Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Πάνος Καλουδάς.
…Μια από τις μεγαλύτερες »αυτοκρατορίες» των θαλασσίων μεταφορών, ήταν και
αυτή του Ποταμιάνου..Της »Ηπειρωτικής Ακτοπλοϊας» Η οποία το 1920 αγόρασε μια
παμπάλαια θαλαμηγό που είχε αλλάξει αρκετούς ιδιοκτήτες.και ήδη είχε μια ηλικία
σαράντα ετών. Η εταιρεία το μετασκεύασε αμέσως σε πλοίο ακτοπλοϊας. Και το
δρομολόγησε στις Κυκλάδες. Για κάμποσα χρόνια το ταλαιπωρημένο αυτό σκαρί,
μετέφερε ανθρώπους, ζώα και προϊόντα από τον Πειραιά στα Κυκλαδονήσια και το
αντίθετο.Ένα βράδυ, στις 27 Νοεμβρίου του 1934, το »Πόπη» έτσι είχε ονομαστεί το
πλοίο, εξώκειλε στον Σαρωνικό πηγαίνοντας το δρομολόγιό του, πολύ κοντά στις Φλέβες
στη νησίδα Κασίδι. Κοντά στον λαιμό της Βουλιαγμένης. Πλοίαρχος ήταν ο Γεώργιος
Πιλάλης. Και με βάση τα εισιτήρια που είχαν εκδοθεί μετέφερε 122 επιβάτες.
Όμως αργότερα διαπιστώθηκε πως κάποιοι είχαν κόψει εισιτήριο, μέσα στο καράβι.
Οπότε ανήλθε ο αριθμός στους 140 Όταν το »Πόπη» προσέκρουσε στην νησίδα οι
αξιωματικοί και το πλήρωμα, έσπευσαν να εκφορτώσουν στο έδαφος, τα τυριά που
μετέφερε το πλοίο. Και τα άλλα ευπαθή προϊόντα, ξεχνώντας παντελώς τους επιβάτες.

Οι οποίοι μες τον πανικό τους, καθώς ήταν βράδυ και επικρατούσε το απόλυτο σκοτάδι
άρχισαν τρομοκρατημένοι να ουρλιάζουν.. Ενώ το πλήρωμα συνέχιζε τη διάσωση των
τυριών. Στοιβάζοντας τα κεφάλια το ένα πάνω από το άλλο, σε ασφαλές σημείο της
νησίδας. Με την δύναμη της πρόσκρουσης το μπροστινό μέρος του πλοίου σφηνώθηκε
πάνω στον βράχο. Και αυτό το συγκράτησε από την βύθισή του. Παρόλο αυτό, από
τον τρόμο τους και τις βίαιες αντιδράσεις τους ένδεκα άνθρωποι σκοτώθηκαν.
Η και πνίγηκαν. Γιατί κανείς δεν βρέθηκε να τους κατευθύνει προς το κατάστρωμα
και την διάσωση. Αργότερα το πλοίο έγειρε δεξιά στο πλάι Και παρέμεινε εκεί..
Τηλέγραφο δεν διέθετε. Κι έτσι η βοήθεια θα έπρεπε να αναμένεται με τις καλύτερες
προϋποθέσεις το πρωϊ Τρομαγμένοι οι επιβάτες ούρλιαζαν. Ενώ κατά διαστήματα ακούγοντας η φωνή »Πνιγόμαστε..Σωθείτε όπως μπορείτε» Ενώ μια απλή οδηγία
θα μπορούσε να τους κατευθύνει στο έδαφος Και στην σιγουριά της νησίδας
Η αδιαφορία του πληρώματος και η φροντίδα τους μοναχά στα τυριά και στα άλλα
προϊόντα.. Το ότι ασύρματος τηλέγραφος δεν υπήρχε. Τα ουρλιαχτά και ο τρόμος.
Το ότι έγινε νύχτα χωρίς φώτα .Παρά μονάχα πολύ μετά με κάτι κλεφτοφάναρα που
άναψαν δυο τρεις χωροφύλακες που συνόδευαν κρατούμενους σε φυλακές..
Μα και τα πολλά θύματα που υπήρξαν, σε ένα τέτοιο αστείο ναυάγιο,έκανε αργότερα τους νησιώτες να ταυτίζουν την όποια αναμπουμπούλα με το Α\Π »Πόπιν»
Και έτσι κόλλησε πια ως συνώνυμη με τον πανικό και την ακαταστασία τον μη
συντονισμό, η έκφραση.., »Έγινε της Πόπης»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.