Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΣΕΒΑ – ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ

Ο Αμεντέο Κλεμέντε Μοντιλιάνι γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1884 στην πόλη Λιβόρνο της Τοσκάνης,από αστούς γονείς Σεφαδρίτες Ιουδαίους.

Ήταν το 4ο παιδί της Εουτζένια και Φλαμίνο Μοντιλιάνι.Η γέννησή του συνέπεσε με την χρεοκοπία της οικογενειακής επιχείρησης ξυλείας και κάρβουνου,που είχε ως
αποτέλεσμα τον οικονομικό ξεπεσμό της οικογένειας.

Η μητέρα του Εουτζένια που ήταν από εύπορη οικογένεια της Μασσαλίας,άρχισε να εργάζεται ως μεταφράστρια,κριτικός λογοτεχνίας και δασκάλα σε ιδιαίτερα μαθήματα.

Η υγεία του Αμεντέο ήταν εύθραυστη από πολύ νωρίς,λόγω του ότι από 6 χρονών είχε αρωστήσει από φυματίωση.

Γνώρισε όμως από νωρίς τον κόσμο της τέχνης και στα 14 του χρόνια αποφάσισε να γίνει
ζωγράφος και άρχισε αμέσως να παίρνει μαθήμαρα ζωγραφικής.

Το 1901 γράφτηκε στην Ελεύθερη Σχολή Μελέτης Γυμνού της Φλωρεντίας.Ένα χρόνο αργότερα σε ηλικία 18 χρονών συνέχισε τα μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βενετίας.

Εκεί φαίνεται ότι άρχισε η σχέση του με τα ναρκωτικά,των οποίων έκανε χρήση μέχρι το τέλος της ζωής του.
Όπως όλοι οι φιλόδοξοι καλλιτέχνες της εποχής του,είχε όνειρο να ζήσει στο Παρίσι.Έτσι και έγινε…ο Αμεντέο Μοντιλιάνι έφτασε στο Παρίσι το 1906,σε ηλικία 21 ετών και γοήτευσε πρώτα με την προσωπικοτητά του και μετά με την τέχνη του.

»Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που ξέρει να ντυθεί στο Παρίσι και αυτός είναι ο Μοντιλιάνι»έλεγε ο Πικάσο

Τον πρώτο καιρό στο Παρίσι έμενε σε ένα ξενοδοχείο στις όχθες του Σικουάνα και αργότερα εγκαταστάθηκε σε ένα κοινόβιο καλλιτεχνών στη Μονμάρτη που ήταν ήδη ένα μέρος που αρέσκονταν να ζουν πολλοί καλλιτέχνες.

Ο Μοντιλιάνι είχε τον τίτλο του »καταραμένου» καλλιτέχνη.Έκανε έκλυτο βίο με καταχρίσεις
και αγοραίους έρωτες….ίσως επειδή ήξερε ότι θα πεθάνει νωρίς.Ήθελε να κρύψει ότι έπασχε από
φυματίωση και να αποφύγει τον στιγματισμό.

Ήταν χαρούμενος που όλλοι τον θεωρούσαν μεθύστακα και ναρκομανή,έτσι δεν έβλεπαν πάνω του τα σημάδια της φυματίωσης.

Οι αλκοολικοί ήταν αποδεκτοί,οι φυματικοί όχι

.Το κοινωνικό στίγμα την εποχή εκείνη ήταν μεγάλο και αυτομάτως θα τον εξόριζε στο
περιθώριο.
Στο Παρίσι έκανε μποέμικη ζωή και μπήκε πολύ γρήγορα στον κύκλο των καλλιτεχνών,όπου γνώρισε τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ου
αιώνα.

Τότε ήταν που γνώρισε τον γλύπτη Κονσταντιν Μπρανκούζι και επηρεάστηκε τόσο πολύ από το έργο του,που αποφάσισε να αφήσει τη ζωγραφική για την γλυπτική.

Άρχισε να σμιλεύει μακρόστενα ανέκφραστα πρόσωπα με μακριές ίσιες
μύτες και αμυγδαλωτά μάτια. Ασχολήθηκε πολύ με το θέμα των Καρυάτιδων,όπου τον είχε
συνεπάρει και το απέδωσε σε διάφορες εκδοχές,όπως Καρυάτιδες ανδρικές,γυναικείες,όρθιες,καθιστές,γονατιστές κλπ.

Κάποιες από αυτές τις αγόρασε ο Αλέξανδρος Ιόλας και τις δώρισε στο μουσείο ΜοΜα,της Νέας Υόρκης,ενώ μια από αυτές δώρισε στη δική μας Εθνική Πινακοθήκη το 1974.

Δεν έγινε ποτέ γνωστός σαν γλύπτης και δεν σώζονται πολλά έργα εκείνης της
περιόδου,πολλά τα είχε καταστρέψει ο ίδιος.
Σταθμός στη ζωή του Μοντιλιάνι ήταν η γνωριμία του με την Ζαν Εμπιτέρν,η οποία έγινε αργότερα σύντροφός του και με την οποία απέκτησε μια κόρη.Η Ζαν ήταν 19 χρονών και ήταν φοιτήτρια Καλών Τεχνών.

Έγινε σύντροφος και μούσα του,καθώς πόζαρε σε 20 πίνακες του.Όμως η κατάσταση της υγείας
του ήδη εξασθενούσε.

Στις 3 Δεκεμβρίου του 1917 έκανε στο Παρίσι τη μία και μοναδική του ατομική έκθεση,όπου διήρκεσε μία μόνο μέρα,στη γκαλερί Berthe Well.

Οι γυμνές φιγούρες που εξέθεσε έγιναν επίκεντρο ενός δημοσίου σκανδάλου με την αστυνομία να κλείνει την γκαλερί λίγες ώρες αφότου άνοιξε.

Η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί πολύ και ήδη είχαν αποκτήσει την κόρη τους με την Ζαν Εμπιτέρν,ένα παιδί που δεν απέκτησε ποτέ το επίθετο Μοντιλιάνι λόγω του ότι δεν το είχε επίσημα αναγνωρίσει.

Άφησε την τελευταία του πνοή στις 24 Ιανουαρίου του 1920 σε ηλικία 35 ετών.

Μια μέρα μετά τον θάνατό του,η Ζαν Εμπιτέρν,εννέα μηνών έγκυος,αδυνατώντας να δεχτεί την απώλεια του αγαπημένου της,έδωσε τέλος στη ζωή της πηδώντας από το παράθυρο του 5ου ορόφου.

Ο Μοντιλιάνι έφυγε νωρίς και δεν πρόλαβε να δει πόση αξία είχαν τα έργα του.

Στη διάρκεια της ζωής του πολλές φορές αντάλλαξε έργα του για ένα πιάτο φαγητό ή για λίγο αλκοόλ.

Τα περισσότερα από αυτά σήμερα κοστίζουν μια περιουσία το καθένα!!

Για το Σαλαμινιων ΒΗΜΑ  Μαρία Τσεβα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.