Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει η Μαρία Τσεβά

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς γεννήθηκε στον Πύργο της Τήνου στις 14 Αυγούστου του 1851. Ήταν γόνος φημισμένης οικογένειας μαρμαρογλυπτών. Ο πατέρας του Ιωάννης και ο θείος του είχαν μεγάλη επιχείρηση μαρμαρογλυπτικής με παραρτήματα στο Βουκουρέστι στη Σμύρνη και στον Πειραιά. Ο Γιαννούλης είχε από μικρός έφεση στη μαρμαρογλυπτική. Οι γονείς του ήθελαν να τον κάνουν έμπορο,αλλά εκείνος σπούδασε γλυπτική,στο Σχολείο των Τεχνών,από το 1869-1872,με δάσκαλο τον Λεωνίδα Δρόση. ΤΟ 1873 έφυγε για το Μόναχο με υποτροφία του»Πανελλήνιου Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου»,για να συνεχίσει τις σπούδες του. Το 1876 επέστρεψε στην Αθήνα όπου άνοιξε δικό του εργαστήριο.Το 1877 ολοκλήρωσε το έργο του »Σάτυρος παίζει με τον έρωτα΄» και αρχίζει να δουλεύει το πιο διάσημο γλυπτό του την »Κοιμωμένη»,για τον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη στο ‘Α Νεκροταφείο Αθηνών.

Τον χειμώνα του 1878,ο Γιαννούλης υπέστη νευρικό κλονισμό. Άρχισε να καταστρέφει τα έργα του και επιχείρησε να αυτοκτονήσει κατ επανάληψη. Φήμες της εποχής έλεγαν ότι οφειλόταν σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα για μια συμπατριώτισσα του,όπου ζήτησε σε γάμο και οι γονείς της αρνήθηκαν να την δώσουν. Οι γονείς του τον έστειλαν ταξίδι στην Ιταλία για να θεραπευθεί,αλλά με την επιστροφή του στην Ελλάδα τα συμπτώματα ξανάρχισαν [βύθιση στη σιωπή, γέλιο, παραμιλητό, καταστροφή αντικειμένων] και συνέχιζε να επιδεινώνεται. Το 1888 οι δικοί του τον έκλεισαν στο ψυχιατρείο όπου αντιμετωπίστηκε με πολύ σκληρό τρόπο και του απαγόρευαν να σχεδιάζει η να πλάθει οτιδήποτε.Το 1901 πέθανε ο πατέρας του και η μητέρα του τον πήρε πίσω στην Τήνο. θεωρώντας για την τρέλα του υπεύθηνη την τέχνη δεν του επέτρεπε να ασχολείται με αυτήν και τον επιτηρούσε πολύ αυστηρά. Όταν πέθανε η μητέρα του το 1916, ξεκόμενος  εντελώς από την τέχνη του,πάμφτωχος, ζούσε βοσκώντας πρόβατα με το στίγμα του »τρελού του χωριού’.Βρήκε όμως το κουράγιο να ξαναρχίσει να ασχολείται με τη γλυπτική με τα πρωτόγονα μέσα που διέθετε. Με πείσμα άρχισε να δημιουργεί για να κερδίσει το χαμένο χρόνο. Το 1923 ο Θωμά Θωμόπουλος καθηγητής στο Πολυτεχνείο και λάτρης του Χαλεπά αντέγραψε σε γύψο πολλά από τα γλυπτά του και τα παρουσίασε στην Ακαδημία Αθηνών το 1925.Η έκθεση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την Βράβευση του Χαλεπά το 1927 με το Αριστείο των Τεχνών. Το γνήσιο ταλέντο του αλλα και η φήμη του τρελού γλύπτη τον καθιέρωσαν. Το 1928 πραγματοποιήθηκε η δεύτερη έκθεση των έργων του στο Άσυλο Τέχνης και κατόπιν επιμονής της ανεψιάς του,εγκαταστάθηκε στην Αθήνα στα τελευταία χρόνια της ζωής του όπου έζησε κοντά στους δικούς του και δημιουργούσε μέχρι το τέλος της ζωής του [15 Σεπτεμβρίου 1938]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.