Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος κιλημάντζος

Τον λέγανε και Σταθμό Αγίου Διονυσίου, γιατι βρίσκεται απέναντι απο τον ναό του Αγίου Διονύσιου στην γωνιά – πύλη του λιμανιού που αράζουν τα «Κρητικά», στην Ακτή Ηετίωνα.
Είχα πάει στα αρχαια , στην «Ηετιώνεια Πύλη» (εχω γράψει παλιότερα γι αυτήν ) και χάζευα τον σταθμό ακριβώς απο κάτω. Κάθε φορά που πέρναγα προς τον περιφερειακό της Δραπετσώνας, περναγα έξω απο το διώροφο, όμορφο κτίριο και βεβαια ο πειρασμός να …χωθώ ήταν μεγάλος.
Καθημερινά ανοιχτό λέει η σχετική ιστοσελίδα, ΠΑΝΤΑ ΚΛΕΙΣΤΟ λεω εγω και ας τολμήσει κάποιος «αρμόδιος» να με διαψεύσει , για να τα πούμε …
Η ιστορία του σταθμού αρχίζει με τα εγκαίνιά του το 1904.
Εκεί ήταν ο Σταθμός Πελοποννήσου.
Απο εκεί ξεκίναγαν και τα τραίνα της ξενιτιάς τις δεκαετίες ’50 και ’60 !
….. «Φεύγει το τραίνο στην Γερμανία…».
Κάποια μέρα λοιπόν που πέρναγα απο εκεί (ευτυχώς πάντα κουβαλάω κάμερα μαζί μου), νάσου κοντά στην εισοδο του σταθμό ένα …δίμετρο, στολισμένο «πιπίνι».
Ε… να μην πέσει το μάτι επάνω της ; Έπεσε ! Κι ευτυχώς που έπεσε γιατι κόβοντας ταχύτητα είδα κι άλλο δίμετρο , και πιο πέρα κι άλλο. Τι γίνεται βρε παιδιά ;;; Βλέπω και την (πάντα κλειδωμένη) καγκελόπορτα ανοιχτή !
Σταμάτησα , πλησίασα, ρώτησα . Τηλεοπτικό συνεργείο ήταν και έκαναν κάποια γυρίσματα.
Πέρασα μέσα (και με το ύφος που είχα δεν νομίζω να σκέφτηκε κάποιος να με σταματήσει).
Δεξιά και αριστερά απλώνονται οι γραμμές.
Στα αριστερά σταματάνε καμιά 100ή μέτρα παραπέρα, που τελειώνει και ο χώρος αφού αρχίζει ο δρόμος και πιο πέρα είναι το λιμάνι.
Στα δεξιά μου όμως…. τι θεαμα ! Οι σιδηροτροχιές να απλώνονται όσο πιάνει το μάτι, χωμένες σαν σε κανάλι στα κτίρια που πυργώνονται απο πάνω τους. Όταν περπατήσεις τις γραμμές προς τα εκεί σκοτεινιάζει ο ουρανός απο τα κτίρια που στην κυριολεξία κρέμονται απο πάνω σου.
Κάπου εκεί τις γραμμές στεφανώνει και η «Γέφυρα του Ρεμπέτη». Νονός της ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο οποίος είχε πει οτι για να γίνεις πραγματικός ρεμπέτης πρέπει να έχεις περάσει την γέφυρα.
Και που να πάει αυτός που περνούσε την γέφυρα;;;
Στα Βούρλα αναγνώστη μου ! Στα Βούρλα !
Και τι ήταν τα Βούρλα θα με ρωτήσεις .
Ήταν ένα περιφραγμένο τμήμα της Δραπετσώνας , σαν φρούριο (πίσω απο εκεί που είναι τωρα τα σουβλάκια του Καράμπαμπα) που στέγαζε τα …δημόσια μπορντέλα. Φρούριο πραγματικό, που φυλασσόταν απο την αστυνομία, με μία μονο είσοδο και φιλοξενούσε 72 πόρνες σε ισάριθμα ..»κελλιά». Το πλήρωμα: πόρνες, νταβατζήδες, νταήδες, κλέφτες, απατεώνες, υπόκοσμος γενικά. Α! Και πελάτες !
Μικρές καθημερινές τραγωδίες ζυμωμένες με ζωές κατεστραμένες, απο κάθε άποψη !
Καθόλου παράξενο που το συγκρότημα χρησιμοποιήθηκε για φυλακή στην Κατοχή ! Φυλακή ήταν πάντα !
Λεπτομέρεια : Το συγκρότημα το έχτισε ένας εργολάβος γυρω στα 1870. Το όνομά του …Μπόμπολας. Μπα.. σύμπτωση θα ειναι.
Αρκετά όμως με την ιστορία της περιοχής. Αναγκαία βέβαια αφού και οι γραμμές του τραίνου και η «γέφυρα» εκεί παραπέμπουν.
Γυρνάω στο κτίριο του σταθμού. Μια ορθογώνια , διώροφη κατασκευή πετρόχτιστη και πολύ όμορφη.
Κάτω οι αίθουσες αναμονής των επιβατών και τα εκδοτήρια, ενω πλευρικά είναι τα γραφεία των υπαλλήλων απο την μία και αποθήκες απο την άλλη (στον επάνω όροφο, που δεν είναι προσβάσιμος είχε προβλεφθεί και κατοικία για τον σταθμάρχη).
Μελαγχολικά άδειες οι αίθουσες, αντηχούν τον θόρυβο των βημάτων μου. Να και το γκισέ των πληροφοριών. Τόσο όμορφα παλιομοδίτικό! Να και οι παλιοί φοριαμοί να και ένα ανοιχτό χρηματοκιβώτιο ξεχασμένο.
Εστιάζω προσοχή και φαντασία στο κουδούνι που είναι στερεωμένο στον τοίχο. Αναγγελία αφίξεων- αναχωρήσεων;; Μπορεί.
Σε μια γωνιά της αίθουσας ένας σωρός σκορπισμένα έγγραφα. Κρίμα ! Είμαι σίγουρος πως κάποιος ερευνητής θα τα εύρισκε πολύτιμα. Και πάλι κρίμα !
Ο πειρασμός να πάρω μερικά , έσβησε σχεδόν άμεσα! Όταν επισκέπτομαι τοπους μνήμης είναι αρχή μου να τους αφήνω ακριβως όπως τους βρήκα, σαν να μην πέρασα ποτέ απο εκεί.
Στο εξωτερικό του κτιρίου προς την πλευρά της αποβάθρας, η στέγη , στηρίζεται σε σιδερένιους στήλους, όμορφα διακοσμημένους , στεφανωμένους με κιονόκρανα και υδροροές διαμορφωμένες σε κεφάλια λιονταριού. Λεπτομέρειες που καθόρισαν μία εποχή ομορφιάς και καλού γούστου.
Γυρνάω πάλι το βλέμμα μου στις γραμμές.
Μία συμβουλή : Αν βρεθείτε κοντά σε σιδηροτροχιές (ειδικά περασμένων εποχών), ασχοληθείτε να παρατηρήσετε τις λεπτομέρειες.
Σύνδεσμοι, βίδες, σφήνες, ξύλα, «κλειδιά», όλα είναι εκεί και μιλάνε, αρκεί να έχεις ανοιχτά τα αυτιά σου.
Να κι ένα απο τα παλιά , ξύλινα βαγόνια. Πόσο όμορφο ! Και μέσα και έξω ! Δεν το χορταίνεις !
Πιο πέρα , εκεί που τελειώνουν οι γραμμές (προς την θάλασσα) έχουν στηθεί παραπήγματα.
Συνονθύλευμα φυλών. Απο τσιγγάνους μέχρι μετανάστες και κάποιους άστεγους…
(Τελευταία παρατήρησα οτι απομακρύνθηκαν απο την αστυνομία).
Μία γενική εικόνα εγκατάλειψης και παρακμής.
Μου αρέσει βέβαια (έχω κι εγω τις ιδιαιτερότητές μου) αλλά είναι κρίμα.
Μάλιστα το 2004 , εν όψει Ολυμπιακών, ο χώρος είχε ανακαινισθεί (έτσι αναφέρεται).
Δεν φαίνεται κατι τέτοιο σε καμία περίπτωση. Δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ, έστω και «ανακαινισμένος» και αναρωτιέται κανείς ποιός χρεώθηκε το κόστος και κυρίως …ποιός πληρώθηκε γι αυτήν την …ανακαίνιση.
Τώρα τελευταία λέγεται οτι θα γίνει πολιτιστικό κέντρο και μουσείο ρεμπέτικου τραγουδιού. Μακάρι , αλλά … ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.
όπως πάντα πριν φύγω ξαναπερνάω απο όλα τα σημεία του χώρου.
Σαν να θέλω να τα χαράξω στην μνήμη μου.
Και ναι, τα κατάφερα ! Τα εχω όλα χαραγμένα μέσα μου. Και κάθε φορά που περνάω απο εκεί , ξέρω ! Και κοιτάω τον παλιό σταθμό με αγάπη και τρυφερότητα.

Φωτογραφίες : https://photos.app.goo.gl/rNMMT2ESfVrKC6BH7

 

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Μάνος Κιλημάντζος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.