Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος

Ανηφορικός και εξαιρετικά προκλητικός για ανάβαση ο δρόμος που ξενικνάει απο την Καισαριανή και πάει μέχρι την κορυφή του Υμηττού (στις κεραίες).
Λίγο όμως μετά την έναρξη της ανάβασης , με περιμένει το μοναστήρι της Καισαριανής!
Αντιστέκομαι στον πειρασμό να συνεχίσω μέχρι επάνω. Την έχω κάνει άλλως τε τόσες φορές αυτήν την διαδρομή.
Όχι ! Σήμερα σταματάω, ξεκαβαλάω , τεντώνομαι και αφήνω τα μάτια μου να περιπλανηθούν στον περιβάλλοντα χώρο της μονής !
Ο χώρος σε ηρεμεί αυτόματα! Ησυχία, πρασινάδα άφθονη (δάσος είναι άλλως τε), φροντισμένα όλα με ομορφιά και αρχοντιά.
Τι άλλο να θέλει ο άνθρωπος για να κάνει ειρήνη με το μέσα του ;
Ο χώρος εδω έχει πολύ παρελθόν. Χώρος αφιερωμένος στην Αφροδίτη , με πηγή (δεν βγάζει και πολύ νερό πλέον) την οποία οι αρχαίοι ονόμαζαν «Καλλία». Πάντως τα νερά δεν λείπουν! Λίγο πιο πάνω μάλιστα υπάρχει άλλη μία πηγή, κι αυτή αφιερωμένη στην Αφροδίτη. Η Καλλοπούλα!
Καλλία… Καλλοπούλα… η καλλίστη (ομορφώτατη) Αφροδίτη ακόμη διεκδικεί μερίδιο μνήμης μέσα απο τα ονόματα που παραμένουν μέσα στις χιλιετίες.
Πέρασαν τα χρόνια, η Αφροδίτη έμεινε στο περιθώριο και την θέση της πήραν οι πρωτοχριστιανικές εκκλησίες, μία απο τις οποίες ήταν στην θέση του μοναστηριού και πλέον δεν υπάρχει.
Τον 11ο αιώνα χτίστηκε το μοναστήρι που αφιερώθηκε στα Εισόδια της Θεοτόκου.
Βέβαια μην νομίζουμε οτι η Αφροδίτη (πληθωρική άλλως τε) άφησε τελείως την θέση της.
Υπάρχουν ακόμη κάποια ίχνη ορατά σε αυτόν που θέλει να δει.
Μπαίνω απο την πύλη του τείχους και στην πανέμορφη αυλή, στην μέση εμπρός απο την εκκλησία , στέκεται περήφανος ένας στήλος με κιονόκρανο. Μία «πατημασιά» της θεάς για να είναι πλήρης η ιστορία του χώρου.
Δεν έχω και μεγάλη γνώση της Βυζαντινής αρχιτεκτονικής (της μοναστικής – εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής βασικά..), αλλά κάποια υπολείματα ίσως να μαρτυρούν την θέση του παλιού πρωτοχριστιανικού ναού. Ίσως …
Κατα την πάγια συνήθειά μου χώνομαι παντού όπου μπορώ (και επιτρέπεται) και η φωτογραφική μηχανή πιάνει δουλειά.
Κανονικά σε αυτό το σημείο πρέπει να μπω στην μηχανή μου του χρόνου και να «ταξιδέψω». Δεν γίνεται ! Τα μοναστηριακά ήθη και η μοναστική ζωή μου είναι εντελώς ξένα, οπότε περιορίζομαι στον ρόλο του παρατηρητή και απολαμβάνω την γαλήνη.
Και πόσες ομορφιές μπορεί να απολαύσει ένας παρατηρητής! Κάθε γωνιά με την δική της γοητεία, τον δικό της χαρακτήρα.
Ο ναός, το κέντρικό σημείο αναφοράς, υπέροχος ! Κατανυκτικός θα έλεγα ! Σε προκαλεί να μπεις με σεβασμό. Ακόμη και ο ήχος των βημάτων φαίνεται ξένος στον χώρο ! Και παρα το οτι δεν είναι και μικρός, είναι ακριβώς του γούστου μου! Ταπεινός και χωρίς χλιδή !
Τα κελιά των μοναχών σε σειρά, στην άκρη κολλητά στο τείχος , οι χώροι εστίασης , όλα ανακατασκευασμένα πρόσφατα αλλά με μία πιστότητα που σε κρατά σε μόνιμη όρεξη για παραπάνω. Να σημειώσω οτι το μοναστήρι πλέον δεν λειτουργεί εδω και πάρα πολλά χρόνια και πλέον είναι αρχαιολογικός χώρος.
Το καμπαναριό επιμένει να συναγωνίζεται τα τεράστια κυπαρίσια που στεφανώνουν την μονή. Ενα τέλειο σκηνικό !
Κάτω απο τα κελιά υπάρχουν εργαστήρια. Παλιότερα ήταν, λέει, λουτρά. Μετα μετατράπηκαν σε ελαιοτριβείο, όπως μαρτυρούν και οι πεσμένες μυλόπετρες.
Τελείωσα την περιήγηση. Βγαίνω απο την πύλη του τείχους και ρίχνω μια ματιά στο τοπίο που μόλις άφησα !
Όλα είναι μάρτυρες μιάς μακραίωνης παράδοσης, ταυτόχρονα όμως είναι και μία γωνιά ανάπαυσης για τα μάτια και την ψυχή!
Με αυτά τα συναισθήματα φεύγεις απο το μοναστήρι της Καισαριανής !
Ξεκούραστος !

Φωτογραφίες : https://photos.app.goo.gl/2PqwcRRhQDYTMM7H9

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Μάνος Κιλημάντζος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.