Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΣ ΚΙΛΗΜΑΝΤΖΟΣ

Ένα οδοιπορικό σε δυο μέρη, σε ένα υπέροχο νησί ! Σε μια από τις πολλές Ελληνικές πατρίδες!

………..

Ημέρα πέμπτη

Από την δεύτερη κιόλας μέρα μας στο νησί ένας γείτονας , βλέποντάς με να αράζω στο μικρό χαγιάτι και να διαβάζω με μανία , με πλησίασε και μου έπιασε κουβέντα. Μου δάνεισε κι ένα βιβλίο. Θα μου το χάριζε , μου είπε , αλλά δεν βγαίνει πια και είναι το μοναδικό του. Έτσι είναι ! Το μεγαλύτερο ατού της Χίου δεν είναι η ομορφιά της , ούτε η μαστίχα της. Είναι ότι έχει επάνω της … Χιώτες ! Χιώτες χαρούμενους, ζωντανούς, πολυλογάδες, καλούς και πρόσχαρους ανθρώπους !

Το βιβλίο λοιπόν που μου δάνεισε ο άγνωστος γείτονας , έχει να κάνει με  κάποιον καπετάν Λευτέρη Μανίκα. Το έγραψε η γυναίκα του μετά τον θάνατό του. Απλοϊκά γραμμένο , εξιστορεί την ζωή του καπετάνιου, από τα μικράτα του μέχρι το πρώτο μπάρκο, τον πόλεμο και την συμμετοχή του στην Αντίσταση, τον εμφύλιο, τα μεταπολεμικά, το ανακάτεμά του με την πολιτική, αλλά κύρια με την κοινωνική του προσφορά στο νησί και τους νησιώτες.

Πέθανε ανάμεσα σε παιδιά και σ’ εγγόνια . Και φίλους! Ζωντανός άνθρωπος ! Ολοζώντανος!!

Σήμερα η μέρα είχε μπάνιο  στην παραλία της  Άγιας Φωτιάς. Ρώταγα πως πάνε στην Άγια … Φλόγα και γελάγανε…. Κατάλαβα γιατί , όταν  έμαθα πως η Φωτιά δεν είναι  κάποια … φλόγα , αλλά το παρατσούκλι της Αγίας Φωτεινής που έχει και μοναστήρι εκεί παραδίπλα…

Ωραίο το μπάνιο και ωραιότερο το ούζο του Ψυχή που καταναλώσαμε , μετά από σύσταση Χιώτη φίλου . Άσε που ανακάλυψα ότι μετά από γενναία ουζοποσία… πάω καλύτερα το μηχανάκι….

 

Ημέρα έκτη

Όσο βλέπω την απέναντι ακτή, τόσο το παλεύω με τον εαυτό μου. Η πρώτη μου σκέψη:  Τουρκιά !!!

Την αποστροφή μου διαδέχτηκε άμεσα η συνειδητοποίηση ότι αυτή η ακτή  είναι η πατρίδα μου! Από αυτήν την ακτή ξέφυγαν με την ψυχή στο στόμα οι παππούδες μου, αφήνοντας πίσω κάποιους αγαπημένους. Δεν είναι Τουρκιά αυτή η ακτή! Είναι η πατρίδα μου! Η ρίζα μου! Ο τόπος που με έπλασε (και εξακολουθεί να με πλάθει! ).

Και μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά μου μυρίζει δυόσμο και δεντρολίβανο η ακτή αυτή. Μου μυρίζει Λεβάντε δροσερό και καλόπλοο. Πατρίδα μυρίζει!

Και τα επόμενα χρόνια φρόντισα να ξαναβαπτιστώ σαν Μικρασιάτης και να κάνω την διαδρομή Χιο-Τσεσμέ-Σμύρνη και την πατρίδα μου τα Βουρλά κάτι σαν Κυψέλη – Παγκράτι , κάθε χρόνο.

 

Σήμερα η μέρα είχε διάσχιση του νησιού εγκάρσια από Ανατολή προς Δύση και κυκλική επιστροφή από νοτιότερη κατεύθυνση. Χίος , Καρυές , Αυγόνυμα, Ανάβατος, Ελίντα, Λιθί, Άη Γιώργης, Βερβεράντο, Χαλκειό, και ξανά Χίος.

Διαδρομή μέσα από το βουνό, ανάμεσα σε πεύκα. Ένα νέο πρόσωπο της Χίου, εξ ίσου όμορφο. Ο δρόμος αρκετά απαιτητικός. Φτάνουμε στο Αυγόνυμα. Μία μίνι καστρο πολιτεία, προοίμιο για το τι θα δούμε στον Ανάβατο 4 χιλιόμετρα παρακάτω.

Ανάβατος: Ένας βράχος  απόκρημνος με μία μόνο πρόσβαση. Και επάνω του πετρόχτιστα σπίτια ακατοίκητα και ερειπωμένα. Ίδια εικόνα (περίπου) με τον Μυστρά. Τριγυρνάμε στα σοκάκια ρουφώντας εικόνες. Γιατί το εγκατέλειψαν το χωριό ; Δεν μας φωτίζει κανείς! Να θυμηθώ να το ψάξω το θέμα. Φωνάζουν τα πνεύματα μέσα από τα χαλάσματα!

Φεύγοντας για τις δυτικές ακτές του νησιού η ομορφιά παρέχεται σε μεγάλες δόσεις.

Δαντελένια , βραχώδη ακρογιάλια που διακόπτουν υπέροχες παραλίες  και σμαραγδένια νερά. Κατεβαίνουμε στην Ελίντα. Έχει και λίγο εντούρο η υπόθεση, αφού το τελευταίο κομμάτι του δρόμου είναι μέσα σε κοίτη ξεροπόταμου με κροκάλες.

Η Κατερίνα φοβάται, αλλά εμένα αγριεύει το μάτι μου. Συγκρατούμαι όμως!

Τα νερά κρύα! Αναβλύζουν από τον βυθό και γλυκά νερά  από το βουνό και κάνουν την κατάσταση ακόμη πιο κρύα. Είναι φανταστικά όμως και αξίζει! Δυστυχώς έχει σφήκες που τις τραβάνε τα νερά σε κάτι νερόλακκους  με καλαμιές, οπότε αναγκαζόμαστε να φύγουμε νωρίς. Η Κατερίνα δεν θέλει να ξανακάνει εντούρο και έρχεται με τα πόδια μέχρι να στρώσει λίγο η κροκάλα. Εγώ από την άλλη  βρίσκω την ευκαιρία να ψιλολυσσάξω έστω για 200 – 300 μέτρα. Με μόνη προστασία το κράνος…. Μάλλον ανωριμότητα!!!

Ο γυρισμός χαλαρός. Η παραλία της Λιθής από ψηλά είναι καταπληκτική. Από κοντά όμως  χάνει την γοητεία της λόγω της πολυκοσμίας.

Γυρισμός απόγευμα πια για ξεκούραση. Να δούμε τι μας επιφυλάσσει το βραδάκι.

Και ήρθε το βραδάκι με ήσυχη βραδιά με την Κατερίνα στο Μπούρτζι, εκεί στην άκρη του λιμανιού με ποτάκι και όμορφη μουσικούλα.

 

Ημέρα έβδομη

6000 χρόνια πριν, κάποιοι τύποι βρήκαν λέει καταφύγιο σε μία σπηλιά. Διώξανε τις αρκούδες και την έκαναν σπιτικό τους. Πρώιμη νεολιθική περίοδος και αποκλείεται να κρατηθώ μακριά! Είναι αρκετά μακριά στο ΒΔ άκρο του νησιού στο χωριό Άγιος Γάλας. Σήμερα πήραμε το αυτοκίνητο του Στέλιου κατ’ απαίτησιν της Κατερίνας. Ο δρόμος από το Βροντάδο περνάει μέσα από βραχώδη βουνά, γυμνά από βλάστηση. Σφιχτές κορδέλες και σχετική προσοχή. Πολύ όμορφη έκπληξη η «φούντες» των πεύκων (πολλές!). Οι Χιώτες περιφράσσουν  κομμάτια του βουνού και αναδασώνουν για να πρασινίσουν και αυτό το κομμάτι του νησιού τους.

Αργότερα η βλάστηση (πεύκο και δρυς) γίνεται πυκνότερη και ο δρόμος μας οδηγεί στην Βολισσό. Ένα κεφαλοχώρι με δεσπόζον το ερειπωμένο Μεσαιωνικό κάστρο του. Ακολουθούν κι άλλα χωριουδάκια μέχρι να φτάσουμε στον Άγιο Γάλα. Δεν βλέπω την πινακίδα για το σπήλαιο και φτάνω στο τέλος του χωριού, αρχίζοντας με την Κατερίνα  μία σκαρφαλοανάβαση , ντάλα μεσημέρι με 40 βαθμούς στην σκιά για να βρούμε το σπήλαιο. Ευτυχώς κάποια στιγμή η Κατερίνα επαναστάτησε κι έτσι αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω, αλλιώς ακόμη  θα σκαρφαλώναμε , γιατί…. Δεν ήταν εκεί το σπήλαιο!. Απογοητευμένος εγκαταλείπω τον Άγιο Γάλα και στην έξοδο του χωριού (είσοδο όπως έρχεσαι)…. Να μια πινακίδα που μας πληροφορεί ότι το σπήλαιο είναι εκεί…. Δίπλα στον δρόμο… Από πάνω του μία κουκλίστικη εκκλησούλα  χτισμένη στον βράχο (ο Άγιος είναι ; ). Δυστυχώς είναι κλειδωμένη. Κάποιος λέει έχει το κλειδί , αλλά άντε ψάχνε τον ….

Από κάτω η στενή είσοδος του σπηλαίου. Καλή η υποδομή εξωτερικά, αλλά το σπήλαιο ..ξέφραγο αμπέλι. Όποιος θέλει μπαίνει (μάλιστα ο Σάκης εξομολογείται τον έρωτά του στην Σούλα  γράφοντας στο τοίχωμα του σπηλαίου…). Παρότι έχει κύκλωμα και φωτισμό, το σπήλαιο δεν φωτίζεται (ακόμη). Με δανεικό φακό μπήκαμε. Φύλακας πουθενά να ελέγξει ποιος μπαίνει και τι κάνει μέσα στο σπήλαιο. Το ίδιο σπήλαιο όχι πολύ μεγάλο αλλά αρκετά δαιδαλώδες. Σταλακτίτες και σταλαγμίτες παντού αλλά όχι ιδιαίτερα ανεπτυγμένοι (κι επειδή το σπήλαιο δεν έχει προστασία από την εξωτερική ατμόσφαιρα υποπτεύομαι ότι και οι υπάρχοντες θα αρχίσουν να φθείρονται ταχέως). Υπάρχει και ένα ανεξερεύνητο τμήμα που πιθανότατα θα μεγαλώσει αρκετά το σπήλαιο. Αλλά βρε παιδιά …. Φυλάχτε το !!!!!!!

(το κείμενο γράφτηκε κάποια χρόνια πριν, οπότε ελπίζω ειλικρινά να φυλάσσεται πλέον όπως του πρέπει).

Ήδη η ώρα έχει προχωρήσει. Είμαστε κουρασμένοι και πεινασμένοι και κυρίως … αφυδατωμένοι. Κινούμε νότια και παραλιακά και ξαναφτάνουμε στην Λιθή. Χτες που περάσαμε  δεν μου έκανε εντύπωση. Σήμερα όμως , θες η πείνα, θες η ζέστη , μια χαρά μου ήρθε. Όμορφα , ζεστά νερά , άμμος, χαλάρωμα, φαΐ στην παραλιακή ταβέρνα, ολόφρεσκα μπαρμπούνια, αθερίνα κλπ.

Δύσκολη η επιστροφή, αφού η μπύρα χτύπησε το άδειο μου στομάχι (δίψαγα … τι να κάνω;; να περιμένω να έρθει το φαί ;;; ). Δεν είμαι και με το μηχανάκι να με ξυπνήσει. Τέλος πάντων όλα καλά και σήμερα.

 

Ημέρα όγδοη

Πρωτοελλαδικό οικισμό είδαμε. Πρωτονεολιθική σπηλιά είδαμε. Να μην  δούμε και  το μουσείο που φυλάσσονται αυτών και πολλών άλλων τα ευρήματα; Μέσα στην πόλη, δίπλα μας είναι. Πήγαμε λοιπόν. Ωραίο , μεγάλο , πλήρες μουσείο. Κάτσαμε ώρες εκεί μέσα και άξιζε και το τελευταίο λεπτό! Μετά δρόμο για Πυργί και Μεστά.

Το Πυργί παράξενο. Γραφικό αλλά παράξενο. Και φταίει γι αυτό η πρωτότυπη διακόσμηση των σπιτιών του. Εξωτερικά οι τοίχοι είναι γεμάτοι με γεωμετρικές παραστάσεις. Παντού ! Στο καφενείο που κάτσαμε  για γλυκάκι και αναψυκτικό μάθαμε ότι μέχρι πριν λίγο δεν επιτρεπόταν να χτιστεί σπίτι χωρίς αυτήν την διακόσμηση. Δυστυχώς αυτό το μέτρο ατόνισε  και τα καινούργια σπίτια σταδιακά θα αλλοιώσουν τον χαρακτήρα του χωριού. Μακάρι να κάνω λάθος.

Πιο πάνω το μουσείο μαστίχας. Υπέροχο ! Απλά υπέροχο !

Πάμε παραπέρα , στα Μεστά. Αφήνουμε το μηχανάκι έξω από το τείχος και μπαίνουμε μέσα. Μέσα γιατί τα Μεστά είναι πλήρως  διατηρημένος οχυρωμένος και πλήρως κατοικημένος  Μεσαιωνικός οικισμός. Μπορεί να κατοικείται, μπορεί οι πόρτες να είναι καινούργιες και τα εσωτερικά πλήρως ανακαινισμένα, αλλά όλο το περιβάλλον είναι Μεσαίωνας. Ειδικά εγώ που είμαι και επιρρεπής σε ταξίδια φαντασίας, μεταφέρομαι νοερά στην εποχή. Μάλιστα  προσγειώνω την ενθουσιασμένη Κατερίνα υπογραμμίζοντάς της  ότι τα βοθρόνερα κυλούσαν τότε ελεύθερα  στο ρηχό αυλάκι στην μέση του λιθόστρωτου δρόμου, η βρώμα , η μπίχλα , οι αρρώστιες  και οι μολύνσεις ήταν η καθημερινότητα των τότε κατοίκων του. Εμείς όμως ζούμε στο σήμερα. Και μπορούμε να βολτάρουμε , να απολαμβάνουμε και να κάνουμε νοερά (αλλά καθαροί και σένιοι) το ταξίδι σ’ εκείνα τα χρόνια.

Η ώρα έχει περάσει. Λίγο μακρύτερα είναι το λιμάνι των Μεστών και είναι η λύση για μπάνιο και φαγητό. Η παραλία…χμμ…. Έτσι κι έτσι. Το φαγητό, όπως πάντα απολαυστικό! Γυρνάμε πίσω για Χίο. Όχι όμως χωρίς  να κάνουμε την παράκαμψη στους Ολύμπους προς τα νότια για να επισκεφθούμε το σπήλαιο των Ολύμπων. Σπηλιά και να μην χωθώ μέσα ;; Αποκλείεται !!! Το σπήλαιο είναι πολύ βαθειά στον λόφο. Μεγάλη κατάβαση (με την αντίστοιχη ανάβαση στην επιστροφή , εννοείται….).

Οι ξεναγοί , 2 κοπέλες ευγενέστατες και πολύ καταρτισμένες. Το σπήλαιο ΓΕΜΑΤΟ σταλακτίτες  και σταλαγμίτες πανέμορφους και σε κάθε δυνατή διαμόρφωση. Άξιζε η παράκαμψη έστω κι αν είμαστε κουρασμένοι. Σε αντίθεση με αυτό του Άγιου Γάλα , το σπήλαιο των Ολύμπων είναι και οργανωμένο και προστατευμένο. Μπράβο !

Η μέρα , μετά από σύντομη ξεκούραση , τελειώνει με την κλασσική πλέον περαντζάδα στην προκυμαία και τα μαγαζιά της.

 

Ημέρα έννατη

Έχει αρχίσει να επικρατεί μία μελαγχολία. Είναι η προτελευταία ημέρα της παραμονής μας στο νησί. Δευτέρα μεσάνυχτα αναχωρούμε/ Και θα αφήσουμε πίσω τον Στέλιο (υπηρετεί στην Χίο..). Όλες αυτές τις μέρες μπορεί να ήταν στο στρατόπεδο και τα βράδια να έβγαινε με τους φίλους του, ήμασταν όμως μέσα στα πόδια του. Πίναμε τον καφέ μας μαζί τα απογεύματα. Γενικά τον νοιώθαμε κοντά μας. Παράλογο να μελαγχολούμε αλλά ποιος μπορεί να εκλογικεύσει την αγάπη του γονιού ;

Σήμερα ανηφορίσαμε βόρεια της πόλης. 14 Μαΐου παντρευτήκαμε με την Κατερίνα. Την ίδια μέρα γιορτάζεται και η μνήμη του Άγιου Ισίδωρου. Λογικά όταν μάθαμε ότι ο Άγιος μαρτύρησε  στην Χίο , ψάξαμε και βρήκαμε τον ναό. Μικρός , ταπεινός, σε ρυθμό βασιλικής, πανάρχαιος , πρωτοχριστιανικός, αλλά έχει διάχυτη μία γαλήνη. Μπήκαμε , προσκυνήσαμε, είδαμε την κρύπτη που θάψανε το σώμα του, ανάψαμε το κεράκι μας. Καταπληκτικής ομορφιάς ψηφιδωτό δάπεδο και διάφοροι κίονες  και παρόμοιες κατασκευές δείχνουν  ότι ο ναός χτίστηκε επάνω σε προϋπάρχοντα αρχαίο ναό. Αχ… τα ίδια παντού ρε χριστιανοί ! Τέλος πάντων…

2 γριές κυρούλες , σκουπίζουν, πλένουν και φροντίζουν τον πανέμορφης ταπεινότητας ναό. Είναι απόλυτα πεπεισμένες για τις θαυματουργές ικανότητες του Αγίου. Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο η όχι. Η όμορφη πίστη τους όμως , χωρίς υστεροβουλία, χωρίς ίχνος φανατισμού, είναι από μόνη της ένα θαύμα. Μόνο όταν είδαν ότι ενδιαφερόμαστε  πραγματικά , μας ρώτησαν αν θέλουμε (ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ κι αυτό για μένα είναι το κλειδί για να με πλησιάσει κάποιος!) να πάρουμε μία μικρή εικόνα . Μας έδωσαν και λίγο λαδάκι από το καντήλι και μας αποχαιρέτησαν με τις ευχές τους.

Το σημερινό οδοιπορικό συνεχίστηκε στο Βροντάδο. Εκεί όπου οι τρελλάρες  κάνουν κάθε Πάσχα 2 αντικριστές εκκλησιές πεδίο μάχης με τις αυτοσχέδιες ρουκέτες τους.

Εκεί δίπλα είναι και η δασκαλόπετρα. Εκεί που ..λέγεται, ότι καθόταν ο Όμηρος και δίδασκε τα έπη του. Πολλοί ερίζουν για την καταγωγή του ποιητή. Έχει καμιά σημασία; Παντού στην ψυχή της Ελλάδας  υπάρχει και μία Δασκαλόπετρα. Και σε κάθε Δασκαλόπετρα «ΟΜΗΡΟΣ ΕΣ ΧΙΟΝ ΑΠΙΚΕΤΟ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΟΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΑΜΕΝΟΣ ΕΔΙΔΑΣΚΕ ΠΑΙΔΑΣ ΤΑ ΕΠΕΑ» (Ηρόδοτος:Περί Ομήρου γενέσεως).

Η αλλιώς : « Ο Χιώτης ο τυφλός τραγουδιστής, βραχνός προφήτης, μασώντας την μαστίχα του παινεύει την Ελένη, κι άλλο παιδί η Τζαβέλαινα τραβάει στον χορό».

Όπως και να το εκφράσει κανείς το ίδιο πράγμα λέει !

Δίπλα και το ιερό της Κυβέλης, της πανάρχαιας Χιτιτικής και μετέπειτα Ιωνικής θεότητας από την εποχή της μητριαρχίας.

Λίγο πριν ήμασταν σε χριστιανικό ναό και αισθανόμασταν κατάνυξη.

Τώρα είμαστε  σε άλλου θεού ναό. Η ίδια κατάνυξη !

Δεν έχει να κάνει αν πιστεύεις σε θεό. Αρκεί να μπορείς  να ανοίγεις την καρδιά σου στα ανθρώπινα.

 

Επιστροφή

Η ημέρα της επιστροφής. Αποχαιρετισμός στον Στέλιο και πίσω στην Αθήνα , καθ’ οδόν για την Σαλαμίνα μας.

 

Επίλογος :

Από τότε η Χίος  έγινε μία πατρίδα! Ξαναπήγα και ματαξαναπήγα ! Την αγάπησα πραγματικά ! Και είχα την ευκαιρία να ζήσω και τους ανθρώπους της . Τους τόσο όμορφους ανθρώπους της ! Κάναμε σαν Ένωση Βουρλιωτών και κοινή παρέλαση με τον Φάρο Βαρβασίου και είμασταν και παρόντες στην εκδήλωσή τους την αφιερωμένη στα Βουρλά. Έναν σύλλογο διαμάντι. Εκείνη η αίθουσα των εκδηλώσεων , αλλά και η βιβλιοθήκη τους χαράχτηκε στο μυαλό μου. Στην καρδιά μου όμως χαράχτηκαν οι άνθρωποί του !

Οι άνθρωποι του ΦΑΡΟΥ που μας καταγοήτευσαν με την ευγένειά τους και την φιλοξενία τους! Αισθάνεσαι δικός τους από την πρώτη στιγμή! Χιώτες ! Χαριτωμένοι άνθρωποι, αλλά κυρίως άνθρωποι !

Και ξανακούμε την φωνή των  μαχητών της Χίου όταν αντίκρυσαν τους Βουρλιώτες που ήρθαν από «απέναντι» για να πολεμήσουν , όπως πάντα έκαναν για ελεύθερη Ελλάδα :  « Οι Βουρλιώτες είναι !»  και οι Βουρλιώτες μαχητές να απαντάνε : «Εμείς είμαστε αδέλφια! Εμείς!» .

Κραυγή παντοτινή !

Χίος ! Μία ακόμη πατρίδα !

 

Κι ένας ιδιαίτερος επίλογος από την τελευταία μας επίσκεψη :

Το πλοίο έρχεται, ανεβαίνουμε  και αποχαιρετάμε την υπέροχη Χίο.

Στον δρόμο του γυρισμού, στα στενά μεταξύ Χίου και Τσεσμέ, εκεί που αναβλύζουν οι μνήμες, εκεί που (κατά τον Χόρτον) μπορούσες να περπατήσεις επάνω στα πτώματα που επέπλεαν.. οι Βουρλιώτες έκαναν μία ακόμη τελετή!

Βγήκαμε στο κατάστρωμα του πλοίου και μπροστά στα βλέμματα απορίας όσων έτυχε να είναι στο κατάστρωμα, πετάξαμε ένα στεφάνι στην θάλασσα. Στην μνήμη των προγόνων.
Ας είναι αξέχαστοι !

 

 

Παρακάτω οι ενότητες με τις φωτογραφίες για όποιον θέλει να «χωθεί» παραμέσα !

 

https://photos.app.goo.gl/rvLPRe3TWVUn6zty8

Το κάστρο της Χίου

https://photos.app.goo.gl/jLX6oh7kHeDyNTUs6

Το μουσείο του Φάρου Βαρβασίου

https://photos.app.goo.gl/egtepmuB5JzD9zZa9

‘Επαυλις Citrus στον Κάμπο της Χίου

https://photos.app.goo.gl/TGoc2MKpb6tPdJRr6

Μουσείο Μαστίχας στο Πυργί

https://photos.app.goo.gl/KpogV4nbL2dWDe4g8

Πυργί

https://photos.app.goo.gl/vyz4QdQAuccjt9bVA

Μεστά

https://photos.app.goo.gl/4sX8RSaVJtLA4XNo9

Νέα Μονή Χίου

https://photos.app.goo.gl/mumwiRcrSVgt9cSB8

Εκδήλωση μνήμης στον Φάρο Βαρβασίου

https://photos.app.goo.gl/oGrcsXDRPKQ2kCNk9

Συμμετοχή της Ένωσης Βουρλιωτών  στις εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της Χίου

https://photos.app.goo.gl/fFq2EkaFgGh6j7mw8

Το λιμάνι

https://photos.app.goo.gl/jJa55Mo79UiHioRw7

Γενικά !  Από την πρώτη γνωριμία με την Χιό !

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.