Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

 

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΟΡΧΟΜΕΝΟΥ

Φωτογραφίες : https://photos.app.goo.gl/54HEBEimBJ7QcDbYA

Όπως αναφέρθηκε ήδη, ο υπόλοιπος αρχαιολογικός χώρος είναι περιφραγμένος και απαγορεύεται η είσοδος. Γίνονται εργασίες  και βγαίνουν συνεχώς νέα ευρήματα στο φως.

Πρέπει να αποδεχτώ την πραγματικότητα. Πολύ θα ήθελα να σαλτάρω μέσα, αλλά θα σεβαστώ την κατάσταση. Με βλέπουν και οι εργάτες άλλως τε…

Το θέατρο είναι δίπλα στον δρόμο και ορατό. Μπορώ επομένως να βγάλω φωτογραφίες και να «χωθώ», έστω και εικονικά.

Τα υπόλοιπα (ανάκτορο κλπ) απροσπέλαστα. Και η ακρόπολις θέλει τουλάχιστον 40 λεπτά ανηφορική πεζοπορία, όπως με πληροφορεί ο φύλακας. Πάμε για επομένη φορά και με εξοπλισμό πεζοπορίας γιατί με τις μοτοσυκλετιστικές  μπότες μάλλον θα με θάψουν κι εμένα δίπλα στον Μινύα !

Το παρήγορο είναι πάντως πως έχει καταρτιστεί χρονοδιάγραμμα ώστε και το θέατρο να γίνει κατάλληλο για παραστάσεις και ο γύρω χώρος να γίνει επισκέψιμος.

Κάθομαι λοιπόν έξω από τα συρματοπλέγματα και λέω τον πόνο μου στην Μυθολογία που έρχεται να με παρηγορήσει.

Εκεί που λες, βασίλεψε ο βασιλιάς Αθάμας. Ισχυρός βασιλιάς που έφτασε η χάρη του μέχρι και την Ιωνία, δημιουργώντας αποικίες. Αυτός λοιπόν ηράσθη  την Νεφέλη (θεά, όχι πρώτης εθνικής, αλλά πάντως θεά)  και την παντρεύτηκε. Μαζί της έκανε τον Φρίξο και την Έλλη. Έλα όμως που το μάτι  του βασιλιά «έπαιζε».. Του γυάλισε η Ινώ, παράτησε την Νεφέλη και παντρεύτηκε την Ινώ. Καθόλου καλός χαρακτήρας αυτή η Ινώ! Φοβήθηκε την πρωτοκαθεδρία του Φρίξου στην διαδοχή, απέναντι στα δικά της παιδιά και έπεισε τις γυναίκες του Ορχομενού να ψήσουν τους καρπούς που προορίζονταν  για την σπορά, με αποτέλεσμα να μην φυτρώσει ούτε ραδίκι. Πείνα στο βασίλειο και η κατεργάρα Ινώ προκάλεσε χρησμό κατά τον οποίο για όλα αυτά έφταιγε ο Φρίξος ο οποίος και έπρεπε να θυσιαστεί από τον πατέρα του για να εξευμενιστούν οι θεοί.

Έτσι λοιπόν έκανε ο Αθάμαντας (τυφλώνει ο έρωτας λένε…), αλλά πριν φτάσει το μαχαίρι στον λαιμό του φουκαρά του Φρίξου, έβαλε η μάνα Νεφέλη τα μεγάλα μέσα, άρπαξε αυτόν και την αδελφή του (και μην μου πείτε ότι δεν έχετε ξανακούσει το σενάριο, ψέματα θα πείτε! Ας είναι…) και τους φόρτωσε σε ένα χρυσόμαλλο και ιπτάμενο κριάρι και γλύτωσαν τα δύστυχα. Στον δρόμο και πετώντας από Ευρώπη για Ασία η Έλλη ζαλίστηκε και έπεσε από το κριάρι στην θάλασσα. Έτσι ονομάστηκε ο τόπος Ελλήσποντος, δηλαδή η θάλασσα της Έλλης. Ελλήσποντος λοιπόν και όχι ..Τσανάκαλε  όπως κακόηχα  ονομάζουν το μέρος κάποιοι μεταγενέστεροι (και προσωρινοί για τα μέτρα της Ιστορίας, ελπίζω).

Και ο Φρίξος; Α, ο Φρίξος προσγειώθηκε στην Κολχίδα, τον υιοθέτησε ο βασιλιάς Αιήτης, και αργότερα παντρεύτηκε την κόρη του βασιλιά και πέρασε μπέϊκα.

Το κριάρι δεν πέρασε και τόσο καλά. Το θυσίασε ο Φρίξος και χάρισε το χρυσόμαλλο δέρας του στον ευεργέτη του, αλλά αυτά αφορούν την Αργοναυτική εκστρατεία και όχι το εδώ ταξίδι μας.

 

Η ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ , ΣΚΡΙΠΟΥΣ

Φωτογραφίες : https://photos.app.goo.gl/Qbidj6gQWEM69ocTA

Δίπλα και απέναντι από τον αρχαιολογικό χώρο βρίσκεται η μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου. Είναι συγκρότημα από ιερό ναό (που λειτουργεί) και μοναστήρι (που δεν λειτουργεί πια).

Ο ναός χτίστηκε το 874 μ.Χ. από τον αυτοκρατορικό Πρωτοσπαθάριο Λέοντα σε εκπλήρωση τάματος για την σωτηρία της συζύγου του. Είναι σταυρόσχημος ναός (όχι και τόσο συνηθισμένο σχήμα) και δίπλα του υπάρχει ένα εντυπωσιακό κωδωνοστάσιο, προφανέστατα μεταγενέστερο.

Το προσωνύμιο «Σκριπούς» πιθανόν προέρχεται από το Λατινικό scriptus (επιγραφή, γραπτό) και μάλλον έτσι πρέπει να είναι γιατί η τοιχοποιία του ναού έχει πολλούς ενσωματωμένους  ενεπίγραφους λίθους, ακόμη και από αρχαία (πιθανόν ταφικά) κτίσματα.

Στο προαύλιο υπάρχουν ίχνη ανακτορικού κτίσματος του 13ου μ.Χ. αιώνα με μία  πραγματικά εντυπωσιακή πύλη.

Εκεί όμως βρισκόταν  και το ιερό των Χαρίτων, της πρώτης σε σπουδαιότητα  λατρείας του αρχαίου Ορχομενού.

Πάλι ναός επάνω σε αρχαία ιερά! Οι θρησκείες, ως ανθρώπινη επινόηση, φέρουν  και τα ελαττώματα των ανθρώπων. Σαν τα θηρία που «σημαδεύουν» τον χώρο για να σβήσουν  τις μυρωδιές των προηγούμενων.

Θα περίμενε κανείς οι εκπρόσωποι ανώτερων εννοιών να μην κατατρύχονται από τέτοια μικρότητα.  Κρίμα !  Μεγάλο κρίμα !

Εκεί δίπλα κάθεται κι ένας τσιγγάνος με 2 πανέμορφα , κάτασπρα σκυλιά. Πιάνουμε κουβέντα. Και χαϊδεύω τα σκυλιά. Εντύπωση μου έκαναν τα καταγάλανα μάτια του, σε αντίθεση με το μαυριδερό πρόσωπό του, αλλά και η ευγένεια στην ομιλία του. Ωραίος !

Περιδιαβαίνω την σειρά των κελιών για τους μοναχούς (η μοναχές ; ) που τώρα είναι κλειστά. Μία κλεφτή φωτογραφία στο εσωτερικό ενός από αυτά, μέσα από ένα μικρό παράθυρο είναι το μόνο που μπορώ να δω . Ελπίζω  το φλας να μην τάραξε την ηρεμία των πνευμάτων.

Φεύγουμε παιδιά ! Πριν όμως σταματάω σε έναν φούρνο και παίρνω ένα χειροποίητο τυρόψωμο καταπληκτικό ! Η κυρούλα βγαίνει κάθε τόσο από τον φούρνο και με αγωνία με ρωτάει αν μου αρέσει.  Γλυκύτατη η τελευταία  επαφή  μου με  τον Ορχομενό!

 

ΚΩΠΑΪΔΑ

Έχω αρχίσει και αγχώνομαι. Πρέπει να προλάβω ανοιχτό το αρχαιολογικό μουσείο της Θήβας. Όχι όμως πριν μπω στην αγαπημένη μου Κωπαΐδα.  Οδηγώ παράλληλα με τα κανάλια, φωτογραφίζω  για άλλη μία φορά την ηρεμία των νερών, τους μηχανισμούς ελέγχου της ροής, τις βάνες , τις «¨πόρτες».

Οι γερακίνες πάντα παρούσες  αλλά και πάντα ακατάδεκτες  στον φακό μου. Ντίβες και παλιοχαρακτήρες. Για να βγει φωτογραφία θέλει «καρτέρι» και καμουφλάζ, αλλά εγώ δεν έχω χρόνο για τέτοια…

Βγαίνω στην Αλίαρτο και πιάνω την δημοσιά για Θήβα.

Πάντα φεύγω γαληνεμένος από την Κωπαΐδα.

 

ΘΗΒΑ

Συνεχίζω προς Θήβα και το αρχαιολογικό της μουσείο. Στον δρόμο υπάρχουν  παρακάμψεις που οδηγούν σε μελλοντικούς «στόχους».

Οι πηγές των Χαρίτων (είχα πάει με το εντούρο μηχανάκι παλιότερα), οι Θεσπιές και 2 -3  ακόμη αρχαιολογικοί χώροι. Την επόμενη φορά φιλαράκια ! Την επόμενη φορά !

…και φτάνω στην Θήβα. Παρκάρω έξω από το υπέροχο αρχαιολογικό μουσείο , τον τελευταίο στόχο για σήμερα.

…. Είναι κλειστό!     ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΟ !

Κάθε Τρίτη, με πληροφορούν για να μπει το συνεργείο καθαρισμού.

Το τι άκουσαν ο Πελοπίδας και ο Επαμεινώνδας, μαζί τους και ο Κάδμος, καλύτερα να μην τα αναφέρω εδώ μέσα!

Σχεδόν πάντα, μία από τις κόρες του Χρόνου αποδεικνύεται πεισματάρα και στρίντζω και μου χαλάει την ομορφιά της συντροφιάς των υπολοίπων.  Έτσι απλά για να μην είναι όλα τέλεια στην βόλτα. Κρατάω τα νεύρα μου μην της δώσω την ικανοποίηση, όπως κρατάω και όλες τις υπόλοιπες  ομορφιές που βίωσα σήμερα.

Ελπίζω την επόμενη φορά να έχει γλυκάνει το  πείσμα της.

Παίρνω τον δρόμο του γυρισμού, να επιστρέψω στον αφέντη Χρόνο τις κόρες που με τόση γενναιοφροσύνη μου δανείζει.

Βάζω πάλι το κλειδί της αίθουσας  του Χρόνου στην τσέπη μου και να ’μαι  ξανά στο παρόν για να σας τα διηγηθώ !

 

ΜΑΝΟΣ ΚΙΛΗΜΑΝΤΖΟΣ

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.