Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΣΕΒΑ – ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ

Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ,γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου του 1853,στο Ολανδικό χωριό Ζούντερτ [ Zundert] και
ήταν ο μεγαλύτερος από τα 8 παιδιά του Πάστορα Θεόδωρου Βαν Γκογκ.

Η υπηρέτρια της οικογένειας τον περιέγραψε ως »ένα περίεργο και απόμακρο παιδί»και ήταν σαν ξένος μέσα στην οικογένεια του,παραμελημένος από τους γονείς και τα αδέλφια του.

Ο μοναδικός άνθρωπος που κατάφερε να συνδεθεί μαζί του ψυχικά ήτα ο αδελφός τοτ Τέο,ο οποίος τον στήριζε οικονομικά σε όλη του τη ζωή.

 

Σε ηλικία 16 ετών βρήκε δουλειά ως έμπορος έργων τέχνης,αλλά η καριέρα του ήταν πολύ σύντομη.Η
ειλικρίνειά του δεν τον άφηνε να λέει ανακρίβειες ή ψέματα για να κάνει πωλήσεις και κατέληγε να λέει την αφιλτράριστη άποψή του για το έργο.

Έγραψε κάποτε στη αδελφή του την Γουιλελμίνα…

»Οι γκαλερη είναι υποχείρια όσων έχουν χρήματα. Μόλις το ένα δέκατο των αγοραπωλησιών έχουν σχέση με την πραγματική τέχνη» Απέτυχε σε όλες τις δουλειές που προσπάθησε να κάνει μέχρι την ηλικία των 24 ετών.Τότε πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του
και να σπουδάσει θεολογία

Έγινε κήρυκας σε ένα χωριό ανθρακωρύχων στο Βέλγιο,όπου ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας. Ήταν τέτοια η συμπόνια του για τους φτωχούς αυτούς ανθρώπους,που τους έδινε τα ρούχα και τα τρόφιμα που του έστελνε η οικογένειά του.

Τότε αρχίζει να ζωγραφίζει πίνακες με κοινωνικά θέματα…και σιγά σιγά η πίστη του στο θεό,αρχ.ιζει
να εξασθενεί…μια μια φορά ακόμα ο Βίνσεντ άφησε μια δουλειά που δεν του ταίριαζε και επέστρεψε στους γονείς του,με πεσμένο το ηθικό.

Την ίδια περίοδο οι γονείς του φιλοξενούσαν την πρώτη του ξαδέλφη,Κι Βος,που ο Βίνσεν δεν την είχε
γνωρίσει ακόμα.

Ο Βίνσεντ την ερωτεύθηκε και με τη συνηθισμένη ειλικρίνειά του της εξέφρασε τα
αισθήματα του.

Η κοπέλα όχι απλώς δεν ενέδωσε,αλλά και σοκαρίστηκε από τα αισθήματα του
ξαδέλφου της.

Όταν το έμαθε ο πατέρας του,τον έδιωξε από το σπίτι.Ο Βίνσεντ δεν πτοήθηκε και η
επόμενη αγαπημένη του ήταν μια πόρνη η Σιέν που ήταν πάμφτωχη και με προβλήματα υγείας.Ο
Βίνσεντ τη φιλοξενούσε στο σπίτι του και την συντηρούσε με τα ελάχιστα χρήματα που του έδινε ο
αδελφός του Τέο.

Σε ηλικία 27 ετών άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής με δάσκαλο τον Αντόν Μωβ [Anton
Mauve]αλλά σύντομα έρχεται σε ρήξη μαζί του σε σχεση με τα καλλιτεχνικά ζητήματα.

Τα επόμενα χρόνια δημιουργεί έργα επηρεασμένα συνήθως από τη ζωγραφική του Φρανσουά Μιγέ [Jean-Francois Millet],ενώ ταξιδεύει στην Ολανδική επαρχία ζωγραφίζοντας θέματα από αυτήν.

Τον χειμώνα του 1885 παρακολουθεί μαθήματα στην Ακαδημία της Αμβέρσα τα οποία όμως διακόπτονται πολύ σύντομα αφού αποβάλλεται από τον καθηγητή της Ακαδημίας Ευγένιο Σιμπέρ [Εugene Siderdt].Παρά το γεγονός αυτό ο Βίσεντ προλαβαίνει να έρθει σε επαφή με την Ιαπωνική τέχνη από την οποία δανείζεται στοιχεία και πολλές φορές μιμείται την τεχνοτροπία της.

Αρκετές φορές στις προσωπογραφίες του έβαζε σε δεύτερο πλάνο,κάποιο έργο Ιαπωνικής τέχνης. Την άνοιξη του 1886 επισκέπτεται το Παρίσι και ζει με τον αδελφό του Τεό -επιτυχημένο πλέον έμπορο τέχνης- στη περιοχή της Μονμάρτης. κέντρο της τότε καλλιτεχνικής δραστηριότητας.Κατά την παραμονή του εκεί έρχεται σε επαφή με τους ιμπρεσιονιστές Εντγκάρ Ντεγκά,Καμίλ Πισαρό,Τουλούζ Λωτρέκ και Πωλ Γκωγκέν όπου ήταν πολύ στενός του φίλος.

Επηρεάζεται από το κίνημα του Ιμπρεσιονισμού και ειδικότερα σε ότι αφορά τη χρήση του χρώματος.Ο Βίνσεντ κατατάσσεται πιο πολύ στους μετά ιμπρεσιονιστές ζωγράφους.Χρησιμοποίησε συχνά τις τεχνικές των ιμπρεσιονιστών αλλά διαμόρφωσε,ένα προσωπικό ύφος το οποίο διακρίνεται από τη χρήση συμπληρωματικών χρωμάτων,πράγμα που οι ιμπρεσιονιστές αποφεύγουν.

Δύο χρόνια αργότερα το 1888,εγκαταλείπει την Γαλλική πρωτεύουσα και επισκέπτεται τη νότια Γαλλία και την περιοχή της Προβηγκίας.Εκεί εμπνέεται από την αγροτική ζωή και προσπαθεί να την αποδώσει στη ζωγραφική του.

Την περίοδο αυτή επινοεί αυτή την ιδιαίτερη τεχνική των στροβιλισμάτων με το πινέλο,ενώ στους πίνακες του κυριαρχούν έντονα χρώματα όπως το κίτρινο,το μπλέ και το πράσινο με χαρακτηριστικά δείγματα την »Έναστρη νύχτα»και το »κόκκινο άμπέλι»που είναι και το μοναδικό έργο που πούλησε ο Βίνσεντ εν ζωή.Κατάτο διάστημα αυτό δέχεται την επίσκεψη του φίλου του Πωλ Γκωγκέν.

O Γκωγκέν έμεινε στο σπίτι μαζί με τον Βίνσεντ,αρκετό καιρό ζωγράφιζαν μαζί έκαναν
περιπάτους,συζητούσαν και αυτή η περίοδος ήταν από τις ευτυχέστερες στη ζωή του Βίνσεντ.Όμως ο
Γκωγκέν δεν χαιρόταν το ίδιο….

Τον Δεκέμβριο του 1888 αποφασίζει να μετακομίσει γιατί δεν άντεχε άλλο τις παραξενιές του φίλου του. Στις 23 Δεκεμβρίου ανακοίνωσε την απόφαση του στον Βίνσεντ κατά τη βραδινή τους βόλτα και αμέσως πήγε να περάσει τη νύχτα στο πανδοχείο.

Ο Βίνσεντ όμως μόνος και όσο περνούσαν οι ώρες….η οργή του μεγάλωνε.Ξαφνικά άρπαξε ένα ξυράφι και έκοψε ένα μεγάλο κομμάτι από το αριστερό του αυτί.

Το τύλιξε με μια πετσέτα,πήγε στον τοπικό οίκο ανοχής και το δώρισε στην αγαπημένη του πόρνη.Την επόμενη ημέρα ο Γκωγκέν γύρισε στο σπίτι,βρήκε τον Βίνσεντ μέσα στα αίματα στο κρεβάτι του και κάλεσε την αστυνομία,η οποία εξακρίβωσε ότι ο Βίνσεντ ήταν ζωντανός

.Ο Γκωγκέν μάζεψε τα πράγματά του και έφυγε πριν συνέλθει ο Βίνσεντ.

Ο Βίνσεντ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και αμέσως  μετά στο ψυχιατρικό άσυλο,όπου πήγε με τη θέλησή του. Βρισκόταν σε έξαρση και ζωγράφιζε ένα πίνακα κάθε μέρα.

Τον Μάιο του 1890 εγκαταλείπει την ψυχιατρική κλινική και ζει κοντά στο Παρίσι όπου παρακολουθείται από τον γιατρό Πωλ Γκασέ. Σε αυτό το διάστημα ζωγραφίζει μόνο ένα έργο την προσωπογραφία του Γκασέ. Τον Ιούλιο του 1890 εμφανίζει συμπτώματα έντονης κατάθλιψης και τελικά αυτο πυροβολείται στο στήθος στις 27 Ιουλίου,αλλά δεν πεθανε ακαριαία.

Περπάτησε μέχρι το σπίτι του όπου τον περιποιήθηκαν δύο γιατροί…..εν το μεταξύ ειδοπιήθηκε ο αδελφός του Τεό και πρόλαβε να έρθει να τον δει.

Τα τελευταία λόγια που είπε στον αδελφό του ήταν…»

Η θλίψη θα κρατήσει για πάντα».Άφησε την τελευταία του πνοή στις 29 Ιουλίου 1890
και έξι μήνες αργότερα πέθανε και ο αδελφός του Τεό που έπασχε από πνευμονία.

Δεν είναι απολύτως βέβαιο ποιο είναι το τελευταίο του έργο,αλλά πιθανά είναι »Ο κήπος του
ψυχιατρείου»ή το »Σιταροχώραφο με τα κοράκια».Μετά το θάνατό του η φήμη του εξαπλώθηκε ραγδαία με μεγάλες εκθέσεις έργων του που πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι [1901],το Άμστερνταμ [1905],την Κολωνία [1912]και το Βερολίνο [1914].

Ο Βίνσεν Βαν Γκογκ δημιούργησε συνολικά σε διάστημα 10 ετών περισότερους από 800 πίνακες και 1000 μικρότερα σχέδια.

Σώζεται ακόμα η αλληλογραφία που είχε με τον αδελφό του που περιλαμβάνει περίπου 700
γράμματα.

Ο Βαν Γκογκ είναι διάσημος για τις πινελιές του που μοιάζουν να έχουν κίνηση!!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.