Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

ΚΑΡΑΒΑΤΖΙΟ »Ο ΟΞΥΘΥΜΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ»

ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΣΕΒΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ

Ο Μικελάτζελο Μερίζι,όπως ήταν το όνομα του,γεννήθηκε στις 28 ή 29 Σεπτεμβρίου του 1573,στο χωριό
Καραβάτζιο,κοντά στο Μιλάνο.

Ο πατέρας του Φέρμο Μερίζι ήταν εργολάβος και δούλευε για τον ισχυρό
οίκο των Κολόνα,στο Μιλάνο.Όταν ήταν 5 χρονών έπεσε η επιδημία της πανώλης,όπυ βρήκαν το θάνατο
εκατοντάδες άνθρωποι….ανάμεσα τους ο πατέρας του Καραβάτζιο και ο παππούς του.

Η μητέρα του Λουκία Ατόρι,δυσκολευόταν να συντηρήσει τον εαυτό της και τα παιδιά της και αφήνει τον μικρό Μικελάτζελο στον οίκο των Κολόνα. Σε ηλικία 11 χρονών τον έστειλαν να μαθητεύσει στο εργαστήριο του Σιμόνε Πετερζάνο,όπου έμεινε εκεί για 4 χρόνια.

Το 1590 μένει πια στη Ρώμη και είναι ικανότατος ζωγράφος.Στη Ρώμη στην αρχή περασε πολύ δύσκολα και
αναγκάστηκε να κάνει πολύ σκήρές δουλειές.Αργότερα έγινε βοηθός του Ιππότη Αρπίνο,που δεν ήταν
άλλος από τον ζωγράφο Τζιουζέπε Τσεζάρι,όπου του ζωγράφιζε 3 πορτρέτα την ημέρα.

Όταν κατάφερε να μαζέψει κάποια χρήματα ο Καραβάτζιο μπόρεσε να κάνει δικά του έργα,με θέματα εμπνευσμένα,από τους οίκους ανοχής,τη ζωή του δρόμου [κάτι που γνώριζε πολύ καλά] και κάποιες προσωπογραφίες.

Μπροστά σε ένα από αυτά τα πρώτα έργα,τους »Χαρτοκλέφτες»,βρέθηκε ο Καρδινάλιος Del
Mont,ενθουσιάστηκε και του πρόσφερε φαγητό,στέγη και ένα επίδομα γιατί πριν ζούσε ρέμπελος μέσα
στην ακολασία και τις αρρώστιες. Κάποιοι φιλότεχνοι αρχίζουν να ενδιαφέρονται για τη δουλειά του,κυρίως
ο Καρδινάλιος Σκιπιώνα Μποργέζε.

Παίρνει επιτέλους την πρώτη του μεγάλη παραγγελία,για το παρεκκλήσι Κονταρέλι,στον Αγ. Λουδοβίκο των
Γάλλων.
Η επιτυχία ήρθε πολύ γρήγορα και του άρεσε να αγοράζει ακριβά ρούχα.Παρ όλα αυτά συνεχίζει μια ζωή
μέσα στην φιλονικία,την ακολασία και τους καυγάδες……ήταν από τους πρώτους καβγατζήδες και
μάλωνε με τους πάντες ακόμα και για ασήμαντες αφορμές.Ήταν πάντα έτοιμος ανα πάσα στιγμή να
βγάλει το σπαθί του από τη θήκη,είτε για θέματα γυναικών,είτε για πλάκα.

Έτσι τον έτρεχαν συνεχώς στα δικαστήρια….καταδικάστηκε αρκετές φορές με φυλάκιση αλλά τον ελευθέρωναν σχεδόν αμέσως χάρη στην επέμβαση των ισχυρών του φίλων.Οι βιαιότητες του δεν έχουν τελειωμό και ο Καρδινάλιος Del Mont,του είπε ότι θα δυσκολεύεται πλέον να τον υποστηρίζει.

Παρ όλα αυτά δεν βάζει μυαλό….όλα αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που θα συνέβαινε στις 25-5-1606.Η αφορμή ασήμαντη όπως πάντα,για ένα παιχνίδι μπιλιάρδου,ο Καραβάτζιο βγάζει το σπαθί του και σκοτώνει εν ψυχρό κάποιον Ρανούτο Τομασσόνι,το σκάει και με τη βοήθεια των φίλων του καταφεύγει στη Νάπολη.

Από εδώ και πέρα,παρόλο τις τραγικές ιστορίες που κατέληξαν μέχρι και τον φόνο,ο Καραβάτζιο
καθιερώνεται σαν »μεγάλος»ζωγράφος και όλοι θέλουν να αποκτήσουν κάποιο έργο
του. Πρίγκιπες, ,έμποροι »σκοτώνονται’για ένα του έργο και οι παραγγελίες πέφτουν βροχή.

Τα έργα του στολίζουν εκκλησίες και παλάτια….εκείνος όμως θέλει να φύγει από τη Νάπολη και να πάει στη
πρωτεύουσα στη Ρώμη.Πρώτα όμως πηγαίνει στη Μάλτα και ζωγραφίζει και εκεί σε εκκλησίες και
παλάτια.θα πάει στη Ρώμη υπό την προστασία του Τάγματος των Ιπποτών.

Η ζωή του στη Ρώμη είναι υπέροχη.Δούλευε πολύ και κλεισμένος στο εργαστήριο του,δεν θα είχε και
πολλύ χρόνο γαι καυγάδες.Μάλιστα τον Ιούλιο του 1608,το Τάγμα των Ιπποτών του απονέμει τον
Σταυρό του Ιππότη της Χάριτος και του Μεγάλου Μάγιστρου του Τάγματος.

Εκείνος όμως,ενώ τα είχε όλα σε λίγο καιρό βγάζει ξανά το σπαθί του από τη θήκη του,αυτή τη φορά ενάντια σε έναν από τους Ιππότες της Δικαιοσύνης.Άμεσα αποτάζεται από το Τάγμα με επίσημη τελετή,όπου τον χαρακτήρισαν »μέλος μιαρό και σαθρό».Μπαίνει στη φυλακή και με χίλια ζόρια δραπετεύει.Με ένα σαπιοκάραβο πηγαίνει στις Συρακούσες,αλλά από εδώ και πέρα το μόνο που έκανε ήταν να τρέχει κυνηγημένος από τον ένα τόπο στον άλλο χωρίς σταματημό. Περίεργος όμως σε κάθε τόπο απ όπου περνούσε κατάφερνε να κάνει και
από ένα έργο.

Στη Νάπολη όπου βρέθηκε ξανά έμενε στο ανάκτορο κάποιας μαρκησίας που τον
προστάτευε.Όμως δεν μπορούσε να μην αποφύγει τα κακόφημα στέκια,τον βρήκαν οι διώκτες του και
τον μαχαίρωσαν στο πρόσωπο…τον άφησαν μεταξύ ζωής και θανάτου και η μαρκησία τον
περιποιήθηκε.

Εκεί στην ασφάλεια του ανακτόρου θα είναι πολύ παραγωγικός,έργα εκείνης της περιόδου
είναι ο »Δαυίδ» και η »Ιουδήθ και η δούλη της» και η »Μαστίγωση».

Σε λίγο καιρό τον βρίσκουμε να πηγαίνει βόρεια με μια βάρκα,αποβιβάζεται στο Πόρτο Έρκολε και
ξαναμπαίνει φυλακή,άδικα αυτή τη φορά.

Τον βγάζουν έξω ξανά…τώρα όμως έχει χάσει όλα του τα υπάρχοντα.Τότε έρχονται τα νέα…ο Πάπας του δίνει χάρη,έπειτα από παρακάλια των φίλων του….όμως ο Καραβάτζιο,είχε πεθάνει λίγε μέρες πριν από τις στερήσεις και την ελονοσία στις 18 Ιουλίου 1610,βυθισμένος στον πυρετό,όντας μόνο 38 χρονών.

Για το Σαλαμινιων ΒΗΜΑ     ΜΑΡΙΑ ΤΣΕΒΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.