες. Ανθρώπους που συνεχίζουν εκείνον
τον πολιτισμό που χάραξε ένας Αριστοφάνης, ένας Ευριπίδης, ένας Περικλής Γιατί ας μην
ξεχνάμε και το πολιτικό δαιμόνια που κουβαλάει ο Δημήτρης.
Να είναι καλά. Τίποτα άλλο.
ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ ΠΑΝΟΣ ΚΑΛΟΥΔΑΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.