Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

 

Το μήνυμα από τον φίλο Κυριάκο είχε έρθει και έλεγε : «Με τον σύλλογο συνταξιούχων εργαζομένων στο Πανεπιστήμιο, ετοιμάζουμε μία εκδρομή στην Σαλαμίνα. Θα μπορέσεις να μας ξεναγήσεις ;»

Δέχτηκα με χαρά. Σχεδίασα μία διαδρομή ώστε να δούμε ότι περισσότερο μπορούσαμε στις λίγες ώρες που περιλαμβάνει μία ημερήσια εκδρομή με πούλμαν και το Σάββατο περίμενα στα φέρρυ τους εκδρομείς.

Βρεθήκαμε, γνωριστήκαμε και άμεσα αρχίσαμε να εφαρμόζουμε το πρόγραμμα. Πρώτη διαδρομή προς το Αμπελάκι για να πάμε , που αλλού , στον Τύμβο των Σαλαμινομάχων.

Στην σύντομη διαδρομή είχα την ευκαιρία να πω όσα περισσότερα μπορούσα για τον τόπο, την ιστορία του και …την κατάντια του. Κατάντια που άμεσα επεσήμαναν οι επισκέπτες (όπως και όλοι όσοι έχουν επισκεφτεί το νησί) απορώντας πως επιτρέπουμε σε όλα αυτά τα ναυπηγεία και τους γερανούς να λερώνουν τον αρχαιολογικό χώρο, τον σημαντικώτερο ίσως για την μοίρα του Δυτικού Πολιτισμού. Τι να τους πεις ;;;  Ότι τα συμφέροντα είναι δυνατότερα από την Ιστορία; Το ξέρουν…

Πριν φτάσουμε στον Τύμβο είχα την ευκαιρία να δείξω το «Καμινάκι» και μέσω αυτού να κάνω μία  πολύ σύντομη αναδρομή στα παραδοσιακά επαγγέλματα της Σαλαμίνας (Ασβεστάδες, ρετσινάδες , κατραμιτζήδες κλπ).

Στον Τύμβο αναλύσαμε και την ιστορία της ναυμαχίας, δείχνοντας και τα συγκεκριμένα μέρη από τον λοφίσκο, αλλά και επισημαίνοντας τις υπέροχες δραστηριότητες της Δημόσιας Αρχής Λιμένων με την ανέλκυση των σάπιων ναυαγίων που για χρόνια μόλυναν τον χώρο. Οι γερανοί και τα ναυπηγεία βέβαια …παραμένουν.

Η επόμενη στάση μας ήταν ο Άγιος Δημήτρης στην Κούλουρη. Μπήκαμε μέσα για να επισκεφτούμε τον τάφο του Γ.Καραϊσκάκη, μέσα στον ναό.  Κι εκεί που ετοιμαζόμουν να μιλήσω για τον ήρωα , να σου το Λύκειο Ελληνίδων να έχει προηγηθεί και να είναι εφημέριος , ο παπα Ανάργυρος Ευδαίμων  παρών εξιστορώντας με λεπτομέρειες το πώς ετάφη ο ήρωας και την συνέχεια των γεγονότων που  ακολούθησαν μέχρι την στιγμή που οριστικοποιήθηκε το μέρος όπου αναπαύεται (η τουλάχιστον όσα από τα κόκκαλα του διεσώθησαν από τον τότε εφημέριο του ναού) όπως είχε θελήσει και ο ίδιος.

Συνεχίσαμε την περιήγηση και φτάσαμε στην Φανερωμένη.  Και εκεί είχαμε την τύχη να μας ξεναγήσει η γερόντισσα. Πόσο καλύτερα θα μπορούσε να τα πει κάποιος , όσο διαβασμένος κι αν είναι, από αυτόν / αυτήν που τα ζει καθημερινά;   Αφού περάσαμε από το παρεκκλήσιο με τον τάφο του Αγ.Λαυρεντίου και την εικόνα της Φανερωμένης, περάσαμε στον κυρίως ναό με τις χιλιάδες μορφές εικονογραφημένες στους τοίχους και στους τρούλους του. Αγοράσαμε από τις καλόγριες και τις  χειροποίητες, αγνότατες και πεντανόστιμες χυλοπίτες και περάσαμε από το σπίτι του Άγγελου Σικελιανού να αποτίσουμε φόρο τιμής  στον ποιητή και φιλόσοφο.

Πάει κι αυτό και επιστροφή στην Κούλουρη για να πάμε στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Ξενάγηση στους επισκέπτες μας και επισήμανση των ιδιαίτερων (και μοναδικών στην Ελλάδα για πολλά από αυτά) εκθεμάτων.

Ένα παράπονο όμως : Εκείνη η φολίδα του Μυκηναϊκού θώρακα με την Αιγυπτιακή (ιερογλυφική) επισήμανση , δείγμα των εξορμήσεων των Μυκηναίων και πέρα από τον αυστηρά Ελλαδικό χώρο, απουσιάζει ! Απουσιάζει για συντήρηση κατά την επίσημη εκδοχή!

Πόσα χρόνια θέλει αυτή η συντήρηση κύριοι υπεύθυνοι ;;;;

Το έκθεμα είναι ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ  ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ! Και πρέπει να βρίσκεται στο μουσείο της !

Αν θυμάμαι καλά, τρία χρόνια τώρα …. «συντηρείται». Έλεος ! Πρέπει να ξαναμπεί στην προθήκη του !  Και ελπίζω να μην έχει την τύχη του Μετρολογικού αναγλύφου, το πρωτότυπο του οποίου βρίσκεται στο μουσείο του Πειραιά και που μας έκαναν την μεγάλη χάρη να μας δώσουν ένα  αντίγραφο .

Ίσως η νέα Δημοτική αρχή να έχει κάποια δυνατότητα πίεσης προς τους αρμοδίους. Η Σαλαμίνα είναι ένα υπέροχο μουσείο. Και έχει δικαιώματα στα ευρήματα του χώρου της. Τα θέλουμε πίσω !

Μέχρι στιγμής οι επισκέπτες μας φαίνονται ενθουσιασμένοι. Κουρασμένοι μεν , χαρούμενοι δε ! Αποφάσισαν να κάνουμε διάλειμμα για φαγητό σε ένα από τα παραλιακά εστιατόρια  κοντά στο μουσείο, για φαγητό, ξεκούραση και «χώνεμα» των όσων μέχρι στιγμής είδαν.

Η συνέχεια ήταν πιο χαλαρή, αφού άλλως τε και η ώρα (αλλά και το φως της ημέρας) θέτει κάποια όρια στο τι μπορούμε να δούμε.

Ε..να μην τους δείξουμε και το  υπέροχο δάσος μας;  Περνάμε από το Αιάντειο, αρχίζουμε την ανηφοριά , μπαίνουμε στο δάσος μας. Σε μία στροφή σταματάμε για να βγάλουν φωτογραφίες οι επισκέπτες μας  τον κόλπο της Σαλαμίνας που πανοραμικά απλώνεται από κάτω μας. Φτάνουμε μέχρι το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στα Λεμόνια και τον υπέροχο Αη Γιάννη τον Καλυβίτη και πρέπει να γυρίσουμε.

Ο δρόμος προς Κακή Βίγλα , με μία στάση στην Ελιά της Όρσας, μας οδηγεί μέσα από τον Πηλό στα Σελήνια, όπου θα πιούμε τον καφέ μας, θα μιλήσουμε, θα κάνουμε μία ανασκόπηση της εξόρμησης και τέλος θα χαιρετήσουμε τους επισκέπτες μας (φίλους πλέον) για να γυρίσουν στα Παλούκια  και τελικά στα σπίτια τους.

Είναι μεγάλη αμοιβή για όποιον αγαπάει την Σαλαμίνα, να δέχεται επισκέπτες και να εχει την ευκαιρία να τους ξεναγήσει. Μεγαλύτερη η αμοιβή να βλέπεις την ικανοποίηση και την χαρά τους για την ημέρα.

Προσωπικά χάρηκα ακόμη πιο πολύ όταν άκουσα τους επισκέπτες μας να εκφράζουν την έκπληξή τους  για το τι είδαν στην Σαλαμίνα. Περίμεναν έναν τόπο «κακομοίρικο»  και «φτωχοδιάβολο» και βίωσαν ένα υπέροχο νησί με τόσα πράγματα να έχει να προσφέρει !

Θα ξανάρθουν ! Είμαι βέβαιος !  Έχουν τόσα πολλά ακόμη να δουν !

Και θα είμαι εδώ να τους ξανα υποδεχτώ !

Γιατί το αξίζουν.  Γιατί η Σαλαμίνα μας το αξίζει !

Για το ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ ΒΗΜΑ

ΜΑΝΟΣ ΚΙΛΗΜΑΝΤΖΟΣ

Σχόλια στό : “ΜΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΜΑΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.