Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος

Είχαν πάει φίλοι, δώσανε στίγμα και βεβαίως ο υπογράφων θεώρησε για άλλη μία φορά υποχρέωσή του να πάει και να χωθεί στις χιλιετίες!

Ακριβώς πάνω από την Πάτρα, δίπλα στο χωρίο Σκιόεσσα είναι ο πολύ εκτεταμένος αρχαιολογικός χώρος.

Βρίσκεται σε οχυρό, στρατηγικό χώρο που δεσπόζει στην άκρη του Πατραϊκού κόλπου. Επικοινωνούσε με τα άλλα Μεσογειακά κέντρα μέσω του λιμανιού της Βούντενης.

Γύρω από τον οικισμό  προφανώς υπήρχαν  φυλάκια προστασίας σε συνδυασμό με τον γεωφυσικό σχηματισμό του τόπου (ποταμοί και απόκρημνα βουνά).

Η πεδιάδα προς Βορρά  αποτελούσε τον σιτοβολώνα  και τα γύρω βουνά φιλοξενούσαν τις κτηνοτροφικές δραστηριότητες των κατοίκων, αλλά και καθόριζαν τις περιοχές του κυνηγιού.

Στον λοφίσκο, νότια του οικισμού (και κοντά στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου) έχουν λαξευτεί πάρα πολλοί τάφοι. Άλλοι μικροί, άλλοι μεγάλοι (για τους άρχοντες) δείχνουν ότι η περιοχή κατοικείτο από πάρα πολύ παλιά μέχρι και τον 11οπ.Χ. αιώνα, δηλ την υστερο-Ελλαδική εποχή, με ενδείξεις πως υπήρχε δραστηριότητα κάποιας μορφής μέχρι ακόμη και την αρχαϊκή εποχή (6οςπ.Χ. αιώνας).

Όλος ο λοφίσκος γεμάτος από λαξευτούς τάφους, με την κλασσική Μυκηναϊκή διαρρύθμιση , με τον «δρόμο» (διάδρομο) μέχρι την είσοδο στον θολωτό τάφο, η οποία είσοδος μετά την ταφή έκλεινε με λιθοδομή από τις πέτρες του παρακείμενου ποταμιού.

Για κάθε νέα ταφή τα οστά των προηγουμένων νεκρών μετακινούνταν στις άκρες του θόλου για να γίνει χώρος για τους επόμενους. Πριν , άναβαν φωτιά για την απολύμανση/καθαρμό του χώρου με τα κτερίσματα πάντως να συνοδεύουν τις σωρούς  όπου και αν μετακινούνταν.

Μάλιστα στον πρώτο τάφο που επισκέφτηκα έχουν αφήσει και τους σκελετούς ως ένδειξη του τρόπου που τοποθετούνταν οι νεκροί.

Και βέβαια σε απόσταση (1800 μέτρα περίπου) και πιο ψηλά προς Βορρά, είναι τα υπολείμματα του οικισμού. Δεσπόζουσα θέση που βλέπει παντού, από την θάλασσα μέχρι τα  ψηλά βουνά στον Νότο.

Έχω μάλιστα την υποψία ότι ο οικισμός έχει κι άλλα να δώσει, αν κρίνω από τα σημάδια που έχουν βάλει οι ανασκαφείς.

Τον χώρο εξερεύνησε  αρχικά ο Ν.Κυπαρίσσης το 1923 τον οποίο μάλιστα χαρακτήρισε σαν «παμμέγιστο». Ταύτισε και την περιοχή (Άνθεια) με τις προϊστορικές κοινότητες  που κατά τον Παυσανία ήταν και χώρος που έζησε ο Πατρεύς, ιδρυτής των Πατρών.

Μεσολάβησε πολύς χρόνος αδράνειας και αφάνειας μέχρι το 1987 που ανακαλύφθηκε  κι άλλος τάφος σε λαθρανασκαφή. Οπότε το 1988 αρχίζει συστηματική έρευνα  και ανασκαφή υπό τον Λ. Κολώνα για την ανάδειξη του συγκροτήματος (οικισμού και νεκροταφείου).

Μπαίνεις στον πειρασμό να φανταστείς την ζωή στον χώρο. Για μένα δεν είναι καθόλου δύσκολο αν ληφθεί υπ όψιν η λατρεία στην κυριολεξία που έχω για την εποχή εκείνη.

Εντυπωσιακή η λατρεία και ο σεβασμός που έδειχναν οι Μυκηναίοι (οι Ομηρικοί Αχαιοί) για τους νεκρούς τους. Στην ουσία μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν θεωρούσαν τον θάνατο σαν ένα τέλος, αλλά σαν ένα ακόμη στάδιο της ζωής.

Πιάνω κουβέντα με τον άνθρωπο που κόβει τα εισιτήρια. Απολυμένος του ΟΣΕ και βρήκε καταφύγιο στο Υπ. Πολιτισμού για να τελειώσει όπως μου είπε τον εργασιακό του βίο σε μέρος που ονειρευόταν από μικρός. Ομοϊδεάτης !!!

Του ζητάω έντυπο υλικό και το πρόσωπό του σκοτεινιάζει.

«Η κρίση κύριέ μου» Τελείωσαν και δεν δίνουν λεφτά για ανατύπωση.

Μου έδωσε ένα από τα τελευταία της Αγγλικής έκδοσης που έχουν απομείνει.

Ας μην εκφραστώ δημόσια για τις σκέψεις που μου προκάλεσε η αντιμετώπιση από  τους «υπευθύνους» της βαριάς μας βιομηχανίας που από μόνη της θα μπορούσε να λύσει πολλά από τα … «οικονομικά μας προβλήματα». Ακόμη και το ξύλινο γεφύρι που οδηγεί στον λόφο του οικισμού έχει αποκλειστεί , γιατί …σάπισαν τα ξύλα και δεν ασχολήθηκε κανείς να τα αντικαταστήσει και οδηγείται ο επισκέπτης  από μία χωμάτινη παράκαμψη.

Ο αρχαιολογικός χώρος έχει φτιαχτεί με φροντίδα και αγάπη. Είναι κρίμα να αφεθεί στην τύχη του.

Τέλος πάντων ο ευρύτερος χώρος έχει κι άλλα να δείξει. Κι άλλους οικισμούς (προς την Κάτω Αχαγιά), τείχη, ίχνη από το αρχαίο λιμάνι, προϊστορικό υδραγωγείο και βέβαια το μουσείο στην Πάτρα.  Χρόνο να έχει ο επισκέπτης (χρόνο που δεν είχα εγώ, άρα οφείλω να δώσω συνέχεια) !

Φωτογραφίες :

https://photos.app.goo.gl/yB2YjUkk4bY5z3jQ9

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.