Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος

Σήμερα η βόλτα μας είναι λίγο πιο μακρυνή! Για την ακρίβεια πολύ μακρυνή!
Στην άλλη ακτή του Ατλαντικού !
Εκεί λοιπόν στην Ατλαντική ακτή στο Palm Beach της Φλόριδας σου τραβάει το μάτι ένα θεόρατο κτίριο δίπλα στην θάλασσα.

Δεν είναι κάποιος απο τους γίγαντες που είναι σπαρμένοι δίπλα στην ακτή απο το Μαϊάμι μέχρι και το Ορλαντο (κοντά μία Ελλάδα δρόμος). Αυτό είναι όμορφο !
Είναι το υπερ λουξ ξενοδοχείο Breakers! Και αποτελεί αξιοθέατο για τους επισκέπτες.
Είναι χτισμένο σε Ιταλικό Αναγεννησιακό ρυθμό και πρωτοχτίστηκε το 1896.
Ήταν ξύλινο στο μεγαλύτερο μέρος του και… το 1903 κάηκε ! Δεν κόλωσαν οι ιδιοκτήτες του και σε έναν χρόνο το ξανάχτισαν! Πάλι ξύλινο…. Για να ξανακαεί το 1925!

Ε, Αμερικάνοι ήταν αυτοί, λεφτά υπάρχουν, οπότε σε ένα χρόνο πάλι νατο ξαναχτισμένο, ολοκαίνουργιο και τσιμεντένιο αυτην την φορά , αφού βάλανε μυαλό.
Χτίστηκε επάνω στα σχέδια της βίλας των Μεδίκων στην Ρώμη και την εσωτερική του διακόσμηση, καθώς και τις τοιχογραφίες, αλλά και τα φρέσκο στις οροφές, ανέλαβαν οι ονομαστότεροι καλλιτέχνες της Αμερικής.
Δεν ξανακάηκε ! Πάλι καλά ! Και το 1973 ανακηρύχτηκε Αμερικάνικο ( ; ) ιστορικό μνημείο.
Οδηγώ λοιπόν στον παραλιακό δρόμο (το North Atlantic Boulevard) απο Ford Lauderdale στο Palm Beach. Εντυπωσιακές οι εικόνες, απο δεξιά ο ωκεανός και απο αριστερά τα μεγαθήρια (με πολυτελή διαμερίσματα).

Όλα φωνάζουν «Λεφτά υπάρχουν» !!! Στο γούστο τα χαλάμε καμιά φορά , αλλά όχι πάντα για να είμαστε ειλικρινείς.
Πριν φτάσω κατάφερα να αποφύγω στο παρα πέντε σύγκρουση με το περιπολικό του σερίφη. Ξεχάστηκα και πήγα να πατήσω ντεμπραγιάζ σε αυτόματο. Πάτησα φρένο λοιπόν με το αριστερό.

Γέμισε ο τόπος καμένο λάστιχο. με αγριοκοίταξε το όργανο, αλλά μόνο μέχρι εκεί. Ουφ !!

Και να στο βάθος το Breakers! Πράγματι ενυπωσιακό ! Όχι τόσο το κτίριο όσο ο περιβάλων χώρος. Παντού υπέροχοι κήποι, συντριβάνια, δροσερές γωνιές για ένα ποτό, Θηριώδης (και περιποιημένη) βλάστηση.

Απλά θέλεις να μείνεις εκεί και να μην προχωρήσεις προς τα μέσα. Ένας παράδεισος !
Καλά που η θεία επέμεινε να προχωρήσουμε. Το ισόγειο γεμάτο στοές και αίθουσες. Εστιατόρια, αίθουσες προβολών, αίθουσες συνεδρίων, γενικά πολύ αίθουσα βρε παιδί μου!

Παντού ζωγραφισμένες και στολισμένες στο Αναγεννησιακό στυλ (όχι του γούστου μου , αλλά δεν μπορώ να μην εντυπωσιαστώ). Χάνεσαι μέσα τους. Αισθάνεσαι πολύ μικρός απο το μέγεθος.

Και να φανταστεί κανείς οτι αυτό είναι το λόμπυ !
Πολλή χλίδα και θα πάθω κανένα πλάκωμα. Οι εντυπωσιακά πολυτελέστατοι διάδρομοι οδηγούν στην παραθαλάσσια πλευρά του κτιρίου. Αχ επιτέλους, ανοιχτός ορίζοντας.

Ωκεανός μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι και τα εμπορικά πλοία στο βάθος να πηγαινοέρχονται.
Ξαναγυρνάμε μέσα και περνάμε στους κήπους, αφού πρώτα περάσουμε απο διάφορες μπουτικ για να κάνουν μάτι οι κυρίες (τρεις ήταν στην παρέα ζωή να ‘χουν).

Τελειώνουμε την βόλτα καθισμένοι σε υπαίθριο κεντράκι μέσα σε έναν απο τους κήπους. Μια χαρά !
Απο εκεί είναι που δεν ήθελα να φύγω, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να γυρίσουμε. Το πάρκινγκ είναι κανα 20λεπτο ποδαρόδρομος, οπότε πρέπει να ξεκινήσουμε.
Τέλος της βόλτας και αύριο έχει Jungle Queen, αλλά αυτά θα τα πούμε την επόμενη φορά.

Φωτογραφίες : https://photos.app.goo.gl/5DjNKjiNKbGYRrks5

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ
Μάνος Κιλημάντζος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.