Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος…..

Η σημερινή περιήγησή μας είναι λίγο εσωτερική. Ελάτε μαζί μου να νοιώσουμε και με τις πέντε αισθήσεις μας το ΜΟΝΟΠΑΤΙ !

Η ΕΙΚΟΝΑ

Απλώνεται μπροστά σου!

Μόνο λίγα μέτρα ορίζοντα! Μία καφέ – σταχτιά λουρίδα σε πράσινο φόντο. Άλλες φορές το μονοπάτι μπερδεύεται με το φόντο. Ποτέ το ίδιο, ποτέ προβλέψιμο! Αφήνεις την ματιά να περιπλανηθεί στο φόντο.

Βράχοι, άλλοτε απότομοι, άλλοτε φιλόξενοι, μπερδεμένα τα κλαριά, γυμνά η φουντωτά, ποικιλία βλάστησης. Το φόντο ! Η μήπως το κυρίως θέμα; Τι σημασία έχει ; Σημασία έχει το ότι είσαι ήδη μέσα στο μονοπάτι!

Αλλαγή από το πράσινο γύρω , στο ίδιο το μονοπάτι.

Στο χώμα , στις πέτρες , στο βραχάκι που φυτρώνει επάνω στην πορεία σου, στην επόμενη στροφή που μόλις φτάσεις ανοίγει την αυλαία για την επόμενη σκηνή, τόσο ίδια μα και τόσο διαφορετική!

Κάποιες στροφές σε βγάζουν σε ευθείες! Και τότε το μάτι ακουμπάει σε μία προοπτική! Το μονοπάτι, το μονοπάτι σου, φαρδύ μπροστά σου , στενότερο όσο το βλέμμα ξεμακραίνει.

Και το φόντο του από κλαριά , φύλλα , θάμνους, όσο πάει μακρύτερα γίνεται σταδιακά ένα ανακάτωμα χρωμάτων. Δες το πουλί να κάθεται στο κλαρί και μετά να πετά μακριά. Παρατήρησε την μικροσκοπική σαύρα, την χελώνα, τα ζουζούνια του καλοκαιριού!

Συμβάδισε μαζί με τα πλάσματα, τους κατοίκους του μονοπατιού!

Γίνε κι εσύ πλάσμα του μονοπατιού! Παρατήρησε τις λάμψεις των κεραυνών εκεί μακριά, μέσα από τα βαριά σύννεφα!

Οι εικόνες !

Οι εικόνες που αλλάζουν! Οι εικόνες που σε σπρώχνουν λίγα βήματα ακόμη πιο μπροστά, για να τις αντικαταστήσεις με νέες!

Κι αυτές με άλλες , ακόμη πιο φρέσκιες. Εικόνες που γίνονται κτήμα σου!

Εικόνες που εισπράττεις μόνο εσύ με τον δικό σου μοναδικό τρόπο. Εικόνες που κάθε συνοδοιπόρος σου θα εισπράξει διαφορετικά!

Τελικά το μονοπάτι περνάει μέσα από τα μάτια σου, ακουμπάει το μυαλό σου και τερματίζει στην καρδιά σου. Άνοιξε τα μάτια σου στο μονοπάτι! Είναι οι πόρτες για να αρχίσει το ταξίδι !

Η ΑΦΗ

Περπατάς, ελίσσεσαι, σκαρφαλώνεις. Κουράζεσαι! Την επιδιώκεις αυτήν την κούραση ! Οι γάμπες σκληραίνουν. Δυναμώνουν . Το καταλαβαίνεις !

Τα πνευμόνια τεντώνονται για να διαχειριστούν περισσότερη ανάσα. Περισσότερο οξυγόνο. Και το καταλαβαίνεις να περνάει στο αίμα σου και να σε δυναμώνει. Το κάθε βήμα τοποθετείται ανάλογα με την δομή του μονοπατιού. Άλλοτε δύσκολα στις φυτεμένες πέτρες, άλλοτε με ρυθμό επάνω στο ομαλό χώμα. Και η ισορροπία σου είναι αποτελεσματική. Είναι φανερό αυτό μετά από λίγα λεπτά πεζοπορίας.

Νοιώθεις το σώμα να λειτουργεί και να προσαρμόζεται στις συνθήκες του μονοπατιού. Σκουπίζεις από το μέτωπο τον ιδρώτα με το χέρι σου.

Και νοιώθεις στην χούφτα σου τους χυμούς της ζωής! Άσε το σώμα σου να εκδηλωθεί! Άσε το να νοιώσει την δροσιά της σκιάς των δέντρων, την κάψα του ήλιου που περνάει μέσα από τα φυλλώματα! Άσε το να νοιώσει την χειμωνιάτικη παγωνιά του αέρα όταν βγαίνεις στο ξέφωτο, η στο φρύδι της πλαγιάς!

Την βροχή να χτυπάει το πρόσωπό σου! Είναι σημαντικό να νοιώσεις το σώμα σου να λειτουργεί και να αντιδρά! Στην ουσία το σώμα σου ζει! Ζει μέσα από την διαδικασία.

Πρέπει να διασχίσεις το μονοπάτι ! Θέλεις να διασχίσεις το μονοπάτι! Και το εργαλείο γι αυτόν τον σκοπό είναι το σώμα σου! Μόνο αυτό ;;;

Όχι συνοδοιπόρε μου!

Περνάς δίπλα από το πουρνάρι και ακουμπάς το φύλλωμα. Χαϊδεύεις τα μικρά, σκληρά φύλλα του. Σκύβεις και κόβεις ένα μυρωδάτο κλαράκι θυμαριού.

Πιάνεις μία πέτρα και την κρατάς στην χούφτα σου ζεσταίνοντάς την για κάποια βήματα με την θερμοκρασία του κορμιού σου. Στηρίζεσαι στον γεμάτο σχισμές κορμό του πεύκου!

Νοιώθεις την τραχιά υφή του. Είναι και ο κορμός του πεύκου ένα μονοπάτι. Ένα μονοπάτι που οδηγεί εκεί ψηλά στον πράσινο θόλο. Πιάσε! Ακούμπησε! Χάιδεψε! Νοιώσε !

 

ΟΙ ΘΟΡΥΒΟΙ

Ρυθμικό το βήμα σου ακούγεται στην επιφάνεια. Τριζάτο όταν περνά από στρωμένα κατά γης φρύγανα και φύλλα. «Θαμπό» όταν περνάει από βράχια. Καμιά φορά σημαδεύεται και από τον θόρυβο που κάνουν οι πέτρες κατρακυλώντας.

Παρατηρείς τον ήχο των βημάτων σου να αλλάζει σηματοδοτώντας και την αλλαγή του εδάφους που διασχίζεις. Βάζεις και την ακοή στην υπηρεσία των αισθήσεων !

Ψηλά ο κότσυφας κελαηδά! Η παπαδίτσα προσπαθεί να τον κοντράρει! Κάπου στις σκιές το αηδόνι δίνει την δική του παράσταση. Και τι παράσταση !!

Ξάφνου, από ψηλά, πολύ πιο ψηλά από την στέγη του δάσους, η κραυγή της γερακίνας φαντάζει απόκοσμο! Συνεχίζεις. Ο θόρυβος από τα βήματά σου ξεσηκώνει μία μικροσκοπική γούνινη μορφή! Ούτε προλαβαίνεις να καταλάβεις τι είναι !

Ακούς απλά το θρόισμα της φυγής! Τεντώνεις τα αυτιά σου στο βούισμα του σμήνους από μέλισσες.

Πιο πέρα ξεχωρίζεις το βαρύτερο βούισμα του μπάμπουρα! Ακόμη ακούγεται το κιπρί του μπροσταρόκριου από το κοπάδι που άφαντο βόσκει κάπου στην πλαγιά.

Τον χειμώνα σίγουρα θα ακούσεις και την μακρινή βροντή, τον ήχο της βροχής στο έδαφος και στα ρούχα σου.

Πολλοί ήχοι! Και όλοι αυτοί Ντύνονται με τον μόνιμο ήχο από το θρόισμα των φυλλωμάτων ! Άκουσέ τους όλους! Όλους μαζί και τον κάθε έναν ξεχωριστά.

Απομόνωσε τον πιο αγαπημένο σου ήχο και βάδισε για λίγο παρέα του. Θα δεις ότι προσωρινά όλοι οι άλλοι ήχοι εξαφανίζονται και μένεις μόνος με τον «δικό σου ήχο». Ένα τραγούδι!

Και όταν τελειώσεις την «βόλτα» με τον ήχο σου θα μείνεις έκθαμβος με την ξαφνική και ορμητική εισβολή όλων των ήχων! Μία χορωδία ! Κι όταν φτάσεις στο απόκρημνο, σταμάτα!

Αγνάντεψε μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι και βγάλε την κραυγή σου! Μια κραυγή που βγαίνει από πολύ βαθιά μέσα σου και που όταν τελειώσει σε αφήνει σχεδόν ξέπνοο! Τραγούδι και χορωδία είναι το μονοπάτι! «Άκουσε» την ψυχή σου να του «τραγουδάει» !

 

 

ΟΙ ΜΥΡΩΔΙΕΣ

Μυρίζεις ! Τόσες πολλές οι μυρωδιές ! Το θυμάρι που φυτρώνει στα πλάγια της διαδρομής σου, η δάφνη που μπερδεύεται με το σκήνο, η διάχυτη μυρωδιά του ρετσινιού μέσα στο πευκόδασος, η μυρωδιά του πουρναριού παντού, της σχεδόν αόρατης μέντας, της νησιώτικης κάπαρης.

Κάπου-κάπου δεντρολίβανο. Κι εκείνα τα «φυτιλάκια»!

Εναλλάσσονται και μπερδεύονται οι μυρωδιές. Μπερδεύονται και με την μυρωδιά του χώματος. Την μυρωδιά από το φθινοπωρινό πρωτοβρόχι.

Την μυρωδιά του ιονισμένου πριν την μπόρα αέρα. Ακόμη και την μυρωδιά από την σκόνη που σηκώνει η περπατησιά σου. Θα «πιάσεις» και την μυρωδιά της κοπριάς και ξέρεις ότι κάποιο κοπάδι πέρασε από εκεί!

 

ΟΙ ΓΕΥΣΕΙΣ

Περπατάς και μασουλάς το κομματάκι από το κλαράκι που έκοψες. Γεύεσαι το βατόμουρο, η το κούμαρο που οι σύντροφοι του δάσους σου πρόσφεραν χωρίς δισταγμό! Σταματάς κουρασμένος.

Το στόμα σου είναι ξερό από την πορεία. Και ανοίγεις το παγούρι σου να αφήσεις το δροσερό νερό να σε αναζωογονήσει.

Πίνεις μικρές γουλιές για να παρατείνεις την απόλαυση και να νοιώσεις την ζωοδότρα διαδρομή του νερού στο σώμα σου. Σιγά-σιγά συμπληρώνεις τον καμβά με όλες τις αισθήσεις σου!

Γιατί το μονοπάτι είναι ζωντανό. Είναι συνοδοιπόρος. Απαιτεί την συμμετοχή από όλες σου τις αισθήσεις! Δεν περπατά όποιος – όποιος ένα μονοπάτι! Όλοι μπορούν να διαβούν ένα μονοπάτι!

Όμως μόνο λίγοι μπορούν και αξίζουν να το «περπατήσουν…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.