Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

Ο Λάδωνας και η λίμνη του:

Γράφει ο Μάνος Κιλημάντζος 

… Συνέχεια από προηγούμενα… Ανηφορίζοντας και έχοντας απολαύσει την αρχαία Μεσσήνη, αλλά και την μοναξιά στους επαρχιακούς δρόμους, αρχίζω και συναντώ πάλι κόσμο στον δρόμο και δεν νομίζω ότι μου είχαν λείψει. Μάλλον ενοχλούμαι.

Τέλος πάντων ο προορισμός (τελευταίος για τις πέντε μέρες που αλήτευα στον Μωριά) είναι ο ποταμός Λάδωνας και η τεχνητή λίμνη του.

Βγαίνω κάποτε από τον αυτοκινητόδρομο και πιάνω τον επαρχιακό προς την Βυτίνα και μετά προς Κλειτορία. Αρχίζει στα αριστερά μου μέσα από πλατάνια να φαίνεται ο ποταμός και εδώ πρέπει να σταματήσω.

Ήμασταν κάποτε πιο ρομαντικοί και νομίζαμε ότι με τις παρεμβάσεις μας θα μπορούσαμε να σώσουμε μοτοσυκλετιστές, υποκαθιστώντας το απών κράτος. Αποδείχτηκε τελικά πως ήμασταν οι μόνοι που το νομίζαμε, γιατί οι υπόλοιποι…. δεν ήθελαν να σωθούν.

Μέσα σε όλα λοιπόν είχαμε πάει πριν καμιά δεκαριά χρόνια και στήσαμε προειδοποιητικές πινακίδες σε μία ύπουλη στροφή που είχε ατύχημα (χωρίς σωματικές συνέπειες ευτυχώς) ένας φίλος.

Τις είδα λοιπόν τις πινακίδες να στέκονται ακόμη περήφανα και ελπίζω να βοήθησαν κάποιους που ξεγελάστηκαν από τον καλό δρόμο μπαίνοντας με μεγαλύτερη ταχύτητα στην στροφή.

ΑΝΕΜΟΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑ στις υπηρεσίες σας κύριοι, ακόμη και σήμερα ! Συνεχίζω και ο ποταμός με αποζημιώνει με εικόνες απίστευτης ομορφιάς! Σε κάποιο σημείο μία ομάδα ετοιμάζεται για Ράφτινγκ.

Χαίρομαι με την χαρά τους και τους αφήνω να ετοιμαστούν.

Φτάνω στις Μουριές που είναι και το χωριό της λίμνης. Και από κάτω μου απλώνεται η λίμνη! Υπέροχες εικόνες, ότι πρέπει για να κρατήσω στο μυαλό μου σαν επίλογο αυτής της εξόρμησης. Φτάνω μέχρι το φράγμα. Εντυπώνω όμορφες εικόνες. Ανθρώπινες κατασκευές που έχουν δέσει απίστευτα αρμονικά με την Φύση!

Μάλλον στην Φύση πρέπει να πάνε τα εύσημα και όχι στον άνθρωπο… Ρουφάω ομορφιά όσο πιο έντονα μπορώ για να με συντροφέψει στο πληκτικό ταξίδι του γυρισμού και μετά πάλι πίσω για να βγω στην δημοσιά προς την Αθήνα. Γειά σου γερο-Χρόνε! Σε λίγο πάλι μαζί θα είμαστε .

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.