Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

 

Μπουκώνει καμιά φορά η καρδιά ! Ανήσυχη όπως πάντα αρνείται να κάτσει καναπέ! Και το χέρι ασυναίσθητα ψαχουλεύει την τσέπη και πιάνει ένα παλιόκλειδο που όμως βρίσκει άμεσα  την θέση του στην κατάλληλη κλειδαριά.

Η πόρτα της αίθουσας του Χρόνου  ανοίγει και ο κύρης της, ο αφέντης Χρόνος με υποδέχεται καθισμένος στο θρονί του. Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε. Ήδη πίσω από μία πόρτα της αίθουσας κοριτσίστικα γέλια ακούγονται, σαν τιτιβίσματα από ένα σμάρι σπουργίτια. Είναι οι κόρες του, οι Στιγμές! Με άκουσαν και ξέρουν ότι έχει βόλτα !!

Έρχονται μία-μία μου χαμογελάνε και με ακουμπάνε περιπαιχτικά και ο γερο Χρόνος χαμογελάει.

Βγαίνουμε στο φως του Ήλιου και ακούω πίσω μου την φωνή του γέροντα : «Να τις προσέχεις!»

Καβαλάμε όλοι μαζί  τον «Μπέμπη», τον δίτροχο σύντροφο, ενίοτε και χρονομηχανή μου και ξεκινάμε.

Εθνική λοιπόν  και μετά τις στροφές της Υλίκης κόβω ταχύτητα γιατί στα δεξιά μου, σκαρφαλωμένο στους πρόποδες του Πτώου όρους φεγγοβολάει το Ακραίφνιο!

Τα έχουμε πει και παλιότερα, οπότε δεν σταματάω. Όμως πιο πάνω, στο βουνό, ακούω την φωνή του Πτώου Απόλλωνα να με χαιρετά από το ονομαστό ιερό και μαντείο του. Προστατεύει τον χώρο ο Ακερσεκόμης και αειγενέτης Φοίβος. Με αγαπάει, το αισθάνομαι κάθε φορά που βρίσκομαι κοντά του.

Πιο κάτω σε απόκρημνη τοποθεσία η Μυκηναϊκή ακρόπολις της αρχαίας Ακραιφνίας, εποπτεύει τον κάμπο μέχρι την Υλκίκη. Και βέβαια στα όρια του χωριού ο Αη Γιώργης. Χτισμένος το 1331 από τον Καταλανό Αντόνιο ντε Φλάμα (εκεί βρίσκεται και ο τάφος του) ως εκπλήρωση τάματος για την σωτηρία του στην μάχη, με προσθήκες το 1600 και το 1800, από τους ελάχιστους χριστιανικούς ναούς που τους επιτράπηκε να έχουν, έστω στοιχειώδες, κωδωνοστάσιο. Βέβαια ο ναός είναι χτισμένος επάνω στο ιερό του Διονύσου. Ποτέ δεν θα το χωνέψω αυτό! Ποτέ !

Όλα αυτά υπήρξαν στόχοι προηγούμενης εξόρμησης, οπότε ας πάμε παρακάτω.

ΚΑΣΤΡΟ (ΓΛΑΣ)

Φωτογραφίες : https://photos.app.goo.gl/ypEMsnXWvZosSYEM7

Σε λίγο φαίνεται η διασταύρωση του Κάστρου. Εκεί στα δεξιά, 2 χιλιόμετρα πιο μέσα  και καταμεσίς στην άπλα της Κωπαΐδας κάθεται  επάνω στις  χιλιετίες ο μοναχικός βράχος  του Γλά (Αρβανίτικη παραφθορά  του Κουλά, του Κάστρου δηλαδή). Με την επίπεδη κορυφή του να απλώνεται σε αρκετά μεγάλη έκταση, περιτριγυρισμένη  από βράχια και Κυκλώπεια τείχη.

Και εκεί έχω πάει αρκετές φορές, αλλά ο τόπος με μαγνητίζει και να, η πρώτη κόρη του Χρόνου με σκουντάει στον ώμο! Αδύνατον να αντισταθώ και … χώνομαι !

Τον βράχο τον οχύρωσαν  οι (μυστηριώδεις) Μινύες. Έκαναν  μεγαλειώδη  (ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα) αποστραγγιστικά έργα, συνδέοντας  τις υπάρχουσες καταβόθρες με κανάλια και στοές, ώστε να οδηγήσουν τα νερά του τεράστιου έλους προς την θάλασσα και η Κωπαΐδα να γίνει μία εύφορη πεδιάδα. Έπρεπε να περάσουν 3μιση χιλιάδες χρόνια για να αποστραγγιστεί ξανά η Κωπαΐδα  από το νεώτερο Ελληνικό κράτος και να προσφέρει πλούτο και ανάπτυξη στην περιοχή.

Οχύρωσαν λοιπόν οι Μινύες, τον Γλα ως κέντρο ελέγχου των υδάτων , αλλά και την διαχείριση των προϊόντων της εύφορης πλέον γης.

Συνδύασαν  τα απότομα βράχια, τα συνέδεσαν με κυκλώπεια τείχη και… να το Κάστρο!

Έχω εντοπίσει 4 πύλες. Δύο νότιες, μία βόρεια και μία δυτική.

Δεν ξέρω για ποιόν λόγο, αλλά η πρώτη Νότια πύλη είναι η αγαπημένη μου. Πάντα εκεί σταματάω, πάντα από εκεί ανεβαίνω στο Κάστρο, περιφρονώντας την πολύ μεγάλη δυσκολία πρόσβασης . Η (Μυκηναϊκή) πύλη με υποδέχεται και ακολουθεί ένας προθάλαμος πάντα χτισμένος από πελώριους ογκόλιθους και βγαίνω στην κορυφή!

Εννοείται πως σαν παραδοσιακός  τύπος δεν παραλείπω να βγάλω , όπως κάθε φορά, την «σέλφι»  στο ίδιο πάντα σημείο πριν αρχίσω την βόλτα μου.

Δύσκολη η διάβαση. Ανάμεσα σε σκόρπιους  (και μυτερούς) ογκόλιθους, ποιος ξέρει από ποια κτίσματα πεσμένους, σε πουρνάρια, αγκάθια, αγριόχορτα πάνω από την μέση μου. Ποτέ δεν στάθηκαν εμπόδιο όλα αυτά, ούτε και τώρα. Ανεβαίνω (δύσκολα!) και περπατώ κατά μήκος του τείχους και αντικρίζω κάτω μου  την απέραντη πεδιάδα.

Πιο μέσα ίχνη θεμελίων, σχεδόν αδιόρατα, κάποιων κτιρίων.

Η χρονομηχανή με μεταφέρει στην εποχή της ακμής του τόπου.  Αξιωματούχοι απασχολημένοι με τις δουλειές τους, εργάτες να στοιβάζουν τα γεννήματα, άλλοι να πελεκάνε την πέτρα, άλλοι απασχολημένοι με την συντήρηση των σηράγγων απορροής των νερών. Κάποιοι ιερείς αναπέμπουν δεήσεις και οι έχοντες υπηρεσία σκοποί  εποπτεύουν την πεδιάδα από τις πολεμίστρες τους. Τόσο απορροφημένος είμαι με το «ταξίδι» που φοβάμαι μην με αρπάξει κανείς τους και με χώσει αγγαρεία ….

Κάποιος όμως αρμόδιος θα πρέπει κάποτε να συγκινηθεί και να αναδείξει τον χώρο! Έστω καθαρίζοντας την βλάστηση και αναδεικνύοντας τα κρυμμένα μυστικά του!

Όσο κάθομαι στο Κάστρο συμβαίνουν πράγματα ίδια η παρόμοια με όσα έχουν συμβεί και στις προηγούμενες επισκέψεις μου. Να και η τεράστια γερακίνα, όπως πάντα με αιφνιδιάζει και την αιφνιδιάζω. Μόνο που εγώ δεν μπορώ να πετάξω , ενώ αυτή μπορεί. Και μάλιστα πριν καν προλάβω να σηκώσω την φωτογραφική μου μηχανή, πάει και κουρνιάζει σε ένα δέντρο στην άλλη άκρη της πεδιάδας που ακόμη και ο ισχυρός τηλεφακός αποτυπώνει μόνο ένα σκούρο σημάδι  ανάμεσα στα γυμνά κλαδιά.

Επίσης παραδοσιακά ο «Μπέμπης»  περιμένει υπομονετικά εκεί κάτω στον δρόμο που περιβάλει  τον βράχο.

Έχω χορτάσει, ακόμη μία φορά το υποβλητικό τοπίο και αρχίζω την δύσκολη κατάβαση. Καβαλάω τον Μπέμπη και κάνω τον κύκλο του Γλά για να ξαναβγώ στην δημοσιά. Από πάνω μου μία ακόμη γερακίνα προσπαθεί με εναέριους ελιγμούς να πιάσει ένα περιστέρι. Εύχομαι να μην τα καταφέρει, αλλά πάλι… τα γερακόπουλα πεινάνε στην φωλιά!

Ο κύκλος της ζωής …..

Φτάνω στην δημοσιά. Μια τελευταία ματιά στον αγαπημένο τόπο και βάζω πλώρη για τον Ορχομενό.

 

ΘΟΛΩΤΟΣ ΤΑΦΟΣ  ΤΟΥ ΜΙΝΥΟΥ ΣΤΟΝ ΟΡΧΟΜΕΝΟ

Φωτογραφίες : https://photos.app.goo.gl/2higNiV3thwmrmnM6

Διασχίζω εξωτερικά (από Βορρά) την Κωπαΐδα  και φτάνω στον Ορχομενό. Ο αρχαιολογικός χώρος έχει πολλά να δείξει στον λάτρη, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του είναι περιφραγμένο και απαγορεύεται η είσοδος γιατί  γίνονται πολλές εργασίες.

Προσπελάσιμος είναι μόνον ο θολωτός τάφος. Και τι τάφος !

Είναι φανερό ότι οι Μινύες ήταν Μυκηναίοι, η έστω «πρωτο-Μυκηναίοι» αν θέλετε! Τα έργα τους, όχι μόνον εδώ αλλά και σε άλλα μέρη του Ελλαδικού χώρου, μέχρι και στην Πελλάνα, την αρχαία Λακεδαίμονα, το βασίλειο του Μενελάου (καθ. Σπυρόπουλος ), δείχνουν ότι προϋπήρξαν η και συνυπήρξαν με τους Μυκηναίους, όντας ίδια τμήματα ενός ενιαίου φύλου.

Πλησιάζω τον θολωτό τάφο.  Χαρακτηριστική η τοιχοδομή με τεράστιους ογκόλιθους. Πάντα παρόντα δείγματα υψηλής τεχνογνωσίας και με ιδιαίτερη σημασία στην λεπτομέρεια. Πριν πέσει η οροφή του την συγκρατούσε το τελικός λίθος, το «κλειδί»  στην κορυφή του θόλου. Όπως και στους Μυκηναϊκούς , έτσι κι εδώ ήταν το μυστικό που κρατούσε όλη την κατασκευή στην θέση της.

Εδώ και ο χαρακτηριστικός διάδρομος 30 μέτρων  που οδηγεί στην τεράστια πύλη με τον μονόλιθο βάρους πολλών τόνων ως υπέρθυρο να είναι ακόμη στην θέση του, φύλακας άγγελος του χώρου. Όλα εκεί και όλα ξεκάθαρα Μυκηναϊκά.

Μπαίνοντας μέσα αισθάνεσαι πραγματικά μικρός. Όχι γιατί είναι κανένας τεράστιος χώρος αλλά γιατί όλα σου δείχνουν το μεγαλείο τους!

Ο Παυσανίας ο Περιηγητής χαρακτήρισε το μνημείο ως τον «Θησαυρό του Μινύου»  (ακολουθώντας το παράδειγμα της ονομασίας του Θησαυρού του Ατρέως στις Μυκήνες).

Θα αυθαιρετήσω υποθέτοντας ότι ο Μινύας δεν ήταν όνομα αλλά τίτλος του άρχοντα της περιοχής. Κάτι σαν τον Μίνωα της Κρήτης.

Χαρακτηριστικά Μυκηναϊκός και  ο μικρός πλευρικός θάλαμος ( 3,5 χ 2,5 μέτρα ) δεξιά στην ρίζα του θόλου. Εκεί που ξεκουραζόταν η σωρός του άρχοντα. Η οροφή του θαλάμου (κι εδώ βρίσκεται η μοναδικότητα )  σκαλισμένη με σπείρες, ρόδακες και άνθη παπύρου (…παπύρου , ε;; Χμμμμ). Ένα εντυπωσιακά όμορφο θέαμα για να κρατάει συντροφιά στον μακαρίτη.

Αργότερα το μνημείο λειτούργησε ως λατρευτικός χώρος, εξ ου και τα βάθρα στο κέντρο του δαπέδου του θόλου που φιλοξενούσαν τα σχετικά αγάλματα. Η λειτουργία του θολωτού τάφου ως χώρου λατρείας εξακολούθησε μέχρι και την Ρωμαϊκή εποχή.

Φεύγω εντυπωσιασμένος και χορτάτος από την επίσκεψη στο σημαντικό αυτό μνημείο.

Για το Σαλαμινιών ΒΗΜΑ  ΜΑΝΟΣ ΚΙΛΗΜΑΝΤΖΟΣ

 

(Συνεχίζεται…)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.