Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

..γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος

(Αχ και να γινόμαστε πάλι πιτσιρίκοι….)

Διάβαζα σε κάποιο άρθρο για τους αγώνες περασμένων εποχών στην Κέρκυρα. Τρελάθηκα !
Ειδικά όταν αναφέρθηκε στο σιρκουί του ’64 με το Βόλβο του Σουηδού Τομ Τράνα και το Μόσκβιτς του Έλληνα Πετρουνάκη , ξαφνικά ο χρόνος γύρισε πίσω και ήμουν ξανα 10 χρονών .

Κρατούσα σφιχτά το χέρι του πατέρα και τουρτουρίζοντας από την πρωινή δροσιά είχα κολλήσει την μούρη μου στα σύρματα του αεροδρομίου του Τατοΐου.
Τα μάτια μου πεταγμένα από το πρωτόγνωρο θέαμα και άκουσμα… . Αργότερα ακολούθησαν και άλλα «Τατόϊα» αλλά πάντα το πρώτο μένει αξέχαστο.
Ήταν η τελευταία δοκιμασία του Ράλλυ Ακρόπολις του 1964 .
Ο Σουηδός Τράνα , με το καμπούρικο Βόλβο του είχε κερδίσει ήδη την 1η θέση της γενικής και απλά έπρεπε να τερματίσει και το σιρκουί .
Το ίδιο και ο Έλληνας Πετρουνάκης (δεν θυμόμουν το όνομά του . Το διάβασα στο άρθρο) με το Μοσκβιτς σαν κι αυτά που κυκλοφορούσαν τότε στους δρόμους.
Έπρεπε να τερματίσει το σιρκουί για να τερματίσει και το Ακρόπολις.
Ανάμεσά τους πολλά BMW , Cooper και δεν θυμάμαι τι άλλα.
Στα παιδικά μου μάτια ήταν όλα καινούργια.
Έμπαινε στην στροφή ο Τράνα , έγερνε το Βόλβο , έλεγα τώρα θα τουμπάρει.
Έμπαινε και το Μόσκβιτς πιο προσεκτικά . Ο φουκαράς ο ερασιτέχνης Έλληνας ήθελε να τερματίσει και η αγωνία του για τερματισμό ήταν αποτυπωμένη στον τρόπο που οδηγούσε .

Τόσο αποτυπωμένη που ήταν φανερή ακόμη και στα δικά μου άπειρα μάτια !!!. Στις άκρες των ποδιών μου κι εγώ μοιραζόμουν την αγωνία του.
Τι κι αν του έριχναν γύρο (η γύρους , δεν θυμάμαι).
Τι κι αν το πρώτος έδινε ρεσιτάλ ! Τι κι αν είχα διαβάσει την προηγούμενη στις εφημερίδες ότι ο Τίμο Μάκινεν πάλι (για πολλοστή φορά) έκαψε το κουπεράκι του στα βουνά της Ελλάδος !

Ο ήρωάς μου έτρεχε (τελευταίος) με Μοσκβιτς.

Ο μικρός Μάνος δεν ένοιωσε ούτε πείνα , ούτε δίψα , ούτε κρύο , ούτε τον ένοιαξε η κούραση και η ορθοστασία.
Ο πατέρας να μου εξηγεί τις λεπτομέρειες και εγώ με το ένα αυτί να τον ακούω και με το άλλο να ρουφάω τους ήχους από τα μοτέρ και τα λάστιχα.
Το συλλογίστηκα πολλές φορές εκείνο το πρωινό στο Τατόι.
Ήταν η πόρτα που άνοιξε στην ψυχή μου και που ακόμη δεν έχει κλείσει…….
Προσπάθησαν να την κλείσουν οι ορθοπολιτικές τακτικές των Αρχών του σπορ, μετατρέποντας τους πραγματικούς μηχανοκίνητους αγώνες σε παρέλαση σταρ, «οικολογικές» καμπάνιες και promotion εταιρειών , αλλά εγω εξακολουθώ και «βάζω πόδι» στην πόρττα για να μην κλείσει εντελώς!
Γιατι η ψυχή είναι αυτή που δίνει …ψυχή στους αγώνες !

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

Μάνος Κιλημάντζος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.